Έχει υπερβάλει εαυτόν η διαπλοκή και τα πολιτικά συνεταιράκια της, με υπερκατανάλωση σκανδαλολογίας, τοξικότητας και σεναρίων πολιτικής φαντασίας!
Ξυλολιάδα, κατασκοπεία και σκανδαλολογία (βλέπε ΟΠΕΚΕΠΕ), στις επάλξεις! Εσχάτως ρίχνουν στη μάχη και την ιδέα για δήθεν αποστασίες στη ΝΔ. «Κούνια που τους κούναγε» λέει ο λαός και η παροιμία «όσα δεν φτάνει η αλεπού τα κάνει κρεμαστάρια» συμπληρώνει την κατάντια και την απελπισία της εγχώριας διαπλοκής, των κομμάτων της αντιπολίτευσης που πορεύονται μαζί της και των μίζερων πολιτικών αρχηγών, που μάλλον επιθυμούν διακαώς να ξαναζήσουν την εποχή της Ψωροκώσταινας… Ή των αθεράπευτα νοσταλγών της αστάθειας, του μπάχαλου και της… βεντέτας.
Με στοχευμένη σεναριολογία και δολοπλόκα αλισβερίσια από ΜΜΕ και κόμματα της αντιπολίτευσης, κάποιοι φτιάχνουν παραμύθια και θρύλους για αποστάτες και πολιτικές ρωγμές στη ΝΔ. Απέναντί τους ένα συμπαγές κομμάτι του εκλογικού σώματος, όπως αποτυπώθηκε σε δύο εκλογικές αναμετρήσεις και καταγράφεται στις δημοσκοπήσεις, το οποίο προκρίνει τη σταθερότητα και αγγίζει το 40%. Ενα ομοιογενές κομμάτι, σε έναν χώρο στον οποίο κυριαρχεί πολιτικά η ΝΔ, έναντι ενός αθροίσματος ετερόκλητων δυνάμεων, με μοναδικό συνδετικό ιστό την εμμονική διάθεση ανατροπής της κυβέρνησης. Και από κοντά κάποιοι καλοθελητές που επιμένουν να βρίσκουν διαχωριστικές γραμμές μεταξύ τεχνοκρατών και πολιτικών και ερίζουν για την… αξία της κάλπης. Μόνο που οι καιροί μάλλον δεν προσφέρονται για ακτιβιστικά σόου, πολιτικές ευρεσιτεχνίες, νεόκοπους επαναστάτες και μικρομέγαλους σωτήρες.
Η ευρύτατη αποδοχή μιας πολιτικής τάξης και ασφάλειας, η… υπέρβαση του ταμπού της ιδιωτικής παιδείας, η αποψίλωση του πελατειακού συνδικαλισμού, η αναβάθμιση της επιχειρηματικότητας και η επικράτηση ενός πιο σύγχρονου και ανταγωνιστικού κοινωνικού πλαισίου διαμορφώνουν ένα πεδίο στο οποίο ο Μητσοτάκης και η κυβέρνηση της ΝΔ έχουν σαφέστατο πλεονέκτημα έδρας. Και ίσως μόνο στατιστικά η ενδεχόμενη είσοδος νέων κομμάτων στην πολιτική σκηνή θα αποτυπώσει μία αναδιάταξη δυνάμεων, η οποία θα αφορά κυρίως τον πολυκερματισμένο έως χαοτικό χώρο της αντιπολίτευσης.
Οι δήθεν ιδεολογικές μάχες, οι λογικές αντιφάσεις και οι προσωπικές στρατηγικές των ηγεσιών προκαλούν αποστροφή στους πολίτες, οι οποίοι στην πλειονότητά τους αναζητούν καθαρές και σταθερές πολιτικές επιλογές και λύσεις. Στο μπλοκ των αντιπολιτευόμενων και των διαπλεκόμενων χορηγών τους κάποιοι ονειρεύονται ότι έχουν ξεκινήσει αναταράξεις, ανάλογες με αυτές του 1993, όταν ο Αντώνης Σαμαράς έριξε την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη! Ενας συσχετισμός που αποδεικνύει την απελπισία ενός αντιμητσοτακικού συστήματος που παίζει τα ρέστα του.
Το 1993 στην πρώτη γραμμή της επικαιρότητας ήταν ένα εθνικό θέμα, ενώ η τότε κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη ήρθε σε ευθεία σύγκρουση με τη «μοσχαναθρεμμένη» παπανδρεϊκή Ελλάδα, εφαρμόζοντας ένα φιλόδοξο πρόγραμμα δημοσιονομικής προσαρμογής για να μην πνίξει τη χώρα το δημόσιο χρέος. Το 2026 ρυθμιστής των εξελίξεων είναι ο Κυριάκος Μητσοτάκης και η ΝΔ, και ούτε στα πιο τρελά τους όνειρα εκεί στη Χαριλάου Τρικούπη, ή στην Αμαλίας, ή στο επιτελείο Καρυστιανού, ή στην Πλεύση της Ζωής και στη Λύση του Βελόπουλου, δεν θα γλιτώσουν εύκολα απ’ αυτόν τον συνδυασμό.
Το 1993, η Ελλάδα δεν μπορούσε να διαφοροποιηθεί από τις εξελίξεις σε έναν κόσμο που μόλις είχε βγει από τον Ψυχρό Πόλεμο και η πτώση της κυβέρνησης του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη δεν ήταν αποτέλεσμα μιας γενικευμένης φθοράς στις δημοσκοπήσεις, αλλά μιας μετωπικής σύγκρουσης για την εθνική ταυτότητα. Καταλύτης ήταν το Μακεδονικό και οι νεοεισαχθέντες οικονομικοί όροι όπως «πρωτογενή πλεονάσματα» και «διαρθρωτικές μεταρρυθμίσεις». Τότε, το πολιτικό σύστημα ήταν αυστηρά δικομματικό. Οσοι δεν ήθελαν τον Παπανδρέου πήγαιναν στη ΝΔ και όσοι μετά ήθελαν να φύγει η ΝΔ κατευθύνονταν στο ΠΑΣΟΚ και προσφιλής πολιτική τακτική της αντιπολίτευσης ήταν αυτή του «ώριμου φρούτου».
Η σημερινή ΝΔ υπό τον Κυριάκο Μητσοτάκη δεν αντιμετωπίζει κάποιο αντίπαλο δέος από την πλευρά της αντιπολίτευσης. Το ΠΑΣΟΚ υπολείπεται σχεδόν κατά 50% των δημοσκοπικών ποσοστών της ΝΔ, ο Τσίπρας ευελπιστεί να… παίξει στον μικρό τελικό με τον Ανδρουλάκη, υπό την απειλή μαρκαρίσματος από το κόμμα Καρυστιανού. Οι λοιποί θιασώτες του αντι-μητσοτακικού μπλοκ, Κωνσταντοπούλου, Βελόπουλος, Νατσιός, Βαρουφάκης, Φάμελλος και Σακελλαρίδης (εάν επιβιώσουν πολιτικά έως τις εκλογές...), μαζί με τον Κασσελάκη πασχίζουν για να… κατεβάσουν ενδεκάδα. Σε ένα σενάριο μάλλον επιστημονικής φαντασίας, μία συγκυβέρνηση ηττημένων θα απαιτήσει τη συνεργασία τεσσάρων κομμάτων, δημιουργώντας έναν πολιτικό αχταρμά, με ακριβό αντίτιμο για τη χώρα και τη θέση της στις διεθνείς αγορές.
Ετσι, όλα δείχνουν ότι ο Μητσοτάκης δεν έχει αντίπαλο! Εξ αυτής της παραδοχής και η αναγκαιότητα για τους αντιπολιτευόμενους της πολιτικής και της διαπλοκής της σποράς ζιζανίων, όπως κλίμα για αποστασίες και… απέλπιδα επιχείρηση παλινόρθωσης άλλων εποχών, με ρήξεις και διασπάσεις. Μόνο που το 2026 η πολιτική και η επικοινωνία της δεν γίνεται με όρους... βλαχοδήμαρχου της δεκαετίας του ’80 και του ’90 και κανείς δεν προτίθεται να γίνει… πιόνι του όποιου επιχειρησιακού «παίκτη» σε δήθεν σενάρια αποστασίας. Αντε μέχρι τον θυμό, την οργή και τη διαμαρτυρία. Γιατί μετά είναι μονόδρομος μάλλον η πολιτική καταδίκη.
