Την ώρα που η Ελλάδα υπογράφει συμφωνίες με γεωπολιτικό αποτύπωμα δεκαετιών, στη Νίκαια κάποιοι φώναζαν συνθήματα για να εμποδίσουν έναν υπουργό να μπει σε δημόσιο νοσοκομείο.
Δεν είναι απλώς μια αντίθεση εικόνων. Είναι η σύγκρουση δύο κόσμων που κινούνται σε διαφορετικούς ιστορικούς χρόνους.
Στο Γενικό Κρατικό Νίκαιας, ομάδα διαδηλωτών –με αναφορές σε στελέχη και υποστηρικτές της ΑΝΤΑΡΣΥΑ και του ΚΚΕ, καθώς και συνδικαλιστικές παρουσίες από το Εργατικό Κέντρο Πειραιά– προπηλάκισε τον υπουργό Υγείας Άδωνι Γεωργιάδη, επιχειρώντας να εμποδίσει την είσοδό του στο νοσοκομείο. Γιατροί που πρόσκεινται στον ευρύτερο αριστερό χώρο συμμετείχαν στην κινητοποίηση. Το μήνυμα ήταν σαφές: η πολιτική αντιπαράθεση μεταφέρεται στο πεζοδρόμιο, με όρους σύγκρουσης και αποκλεισμού.
Λίγες μέρες αργότερα, στην Ουάσινγκτον, η Ελλάδα συμμετείχε στη σύνοδο «Transatlantic Gas Security Summit», διαμορφώνοντας τον νέο ενεργειακό χάρτη της περιοχής. Ο υπουργός Περιβάλλοντος και Ενέργειας Σταύρος Παπασταύρου μίλησε για μια χώρα που «βγαίνει μπροστά». Με τη συμμετοχή κολοσσών όπως η Chevron και η ExxonMobil, με τον Κάθετο Διάδρομο να ενισχύεται μέσω συμφωνιών LNG με τη BULGARGAZ και τη Naftogaz, η χώρα τοποθετείται ως κρίσιμος ενεργειακός κόμβος για την Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.
Εδώ βρίσκεται το πραγματικό οξύμωρο. Από τη μία, μια Ελλάδα που επενδύει σε διακρατικές συνεργασίες, σε υποδομές, σε ενεργειακή διαφοροποίηση, σε γεωοικονομική αναβάθμιση. Μια Ελλάδα που διαπραγματεύεται ισότιμα, που προσελκύει επενδύσεις, που αποκτά στρατηγικό βάθος. Από την άλλη, μια μειοψηφία που αναπαράγει εμφυλιοπολεμική ρητορική, βλέποντας «εχθρούς» αντί για θεσμούς και «ξεπουλήματα» αντί για συμβάσεις. Μια τραγική μειοψηφία που έχει επιλέξει να ζει στο 1946. Ογδόντα χρόνια πίσω.
Το παράδειγμα είναι καθαρό: στο εξωτερικό, η χώρα χτίζει συμμαχίες που ενισχύουν την ενεργειακή της ασφάλεια και δημιουργούν οικονομικές προοπτικές – επενδύσεις, θέσεις εργασίας, αύξηση γεωπολιτικής επιρροής. Στο εσωτερικό, κάποιοι επιχειρούν να ακυρώσουν πολιτικούς αντιπάλους με προπηλακισμούς, σαν να βρισκόμαστε σε άλλη εποχή.
Η αριστερά που παραμένει εγκλωβισμένη στο παρελθόν αδυνατεί να αντιληφθεί ότι ο κόσμος έχει αλλάξει. Η ενέργεια, οι αγωγοί, το LNG, οι στρατηγικές συμφωνίες δεν είναι ιδεολογικά σύμβολα· είναι εργαλεία ισχύος. Και η Ελλάδα, για πρώτη φορά μετά από χρόνια, δεν στέκεται στο περιθώριο.
Οι δύο κόσμοι συνυπάρχουν – αλλά δεν κινούνται μαζί. Ο ένας επενδύει στο μέλλον. Ο άλλος ανακυκλώνει το προχθές. Το ερώτημα δεν είναι ποιος φωνάζει πιο δυνατά. Είναι ποιος διαμορφώνει τις εξελίξεις. Και αυτή τη φορά, οι εξελίξεις γράφονται αλλού – με υπογραφές, όχι με ντουντούκες.
