Η Ευρώπη αυτοκτόνησε με τις πολιτικές της, και στη Γαλλία θερίζει τις θύελλες που έσπειρε στην οικονομία, στην κοινωνική συνοχή και στη μεταναστευτική πολιτική.
Οι κυβερνήσεις της οφείλουν να μιλήσουν άμεσα και καθαρά για οικονομία, σύνορα, νόμους και τάξη. Αυτό που βλέπουμε στη Γαλλία και στις άλλες χώρες θα είναι το μέλλον της Γηραιάς Ηπείρου αν τα μεγάλα της κεφάλια δεν πάρουν αποφάσεις εδώ και τώρα.
Οι εικόνες των λεηλασιών δεν περιγράφουν το σύνολο όσων διαδήλωσαν ειρηνικά. Είναι όμως προειδοποίηση για το πώς η κοινωνική ένταση μπορεί να γίνει πεδίο δράσης βίαιων ομάδων. Η δημογραφική σύνθεση της Ευρώπης έχει αλλάξει και η μετανάστευση είναι μέρος αυτής της μεταβολής. Το κρίσιμο ερώτημα είναι αν οι κυβερνήσεις θα διασφαλίσουν ένταξη, σαφή όρια και ένα κοινό πλαίσιο νόμων, ώστε οι διαφορές να μη μετατραπούν σε μόνιμη καχυποψία και σύγκρουση.
Η διαρκής ένταση δεν μπορεί να γίνει κανονικότητα για κανέναν. Από εδώ και πέρα, κάθε εξέγερση κινδυνεύει να διαβαστεί διπλά: ως σύγκρουση πολιτών με την εξουσία, αλλά και ως δοκιμασία της κοινωνικής συνοχής ανάμεσα σε διαφορετικές αντιλήψεις και κανόνες.
Η οργή θα φτάσει και στις κάλπες. Το γαλλικό εκλογικό αποτέλεσμα θα αποτυπώσει αναπόφευκτα τις συνέπειες αυτής της κρίσης, δίνοντας νέα ώθηση στα άκρα. Η αδράνεια, πάντως, δεν είναι ουδέτερη: αφήνει χώρο στους ακραίους. Η Ευρώπη δεν έχει άλλο χρόνο για υπεκφυγές, έχει σφυρίξει και την παράταση και τώρα παίζει το κεφάλι της κορώνα γράμματα στα πέναλτι.
