Με τοξικότητα, διχαστικό λόγο, στείρες καταγγελίες, εργαλειοποίηση του ανθρώπινου πόνου και λαϊκισμό είναι διαμορφωμένοι οι αρμοί στο μωσαϊκό των κομμάτων της αντιπολίτευσης.
Όλα τριγύρω αλλάζουνε και όλα τα ίδια μένουν... Κάπως έτσι γράφουν τις μικρές και μεγάλες ιστορίες τους στην πολιτική οπερέτα οι κεντροαριστεροί και αριστεροί... υψίφωνοι Ανδρουλάκης, Τσίπρας, Κωνσταντοπούλου και Χαρίτσης, με τον... τενόρο Κουτσούμπα και οι... δεξιοί βαρύτονοι Βελόπουλος και Νατσιός με τη... σοπράνο «Μαρία των Τεμπών».
Σε ένα μοναδικό κρεσέντο σκοταδισμού ο Δημήτρης Νατσιός χαρακτήρισε βλασφημία τη θεωρία του Δαρβίνου, επικαλούμενος τη χριστιανική ορθόδοξη πίστη και... ξεκαθάρισε με απολυτότητα και μεσαιωνικό δογματισμό ότι οι ομοφυλόφιλοι δεν έχουν θέση στα ψηφοδέλτια της Νίκης, όπου «μπαίνουν άνθρωποι που ασπάζονται κοινές αρχές».
Στοιχεία τυφλής θρησκοληψίας διακρίνονται στις πεποιθήσεις της Μαρίας Καρυστιανού, η οποία, απαντώντας στις αναφορές Καραχάλιου περί ύπαρξης μιας γερόντισσας που καθοδηγεί τις πολιτικές της διεργασίες, σημείωσε ότι «έχω έναν πνευματικό. Η σχέση μου με την Εκκλησία δεν ήταν πολύ στενή, αλλά μετά τον χαμό της κόρης μου στράφηκα προς τον Θεό, για να σταθώ στα πόδια μου και να μην τρελαθώ», ενώ παραδέχτηκε ότι έχει πνευματικό καθοδηγητή μια ηγουμένη σε ένα ορθόδοξο μοναστήρι.
Πρόκειται πιθανότατα για την ερημίτισσα γερόντισσα Ακυλίνα, που μιλά αραμαϊκά (τη γλώσσα που μιλούσε ο Χριστός), στη Μονή της Αγίας Θέκλας στο ορεινό χωριό Μααλούλα και ανήκει σε ένα από τα ορθόδοξα μοναστήρια της Δαμασκού, στη Μονή Παναγίας της Σαϊντανάγιας, που ήταν για χρόνια υπό την προστασία του έκπτωτου πρώην προέδρου της Συρίας, Μπασάρ αλ Ασαντ. Στον κύκλο επιρροών της Καρυστιανού και η αειθαλής σύμβουλος επί Οικονομικών, Μαρία Νεγρεπόντη-Δελιβάνη, η οποία... οραματίζεται μια «αιματηρή επανάσταση», που θα απαλλάξει τη χώρα από τους δυνάστες της και εκφράζει την... ελπίδα να πάμε σε πόλεμο με την Τουρκία και να έρθει νύχτα ο Ερντογάν στην Αθήνα.
Το... ακροδεξιό λιμπρέτο συμπληρώνει ο δημοσιογράφος-τηλεπωλητής της Ελληνικής Λύσης, Κυριάκος Βελόπουλος, με τις επιστολές του Ιησού ανά χείρας. Προσφιλής του συνήθεια τα fake news παντός τύπου και ο διχαστικός λόγος είτε μιλάει για τη Συμφωνία των Πρεσπών είτε για τις... οδοντόκρεμες που έχουν δηλητήριο, καθώς η ένδειξη χρώματος στο κάτω μέρος της συσκευασίας αποκαλύπτει χημική σύνθεση ικανή να μας σκοτώσει, όπως έχει ο ίδιος αναφέρει σε τηλεοπτική εκπομπή του. Εκεί που έβγαλε προς πώληση ακόμη και τις επιστολές του Ιησού!
«Να τη, ρε παιδιά! Επιστολή του Χριστού μας, του Ιησού μας... Νιώθω δέος και μόνο που το κρατώ στα χέρια μου, να έχω τις επιστολές του Ιησού. Ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο;». Από τις τηλεπωλήσεις Βελόπουλου ασφαλώς και δεν έλειπαν και τα μαντζούνια για τη φαλάκρα, την άνοια, την κατάθλιψη και την ισχιαλγία.
Ο Αλέξης Τσίπρας και η επιχείρηση rebranding, μέσω της «Ιθάκης», προσφέρει στην... οπερέτα της αντιπολίτευσης ένα αφήγημα χαρακτήρων, με έμφαση στην κρίση του 2015 και την κυβερνώσα Αριστερά. Γιατί αναφορές σε γεγονότα και οικονομικό κόστος δεν θα βρεις και πολλές στην πολυσέλιδη «Ιθάκη».
Ούτε για τα capital controls ούτε για την ασφυκτική έλλειψη ρευστότητας, την ύφεση, τις θεσμικές και κοινωνικές επιπτώσεις του δημοψηφίσματος. Ο Τσίπρας επιλέγει να μιλήσει για τη δραματική διάσταση της κρίσης έτσι όπως τη βίωσε ο ίδιος ως πρωθυπουργός της χώρας και να γίνει το θεατρικό βάρος εκείνων των στιγμών το... διαβιβαστικό του στην πολιτική επιστροφή του ως... μεσσίας και εγγυητής του αποκαλούμενου προοδευτικού χώρου.
Μόνο που η Ελλάδα του 2026 έχει αλλάξει και η κοινωνία δεν αναζητά να αναβιώσει τις δυσκολίες και τα δράματα του παρελθόντος, αλλά εξηγήσεις. Αληθινά γεγονότα και όχι ερμηνείες που λειτουργούν ως πολιτικές κολυμβήθρες των λαθών και των παραλείψεων, ούτε αφήγηση και πολιτική επανεκκίνηση με όρους δραματουργίας, αλλά με ρεαλισμό, σοβαρότητα και πρόγραμμα.
Στο... βάθρο της κεντροαριστερής πολιτικής ορχήστρας, ο σχεδόν πάντα... θυμωμένος Ανδρουλάκης βγάζει σε πρώτο πλάνο την οργή και τα νεύρα του για τον... κακό Μητσοτάκη, χωρίς απαντήσεις, εναλλακτικές προτάσεις και επιχειρήματα. Σταθερός επενδυτής στην πολιτική αποσταθεροποίηση, μαζί με τις πιο ακραίες φωνές και τις πιο ακραίες θεωρίες, με σκοπό την εργαλειοποίηση μιας εθνικής τραγωδίας, όπως το σιδηροδρομικό δυστύχημα στα Τέμπη.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης έχει εντάξει το ΠΑΣΟΚ στα κόμματα διαμαρτυρίας που βρίσκονται στ’ αριστερά του και είναι μονίμως θυμωμένος –ίσως περισσότερο απ’ όλους με τον ίδιο του τον εαυτό– γιατί δεν καταφέρνει να καταστήσει το κόμμα του πραγματικά αξιωματική αντιπολίτευση και εν δυνάμει κυβέρνηση, αφού φαίνεται ότι δεν κερδίζει ούτε φίλους ούτε ψηφοφόρους, όπως... ξεγέλασε κάποια στιγμή ότι τα πήγαινε καλύτερα ο χαμογελαστός και ευδιάθετος Κασσελάκης.
Στη... ζώνη των μαχητών του συστήματος κυριαρχεί η Ζωή Κωνσταντοπούλου. Να υβρίζει, να απειλεί, να επιτίθεται λεκτικά σε κάθε άμεσο ή έμμεσο πολιτικό εχθρό και με κάθε αφορμή να στήνει λαϊκά δικαστήρια, να «κατακρεουργεί» τους κανονισμούς της Βουλής και να μετατρέπει σε αρένα κάθε κοινοβουλευτική διαδικασία.
Κάπου εκεί, επιδιώκοντας να αποκαλούνται και να αναγνωρίζονται ως... θεσμικοί αριστεροί, ο Χαρίτσης και ο Ηλιόπουλος της Νέας Αριστεράς. Πήραν παράταση, μετά τη λήξη της κανονικής διάρκειας του αγώνα για αυτόνομη πορεία του κόμματος, περιμένοντας, όπως όλα δείχνουν, αν θα πάρουν... μεταγραφή για το... πλήρωμα της «Ιθάκης» του Αλέξη Τσίπρα.
Όσο για το ΚΚΕ, ταμπουρωμένο στο μονολιθικό υπαρξιακό του προφίλ, φυλάττει Θερμοπύλες στη διαμαρτυρία και την καταγγελία, δηλώνοντας διαχρονική πίστη και... ευλάβεια στο σοβιέτ.
