Τα κανάλια που βρέθηκαν την προηγούμενη Πέμπτη στο νοσοκομείο στη Νίκαια έχουν καταγράψει όλο το σκηνικό.
Από την ώρα που μπαίνει ο Άδωνις Γεωργιάδης στον περιβάλλοντα χώρο μέχρι την είσοδό του εντός του κτηρίου. Όποιος δει όλο το υλικό θα καταλάβει τι ακριβώς έγινε.
Με το που φτάνει ο Άδωνις Γεωργιάδης στον χώρο εμφανίζεται μπροστά του μια –λογικά– εργαζόμενη που αρχίζει να του λέει: «Είσαι φασίστας, είσαι φασίστας, είσαι φασίστας…» χωρίς να αλλάζει τόνο και χαρακτηρισμό. Την ίδια στιγμή, εμφανίζονται από την άλλη πλευρά οι «εξαγριωμένοι» εργαζόμενοι στην Υγεία, μια ομάδα γιατρών, νοσηλευτών και αν πιστέψουμε την επίσημη ανακοίνωση της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και «φορέων της γειτονιάς και στελεχών του».
Δίπλα στον υπουργό αρχικά ούτε κρανοφόροι αστυνομικοί υπήρχαν ούτε ασπίδες. Αυτά μπήκαν αμέσως μετά όταν άρχισαν να διαπιστώνουν τις εχθρικές προθέσεις των δήθεν διαμαρτυρόμενων που σπρώχνουν φτύνουν, βρίζουν και φωνάζουν στον αρμόδιο υπουργό να φύγει. Υπάρχουν σημεία που δείχνουν κάποια συμπλοκή, αλλά από τα βίντεο οι διαθέσεις των ανθρώπων που βρέθηκαν εκεί προκύπτουν αβίαστα. Τουλάχιστον για όποιον δεν κοιτάζει με μυωπικά γυαλιά.
Ναι, είναι εργαζόμενοι στον χώρο της Υγείας. Όμως θα έπρεπε πρώτα να το σκεφτούν αυτοί. Ειδικά ο άνθρωπος με την πράσινη ιατρική στολή που χοροπηδά και προσπαθεί να χτυπήσει όποιον μπορεί. Αλλά και άλλοι που διαμαρτύρονται ότι αδίκως κατηγορήθηκαν.
Το να κανονικοποιούμε τη βία διότι είναι αριστερή και όπως λένε και κόμματα της δήθεν σοβαρής αντιπολίτευσης «έχουν δίκιο ν’ αντιδρούν λόγω της πολιτικής της κυβέρνησης κ.λπ., κ.λπ.» δείχνει ότι κάποιοι έχουν τόση ανάγκη να δημιουργηθούν νέα διχαστικά διλήμματα και νέες πλατείες που δεν έχουν καν το θάρρος να αναγνωρίσουν το πρόβλημα.
Ρίχνοντας «αίμα στην αρένα» το θηρίο δεν χορταίνει. Θέλει διαρκώς κι άλλο, όπως φάνηκε τα προηγούμενα χρόνια. Και κάποια στιγμή στρέφεται και κατά αυτού που το ταΐζει. Διότι αυτό γίνεται. Χάνουμε και το δέντρο και το δάσος στην κυριολεξία. Επικεντρωνόμαστε στη γροθιά και το πού έπεσε και όχι στην όλη τραγική και τρομακτική ταυτόχρονα εικόνα.
Και το χειρότερο, επειδή τα έχουμε ξαναζήσει στο πρόσφατο παρελθόν, το ενδεχόμενο να αρχίζει να γίνεται και πάλι επίκαιρος ο μεγάλος Μάνος Χατζιδάκις. «Όποιος δεν φοβάται το πρόσωπο του τέρατος, πάει να πει ότι του μοιάζει. Η πιθανή προέκταση του αξιώματος είναι να συνηθίσουμε τη φρίκη, να μας τρομάζει η ομορφιά. Η υποταγή ή ο εθισμός σε μια τέτοια συνύπαρξη, η συνδιαλλαγή δεν προκαλεί τον κίνδυνο της αφομοίωσης ή της λήθης, του πώς πρέπει, του πώς οφείλουμε να σκεφτόμαστε, να πράττουμε και να μιλάμε;»
Και δυστυχώς με όσα βλέπουμε, «αναμφισβήτητα αρχίσαμε να το ανεχόμαστε. Και η ανοχή, πολλαπλασιάζει τα ζώα στη δημόσια ζωή, τα ισχυροποιεί και τα βοηθά να συνθέσουν με ακρίβεια τη μορφή του τέρατος που προΐσταται, ελέγχει και μας κυβερνά. Η μορφή του τέρατος είναι αποκρουστική. Όταν όμως το πρόσωπο του τέρατος πάψει να μας τρομάζει, τότε πρέπει να φοβόμαστε… γιατί αυτό σημαίνει ότι έχουμε αρχίσει να του μοιάζουμε».
Όλα τ’ άλλα είναι αυτό που λέμε «να ’χαμε να λέγαμε». Και για τις χειροπέδες και για τους άνδρες της ΕΛΑΣ και ακόμη χειρότερα για την… προκλητικότητα του Γεωργιάδη. Αλήθεια τώρα;
