«Το μήνυμα έρχεται δυνατά από τη Γαλλία», έγραψε ο Αλέξης Τσίπρας, βλέποντας στις ταραχές και στις διαδηλώσεις στο Παρίσι ένα πολιτικό μήνυμα που θέλει να αξιοποιήσει.
Ο πρώην πρωθυπουργός δεν κρύβει τις διαθέσεις του. Εκεί που άλλοι βλέπουν κοινωνική αναταραχή, εκείνος διακρίνει μια ευκαιρία να επιστρέψει στο προσκήνιο. Και το κάνει με την ίδια ελαφρότητα που χαρακτήρισε την πολιτική του διαδρομή.
Ο Τσίπρας φαίνεται πως δεν έμαθε τίποτα από το παρελθόν του. Ή, ακόμη χειρότερα, θυμάται πολύ καλά τι συνέβη και θεωρεί πως μπορεί να το επαναλάβει. Το 2008, όταν η Αθήνα και άλλες πόλεις παραδόθηκαν στη φωτιά και στις καταστροφές, η τότε νεαρή ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ επέλεξε να επενδύσει πολιτικά στην οργή. Αντί να αναζητήσει τρόπο εκτόνωσης και επιστροφής στην ομαλότητα, αντιμετώπισε την αναταραχή ως ευκαιρία πολιτικής ενίσχυσης.
Λίγα χρόνια αργότερα, από το 2012 έως το 2015, το ίδιο έργο παίχτηκε σε μεγαλύτερη κλίμακα. Οι πλατείες των αγανακτισμένων έγιναν το εργαστήριο ενός πολιτικού τυχοδιωκτισμού που ένωσε προσωρινά την Αριστερά με την ακροδεξιά. Στην πάνω και στην κάτω πλατεία, ο Τσίπρας συμπορεύτηκε πολιτικά με τον Πάνο Καμμένο και βρέθηκε απέναντι στην ίδια τη λογική της κοινοβουλευτικής δημοκρατίας, αξιοποιώντας την οργή, τις εύκολες υποσχέσεις και την απαξίωση των αντιπάλων. Η κατάληξη ήταν η συγκυβέρνηση με τους ΑΝΕΛ και η γνωστή περιπέτεια της χώρας.
Δεν είναι τυχαίο ότι η Έφη Αχτσιόγλου είχε πει πως «η κανονικότητα δεν ήταν ποτέ ευκαιρία για την Αριστερά». Η φράση αποτυπώνει μια πολιτική αντίληψη που αντιμετωπίζει την ομαλότητα όχι ως κατάκτηση της κοινωνίας, αλλά ως εμπόδιο για την πολιτική της επιβίωση. Όταν η ένταση γίνεται εργαλείο και η αγανάκτηση πολιτικό καύσιμο, η κοινωνική ειρήνη παύει να αποτελεί προτεραιότητα.
Τώρα ο Τσίπρας κοιτάζει προς τη Γαλλία και διαβάζει το μήνυμα που τον βολεύει. Δεν τον απασχολεί αν οι εικόνες βίας, οι καταστροφές και η σύγκρουση έχουν κόστος για τους πολίτες. Τον ενδιαφέρει αν μπορούν να μετατραπούν σε εφαλτήριο για την προσωπική του πολιτική επιστροφή. Αυτή είναι η επικίνδυνη ελαφρότητα ενός ανθρώπου που θέλει να ξαναπαρουσιαστεί ως λύση, ενώ έχει ήδη δοκιμαστεί στην εξουσία.
Το ευτύχημα είναι πως η Ελλάδα του σήμερα δεν βρίσκεται ούτε στο 2008 ούτε στο 2012 και στο 2015. Η κοινωνία έχει πληρώσει ακριβά τον λαϊκισμό και γνωρίζει πλέον καλύτερα το τίμημά του. Όσο κι αν αλλάξει περιτύλιγμα, ο Τσίπρας δεν παύει να είναι ο ίδιος ανερμάτιστος λαϊκιστής των νεανικών του χρόνων. Και η χώρα δεν έχει κανέναν λόγο να ξαναμπεί στη φωτιά για να εκπληρώσει τις πολιτικές φιλοδοξίες του.
