Όσα έγιναν στο νοσοκομείο της Νίκαιας δείχνουν με σαφήνεια ότι κάποιοι ονειρεύονται νεο-αγανακτισμένους.
Από την επίθεση κατά του Άδωνι Γεωργιάδη και την εργαλειοποίηση των φωτογραφιών από την εκτέλεση των 200 στην Καισαριανή μέχρι τη νέα προσπάθεια για καπέλωμα της τραγωδίας των Τεμπών, όλα δείχνουν ότι όσοι αγωνίζονται επί μακρόν για «να φύγει ο Μητσοτάκης» στηρίζονται σε μια διχαστική ρητορική που έχει ως βάση την τοξικότητα και τον λαϊκισμό, αδυνατώντας να αντιπαρατεθούν πολιτικά και κυρίως προγραμματικά.
Όσα έγιναν στο νοσοκομείο της Νίκαιας δείχνουν με σαφήνεια ότι κάποιοι ονειρεύονται νεο-αγανακτισμένους. Και όσο αισθάνονται ότι μπορούν να συμπεριφέρονται με αυτή την ακραία και φασιστική νοοτροπία τόσο θα συνεχίσουν να προκαλούν.
Η πολιτική κάλυψη που τους προσφέρεται συντηρεί –αν δεν είναι το λίπασμα που αναπτύσσει– τις συμπεριφορές μιας μειοψηφίας που είναι ηχηρή –ακόμη και θορυβώδης– και τραβάει την προσοχή, όχι όμως και το ενδιαφέρον όπως ίσως θα ήθελαν τα κόμματα της αντιπολίτευσης.
Το δίλημμα Αριστερά ή Δεξιά που επιχειρείται να επανέλθει στο προσκήνιο καλλιεργεί μια εμφυλιοπολεμική ρητορική. Παράδειγμα οι φωτογραφίες που ήρθαν στο προσκήνιο για τους 200 που εκτελέσθηκαν από τους ναζί στην Καισαριανή. Τόνοι μελάνης χύνονται σε μια προσπάθεια ανάκτησης ενός ηθικού πλεονεκτήματος και ανάταξης μιας ιδεολογικής ηγεμονίας που χάθηκε στα χρόνια της κρίσης, ειδικά μετά την πρώτη φορά Αριστερά.
Έμπλεξαν τους εκτελεσθέντες με την Αντίσταση στην Κατοχή, αν και γνωρίζουν πως ήταν φυλακισμένοι –πολιτικοί κρατούμενοι όντως– πριν καν η ναζιστική μπότα πατήσει στην Ελλάδα. Παραγνωρίζουν επίσης ότι η Αντίσταση δεν είχε χρώμα. Χρωματίστηκε στην πορεία.
Ένα ιστορικό ντοκουμέντο, συγκινησιακά φορτισμένο, που αναδεικνύει τα ειδεχθή εγκλήματα των ναζί κατά της ανθρωπότητας και τη δράση τους στην Ελλάδα, τείνει να μετατραπεί σε αυτό το νέο «ή αυτοί ή εμείς». Να συνδυαστεί με άλλα θέματα, να καθορίσει ιδεολογικές διαφορές με εμφυλιοπολεμική ρητορική και λογική.
Όπως επιχειρείται και με την εργαλειοποίηση του δυστυχήματος των Τεμπών, όπου τα κόμματα της αντιπολίτευσης επιδιώκουν το καπέλωμα των όποιων συγκεντρώσεων και συλλαλητηρίων, υποστηρίζοντας ότι θα έχουν αντικυβερνητικό αποτύπωμα και δεν αποτελούν εκδηλώσεις μνήμες με γνώμονα το αίτημα για απόδοση δικαιοσύνης.
Τα καλέσματα γίνονται από συνδικάτα και φορείς, κόμματα δηλώνουν συμμετοχή και αναζητούν συνθήματα που θα δημιουργήσουν συγκινησιακή φόρτιση, ώστε να προκληθεί το κύμα της οργής και της αγανάκτησης που αναζητούν χρόνια.
Δεν είναι μόνο αυτές οι περιπτώσεις όσων επιδιώκουν την… πολιτική αλλαγή ακόμη και αν αυτό σημαίνει ακυβερνησία και αποσταθεροποίηση.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
