Ο προπηλακισμός του Α. Γεωργιάδη και οι επιθέσεις στα πολιτικά γραφεία των Χ. Αλεξοπούλου και Α. Κατσανιώτη δείχνουν ότι είναι σε εξέλιξη μια προσπάθεια κανονικοποίησης της επιθετικότητας.
Από την επίθεση στον Άδωνι Γεωργιάδη στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο Νίκαιας έως τις μπογιές στα πολιτικά γραφεία της Χριστίνας Αλεξοπούλου και του Ανδρέα Κατσανιώτη, στην Πάτρα, το έργο επαναλαμβάνεται με την ίδια τοξικότητα. Η εικόνα είναι γνώριμη. Ένας υπουργός επισκέπτεται δημόσιο νοσοκομείο, δέχεται φραστικές επιθέσεις, επιχειρείται προπηλακισμός, ακολουθεί ένταση. Και μετά αρχίζει η γνωστή χορωδία δικαιολογιών. «Προκάλεσε». «Πήγε για επικοινωνία». «Ήθελε την ένταση».
Όλη η τοξική αριστερίλα, δημοσιογραφική, πολιτική και συνδικαλιστική, έχει βγει στο μεϊντάνι και για να δικαιολογήσει τη βία εναντίον υπουργού λέει ότι... προκάλεσε. Τα ίδια έλεγαν όταν έδερναν τον Κωστή Χατζηδάκη. Τα ίδια όταν κυνηγούσαν βουλευτές του ΠΑΣΟΚ στα χρόνια της κρίσης. Τα ίδια όταν έβριζαν και στοχοποιούσαν δημοσιογράφους που δεν τους άρεσαν οι ερωτήσεις τους. Το μοτίβο δεν αλλάζει, απλώς αλλάζει ο στόχος.
Η επίσκεψη του υπουργού Υγείας στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας είχε έναν προφανή σκοπό: την εποπτεία και την ανάδειξη ζητημάτων του ΕΣΥ. Αντί για διάλογο, κάποιοι επέλεξαν τη σύγκρουση. Φωνές, ύβρεις, απόπειρες προσέγγισης με επιθετική διάθεση.
Και μετά η αντιστροφή της πραγματικότητας. Δεν φταίει αυτός που επιτίθεται. Φταίει αυτός που... εμφανίστηκε. Μια λογική επικίνδυνη και βαθιά αντιδημοκρατική. Διότι, αν η φυσική παρουσία υπουργού σε δημόσιο χώρο θεωρείται πρόκληση, τότε η ίδια η δημοκρατική λειτουργία μπαίνει στο στόχαστρο.
Α, υπάρχει και η Αστυνομία. Δεν είναι ντροπή και αίσχος που δεν άφησαν τους διαδηλωτές της ακροαριστερής βίας να σπάσουν το κεφάλι του Άδωνι; Αυτά λένε εμμέσως πλην σαφώς, αυτά ποστάρουν. Εκεί φτάνει ο παραλογισμός ορισμένων σχολίων στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Να εγκαλείται η πολιτεία επειδή προστάτευσε θεσμικό παράγοντα από πιθανή σωματική βλάβη.
Το πιο ανησυχητικό δεν είναι το μεμονωμένο περιστατικό. Είναι η προσπάθεια κανονικοποίησης της επιθετικότητας. Όταν τμήμα του δημόσιου λόγου βαφτίζει τη βία «αγανάκτηση» και τον προπηλακισμό «αυθόρμητη αντίδραση», τότε ανοίγει ο δρόμος για επανάληψη. Η πολιτική διαφωνία είναι θεμιτή. Η σκληρή κριτική επίσης. Όμως υπάρχει διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην ένταση και τη βία. Όποιος τη σβήνει συνειδητά, αναλαμβάνει και την ευθύνη για όσα ακολουθούν.
Και όσα ακολουθούν τα είδαμε στην Πάτρα. Άγνωστοι πέταξαν κόκκινες μπογιές στο πολιτικό γραφείο της βουλευτή Αχαΐας της Νέας Δημοκρατίας Χριστίνας Αλεξοπούλου, στο κέντρο της Πάτρας. Πρόκειται για την τρίτη φορά που το συγκεκριμένο γραφείο γίνεται στόχος βανδαλισμού. Τρίτη φορά· όχι πρώτη, όχι δεύτερη. Βανδαλισμοί σημειώθηκαν και στο πολιτικό γραφείο του βουλευτή της ΝΔ, Ανδρέα Κατσανιώτη, επίσης στην Πάτρα.
Ο πρόεδρος της Βουλής, Νικήτας Κακλαμάνης, καταδίκασε τα περιστατικά κάνοντας λόγο για θρασύδειλες επιθέσεις. «Καταδικάζω με τρόπο κατηγορηματικό και απερίφραστο κάθε απόπειρα βίας και τρομοκρατίας. Τέτοιου είδους απαράδεκτες ενέργειες δεν χωράνε σε ένα κράτος δικαίου και σε μια ευνομούμενη κοινωνία. Η δημοκρατία μας δεν εκβιάζεται».
Τέτοιες ενέργειες δεν εμφανίζονται από το πουθενά. Τροφοδοτούνται από κλίμα έντασης και τοξικότητας. Όταν η πολιτική αντιπαράθεση μετατρέπεται σε προσωπική στοχοποίηση, όταν ο αντίπαλος παρουσιάζεται ως εχθρός, τότε κάποιοι αισθάνονται ότι έχουν ηθική άδεια να περάσουν από τα λόγια στις πράξεις.
Η δημοκρατία όμως δεν λειτουργεί με κουκούλες και μπογιές. Λειτουργεί με επιχειρήματα, εκλογές, θεσμούς. Όποιος δεν αντέχει τον διάλογο, επιλέγει τον βανδαλισμό. Όποιος δεν αντέχει την πολιτική σύγκρουση σε θεσμικό πλαίσιο, καταφεύγει στον εκφοβισμό.
Η κοινωνία έχει ζήσει αρκετά χρόνια διχασμού για να γνωρίζει πού οδηγεί αυτός ο κατήφορος. Και η ευθύνη βαραίνει όλους όσοι, με λόγια ή υπονοούμενα, ρίχνουν νερό στον μύλο της βίας. Η απομόνωση τέτοιων πρακτικών δεν είναι κομματικό ζήτημα. Είναι ζήτημα δημοκρατικής αυτοάμυνας.
Γιατί όταν η επίθεση βαφτίζεται «αντίδραση» και ο βανδαλισμός «μήνυμα», τότε η επόμενη γραμμή δεν γράφεται με μελάνι αλλά με κόκκινη μπογιά. Και αυτό δεν είναι πολιτική. Είναι αριστερίλα.
Χριστίνα Αλεξοπούλου: Βγάλτε τις κουκούλες κι ελάτε να μιλήσουμε
«Είναι ακόμη ένα περιστατικό σε μια σειρά επιθέσεων που έχουν σημειωθεί σε πολιτικά γραφεία βουλευτών της Νέας Δημοκρατίας. Προς εκείνη τη μικρή μειοψηφία που επιλέγει την ανωνυμία της κουκούλας και τη βία, το μήνυμα είναι σαφές: Δεν μας εκφοβίζετε. Βγάλτε τις κουκούλες κι ελάτε να μιλήσουμε. Τέτοιες ενέργειες δεν εμφανίζονται ξαφνικά, ούτε χωρίς υπόβαθρο. Τροφοδοτούνται από ένα κλίμα έντασης και τοξικότητας, από έναν δημόσιο λόγο που καλλιεργεί διχασμό και μετατρέπει την πολιτική διαφωνία σε στοχοποίηση. Όταν κόμματα και δημόσια πρόσωπα υιοθετούν συμπεριφορές και λεκτικές επιθέσεις που ξεπερνούν τα όρια της πολιτικής αντιπαράθεσης, στην ουσία νομιμοποιούν στη συνείδηση ορισμένων τις ακραίες πρακτικές. Η δημοκρατική διαφωνία είναι θεμιτή και ίσως πολλές φορές εποικοδομητική. Η βία, η στοχοποίηση και η δηλητηριώδης ρητορική, όμως, δεν συνάδουν με μια σύγχρονη κοινωνία. Γι’ αυτό και αποτελεί ευθύνη όλων, ανεξαρτήτως πολιτικής αφετηρίας, να απομονώσουν τέτοιες συμπεριφορές και να υπερασπιστούν τον διάλογο».
