Τα κόμματα της αντιπολίτευσης επιδιώκουν να διαμορφώσουν μια ατζέντα πάνω σε ένα δίλημμα που να τα εξυπηρετεί ως προς την αντιμετώπιση της κυβέρνησης και του Κυριάκου Μητσοτάκη.
Αναζητούν δηλαδή ένα νέο «μνημόνιο-αντιμνημόνιο» για να πατήσουν πάνω. Είτε με τα περί κράτους δικαίου και διαφθοράς είτε με τα περί «κακιάς» Δεξιάς και νεοφιλελευθερισμού που επικαλούνται διαρκώς, η ουσία της τακτικής παραμένει ίδια με αυτή που έφερε τον ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία το 2015.
Οργισμένοι αρχηγοί και στελέχη εμφανίζουν μια χώρα στα όρια της καταστροφής και, με τεντωμένο δάχτυλο προς την κυβερνώσα παράταξη, μιλούν για κάθαρση και επικαλούνται κάποιο δήθεν ηθικό πλεονέκτημα.
Δεν είναι μόνο η προσπάθεια ποινικοποίησης της πολιτικής ζωής, ούτε οι υποσχέσεις χωρίς αντίκρισμα. Είναι και η αναζήτηση… βαρβάρων, όπως έγινε και μετά το 2011, όταν για όλα έφταιγαν οι… ξένοι και οι κακές κυβερνήσεις.
Σήμερα βλέπουμε επίθεση προς τις τράπεζες, τις εταιρείες ενέργειας και όποιον άλλο μπορούν να σκεφτούν ως… ταξικό εχθρό οι «μεσσίες» της χώρας που υποτίθεται ότι φροντίζουν για το καλό του απλού… λαού.
Δείτε, για παράδειγμα, το θέμα του… πατριωτικού φόρου που επαναφέρει συχνά πυκνά ο Αλέξης Τσίπρας και τις δηλώσεις Ανδρουλάκη περί φορολόγησης των υπερκερδών. Για την ιστορία, να υπενθυμίσουμε τις… δεσμεύσεις για κατάργηση του ΕΝΦΙΑ, οι οποίες στη συνέχεια έγιναν ανακοινώσεις για την πληρωμή του από τους πολίτες ως «πατριωτικό καθήκον».
Η λογική της αναζήτησης… βαρβάρων για τη δημιουργία διλημμάτων, όπως και η καταστροφολογία σε συνδυασμό με τη δημιουργία τοξικού πολιτικού κλίματος, επιβεβαιώνουν την ένδεια προτάσεων και επιχειρημάτων.
Η ακρίβεια και ο πληθωρισμός που οι συνεχείς διεθνείς κρίσεις έχουν προκαλέσει, εξυπηρετούν αυτά τα αφηγήματα, μόνο που η μεγάλη σιωπηρή πλειοψηφία αναζητεί τη σταθερότητα και κυρίως μια ηγεσία που ν’ αντιμετωπίζει προβλήματα και να διαχειρίζεται με τον βέλτιστο τρόπο κρίσεις που υπερβαίνουν κατά πολύ τα όρια της χώρας.
Όποιος θεωρεί ότι οι πολίτες «δεν καταλαβαίνουν τι ψηφίζουν» είναι εκτός πραγματικότητας. Όπως και όσοι εκτιμούν ότι συνθήματα προηγούμενων δεκαετιών βρίσκουν ακόμα ανταπόκριση.
Ουδείς υποστηρίζει πως όλα έχουν γίνει και γίνονται τέλεια. Πρώτος απ’ όλους ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Ουδείς όμως μπορεί να υποστηρίξει ότι δεν έχουν γίνει άλματα για την οικονομική, αμυντική, διπλωματική και γενικότερη θωράκιση της χώρας.
*Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο».
