Το bullying στη Δικαιοσύνη έχει πλέον πάρει θέση στο πολιτικό τόξο των κομμάτων που βρίσκονται εντός Βουλής.
Αρχής γενομένης από τον ΣΥΡΙΖΑ, που και ως κυβέρνηση εξαπέλυε επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης επιχειρώντας να ελέγξει τους αρμούς της εξουσίας, και φτάνοντας στη σημερινή στάση του ΠΑΣΟΚ, με ενδιάμεσους σταθμούς την Πλεύση Ελευθερίας αλλά και τη Νέα Αριστερά, η αυτοαποκαλούμενη προοδευτική πτέρυγα της Βουλής έχει κάνει και κάνει το χειρότερο bullying στη Δικαιοσύνη.
Με τον μανδύα μιας δήθεν κριτικής –που αναμφισβήτητα μπορεί να γίνεται– εξαπολύονται επιθέσεις κατά της Δικαιοσύνης και των λειτουργών της με μοναδικό στόχο την άσκηση πίεσης όταν οι αποφάσεις που λαμβάνει δεν αρέσουν στα κόμματα αυτά.
Αυτό που έγινε με τον εισαγγελέα του Αρείου Πάγου και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη –ακολούθησαν και οι λοιποί συγγενείς– είναι το επιστέγασμα μιας μακράς πορείας αμφισβήτησης που αγγίζει και ξεπερνά πολλές φορές τα όρια της αποδόμησης.
Η στοχοποίηση λειτουργών της Δικαιοσύνης έλαβε πολλές διαστάσεις όλα αυτά τα χρόνια. Πρόσωπα κρεμάστηκαν στα μανταλάκια, είδαν τις φωτογραφίες τους να αναρτώνται στο Διαδίκτυο και να στοχοποιούνται ανοιχτά. Εισαγγελείς και δικαστικοί δέχθηκαν μέχρι και επιθέσεις τρομοκρατικές, έχοντας πριν βρεθεί στο στόχαστρο κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Νυν και πρώην δικαστικοί και εισαγγελείς απειλούνται με μηνύσεις ή γίνονται αποδέκτες αυτών όταν λαμβάνουν αποφάσεις που απλώς δεν αρέσουν.
Αυτό που προβληματίζει είναι η συμμετοχή του ΠΑΣΟΚ σε αυτό το… τόξο, που μάλιστα πρωτοστατεί με τον ίδιο τον αρχηγό του να επιτίθεται στη Δικαιοσύνη και βουλευτές του να διαγκωνίζονται για το ποιος θα κάνει τη χειρότερη δυνατή δήλωση. Έφτασαν μέχρι στο σημείο να δηλώνουν ανοιχτά ότι ο πρωθυπουργός ελέγχει τη Δικαιοσύνη με ό,τι αυτό σημαίνει για τον ίδιο τον θεσμό και τα στελέχη του αλλά και για την ίδια τη δημοκρατία.
Η αγωνία τους για το πολιτικό μέλλον και την επιβίωσή τους οδηγεί σε επικίνδυνους δρόμους αφού όταν πλήττεται ένας θεσμός όπως η Δικαιοσύνη τότε τα πράγματα ξεφεύγουν από κάθε λογική. Οι ακραίες και ανοιχτές προσβολές αποτελούν αντιγραφή των πλατειών παρότι υπήρξε θύμα τους. Συντάσσεται με τα κόμματα της αντιπολίτευσης μετέχοντας στις συμμαχίες του «ξυλολίου», της «μιζέριας» και τώρα της «απελπισίας».
Εργαλειοποιούν τα πάντα σε μια απέλπιδα προσπάθεια να βρουν πολιτικό σωσίβιο, αδυνατώντας να προσφέρουν έστω μια εναλλακτική λύση και μια πρόταση που να αφορά τη χώρα και τους πολίτες.
