Η κοινωνία κοχλάζει καθότι εμβρόντητη παρακολουθεί την αξιωματική αντιπολίτευση αλλά και εν γένει την αντιπολίτευση να επιχειρεί να παρακάμψει, αντιθεσμικά, τη βούληση των Εισαγγελικών αρχών, κλονίζοντας την εμπιστοσύνη των πολιτών, όχι όμως αυτή τη φορά ως προς τη λειτουργική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης αλλά για τον τρόπο σκέψης των Πολιτικών.
Εν άλλοις λόγοις, το μείζον είναι ότι επιχειρείται ωμή παρέμβαση ή κομματική συστράτευση ως προς τους έτερους θεσμούς, ούτως ώστε να διαμορφωθεί ένας ασφυκτικός κλοιός ενάντια εις την κυβέρνηση· δηλαδή η μείζων αντιπολίτευση επιδιώκει, πάση δυνάμει, μεταγγίζοντας την έντονη και σθεναρή διαμαρτυρία της να επηρεάσει αντίστοιχους θεσμούς, όπου κομματικώς υπερτερεί, ούτως ώστε εν είδει θεραπαινίδος να γιγαντωθεί η φωνή διαμαρτυρίας της θιγμένης αντιπολιτεύσεως, δήθεν κατά της Δικαιοσύνης.
Πλην όμως η κοινή γνώμη αγανακτά όταν βλέπει την αντιπολίτευση εν γένει να παρεμβαίνει αντιθεσμικά και να αμφισβητεί διαμαρτυρόμενη τον πυλώνα της Δημοκρατίας, ήτοι τη Δικαιοσύνη, επειδή προφανώς δεν ικανοποιείται από τα διασκέμματά της, καθότι είχε επενδύσει σε αλλότριο αποτέλεσμα πορίσματος την αντιπολιτευτική της τακτική.
Η διαφωτισμένη κοινή γνώμη αντιλαμβάνεται με ενάργεια ότι το κράτος δικαίου τείνει να μετασχηματισθεί σε μία στυγνή κομματοκρατία, η οποία ουδόλως ορρωδεί να εναντιωθεί εισέτι και κατά των κορυφαίων θεσμών της Δημοκρατίας δίκην εντυπωσιοθηρίας και προς άσκηση πειθούς και φορτικότητας προς το πελατειακό τους ποίμνιο. Η προσφιλής τους πρακτική καθίσταται εξ αντιθέτου από την αιδώ και τη δικαιοσύνη, αποτελώντας επίδειξη δήθεν πυγμής κατά της επαράτου κυβερνήσεως, ούτως ώστε να αποσείσει η ίδια την ελλειμματική της πολιτική προς την Πολιτεία.
Τούτο δε αποτυπώνεται εύγλωττα εις τις δημοσκοπήσεις, καθότι ο κόσμος πλέον, ένεκεν και συνεπεία της υπαρχούσης πολυφωνίας των ραδιοτηλεοπτικών μέσων, έχει ανανήψει και δεν ποδηγετείται τόσο ευχερώς περί της αναζητήσεως της αληθείας και της ποταπής προθέσεως της αντιπολιτεύσεως.
Είναι πρόδηλον ότι η πενία πολιτικών και ορθολογιστικών επιχειρημάτων ωθεί τις καταστάσεις ανυπερθέτως εις τα άκρα, καθότι ο πολίτης επιθυμεί μία σοβαρή και ουσιαστική αντιπολίτευση, ικανή και πρόσφορη να αντιτάξει εμπεριστατωμένα προς την κυβέρνηση και να αντιπροτείνει λύσεις· πλην όμως σήμερον γνωρίζει ο λαός το αληθές από το κίβδηλο, τις βιώσιμες λύσεις από την επικοινωνιακή φληναφηματολογία.
Αντί μίας σοβαράς συνολικής πολιτικής, η αντιπολίτευση καθεύδει τον νήδυμον ύπνο και επιδίδεται σε έναν διαρκή δημαγωγικό λαϊκισμό, όστις πέραν από στιγμιαίο θόρυβο, κατά τα λοιπά δεν προτείνονται εκ μέρους της αντιπολιτεύσεως καίριες και τελεσφόρες λύσεις για όλα τα ακανθώδη ζητήματα τα οποία καταταλανίζουν την κοινωνία, όπως η εγκληματικότητα, η ακρίβεια, τα εθνικά ζητήματα, η εκπαίδευση και ούτω καθεξής.
Επομένως, απαιτείται μία σοβαρή αντιπολιτευτική συνταγή, η οποία θα αγγίζει τον μέσο πολίτη, προβεβλημένη από τον μόχθο της καθημερινότητας και τη μικρομεσαία κοινωνική τάξη, και όχι απλώς να στηρίζεται επικοινωνιακά στο ευπώλητο του ονόματος του ΠΑΣΟΚ, ως ίσχυε κατά το απώτατο παρελθόν.
Η Ελλάδα έχει ανάγκη από ενδυνάμωση των θεσμών, εντιμότητα και ειλικρίνεια, ούτως ώστε ο πολίτης να νιώσει το αίσθημα της ασφάλειας ότι το Κράτος Δικαίου ευρίσκεται εγγύς, θεραπεύοντας χρόνιες σοβούσες παθογένειες του παρελθόντος και παρέχοντας τις εγγυήσεις ότι η Πολιτεία προοδεύει και προχωράει σε ένα διαρκώς μεταβαλλόμενο περιβάλλον, υπό την έννοια ότι η κοινωνία επιθυμεί διακαώς, πέραν από μία δυστοπική τοξική κομματική αντιπαράθεση, να διαπιστώσει κατά πόσο τα κόμματα εν τω κοινοβουλίω πασχίζουν ευθέως να αντιμετωπίσουν την ίδια τη ζωή, η οποία υπερφαλαγγίζει το παρελθόν και δεν προσηλώνεται μυωπικά σε αυτό, αλλά ούτε και σε κομματικές αντιπαραθέσεις.
Η ίδια η ζωή πλέον αναγνωρίζει μία μεταρρύθμιση βασισμένη σε στέρεους πολιτικούς πυλώνες και βάσεις εναρμονισμένες με τους διεθνείς συσχετισμούς και όχι σε συνθηματολογική ρητορική ή σε ψευτο-ιδεολογικά δόγματα, τα οποία αναπαράγουν το μεταμφυλιακό μίσος και τη διχοστασία των Ελλήνων εις το διηνεκές· καθότι ο λαός εκζητά ένα ασφαλές κόμμα για τη σταθερή ασφάλεια του τόπου, με διεθνές κύρος, πράγμα το οποίο αποδεικνύεται από τους προσεκτικούς βηματισμούς της κυβερνήσεως της Νέας Δημοκρατίας, η οποία θωρακίζει τους θεσμούς και τη λειτουργική ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης.
Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς
Δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Σ.τ.Ε.
Ανεξάρτητος Βουλευτής
