Ο Αλέξανδρος Παπαδόγγονας αφοσιώθηκε, ψυχή τε και σώματι, εις τον διηνεκή αγώνα για τα δημοκρατικά ιδεώδη.
H μνήμη συνιστά μία πράξη αντιστάσεως, εις την λήθη και τον θάνατο, ιδίως ότι πρόκειται για πρόσωπα, τα οποία υπηρέτησαν ευδοκίμως και επαξίως, την Πατρίδα και τους Ιερούς Δημοκρατικούς Θεσμούς, αποτελούντα αναπόσπαστο μέρος της σύγχρονης Ιστορίας μας, εν προκειμένω δε, ο περί ου ο λόγος, καθίσταται διά τον, άρτι προσφάτως, εκλιπόντα, Αλέξανδρο Παπαδόγγονα, όστις εκοιμήθη, την 16η-1-2026, εις ηλικίαν 95 ετών.
Ο Αλέξανδρος Παπαδόγγονας συνιστά ένα πολυσχιδές υπόδειγμα ανδρός, Στρατιωτικού, Πολιτικού, γονέως και συζύγου, για τις επιγενόμενες γενεές, οίτινες, κύπτουν ευλαβικά το γόνυ, διά τη δαψιλή του προσφορά, προς την Πατρίδα, το Έθνος, την οικογένεια και τους Δημοκρατικούς Θεσμούς του Καθημαγμένου τόπου μας.
Ο ευαίσθητος και ενσυνειδήτως ταπεινός αυτός άνθρωπος, αφοσιώθηκε, ψυχή τε και σώματι, εις τον διηνεκή αγώνα για τα δημοκρατικά ιδεώδη, όντας μάχιμος αντιπλοίαρχος του Πολεμικού Ναυτικού και πρωτοστάτης του «Κινήματος του Πολεμικού Ναυτικού» κατά του δικτατορικού Καθεστώτος, όθεν και συνελήφθη την 23η-05-1973, για το αντιδικτατορικό του Κίνημα του Ναυτικού, αποφυλακίσθηκε όμως δε, μετά την πάροδο 7 μηνών, ένεκεν και συνεπεία της Γενικής αμνηστίας, πλην όμως αποτάχθηκε εκ των ενόπλων δυνάμεων την 25η-10-1973, όπερ και μετά ταύτα, επανήλθε, με την παλινόρθωση του Δημοκρατικού πολιτεύματος και εν τέλει, αποστρατεύτηκε την 24η-03-1982με τον βαθμό του αντιναυάρχου, τιμηθείς ευκλεώς για την συμμετοχή του στο Κίνημα του Ναυτικού.
Ύστερον με την αποκατάσταση της Δημοκρατίας, εξελέγη βουλευτής Α΄ Αθηνών, με τη μεγάλη Δημοκρατική-Φιλελεύθερη και Συντηρητική-Παραδοσιακή Παράταξη της Νέας Δημοκρατίας αλαμβάνων προσηκόντως το υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας (1974-1977).
Επανεξελέγη δε βουλευτής το 1977 και ορίστηκε έκτοτε υπουργός Συγκοινωνιών (1977-80).
Ακολούθως δε εις την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη τοποθετήθηκε αρχικά αναπληρωτής υπουργός Εθνικής Άμυνας (Απρίλιος 1990 - Αύγουστος 1991) και στη συνέχεια (για δεύτερη φορά στην καριέρα του) υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας (Δεκέμβριος 1992 - Οκτώβριος 1993) με τις οποίες το ΠΑΣΟΚ επανήλθε στην κυβέρνηση.
Τιμήθηκε με εξής παράσημα-μετάλλια: τον Ταξιάρχη Τάγματος Φοίνικος, τον Χρυσό Σταυρό Τάγματος του Γεωργίου, Αργυρό Σταυρό Τάγματος του Φοίνικα, Ανώτερο Ταξιάρχη Τάγματος Τιμής και με το Μετάλλιο Στρατιωτικής Αξίας Γ΄ και Δ΄ Τάξης.
Ωσαύτως δε τιμήθηκε με τον Ταξιάρχη του Τάγματος Αξίας (Γαλλίας) και τον Ταξιάρχη του Τάγματος Βλαδιμηρέσκου (Ρουμανίας), προς τούτοις, ως δε πρόεδρος του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδος τιμήθηκε από τον πρίγκιπα Αλβέρτο του Μονακό.
Επί των ημερών του συνετελέσθησαν ρηξικέλευθες τομές, επί προαγωγής ρυθμίσεων, επί των υπουργείων που χρημάτισε, ενδεικτικώς δε μνημονεύω τα εξής:
Επί υπουργίας Εμπορικής Ναυτιλίας αυξήθηκε εντυπωσιακώς το συνάλλαγμα, το οποίο εισέρρεε εις τη χώρα μας, όπως και ο αριθμός των υπό ελληνική σημαία πλοίων, με αναθεώρηση των συλλογικών συμβάσεων εργασίας, πολλαπλασιάστηκαν δεόντως οι αμοιβές των ναυτικών μας, εβελτιώθησαν κατά ποσοστό 70% οι συντάξεις του και ηυξήθη κατά 100% το εφάπαξ στους συνταξιοδοτουμένους ναυτικούς.
Περαιτέρω με ιδική του πρωτοβουλία και στρατηγική επιμονή ολοκληρώθηκε στην Ελλάδα το πρόγραμμα ενισχύσεως του Πολεμικού Ναυτικού μας με φρεγάτες, αρνούμενος να δεχθεί την ανάθεση του έργου σε ξένα ναυπηγεία, θέλοντας καθ’ ον τρόπον να αξιοποιήσει το εργατικό δυναμικό της χώρα μας.
Επί υπουργίας Συγκοινωνιών ολοκληρώθηκε αρκούντως ικανοποιητικώς το δυσχερές μέρος της προεργασίας διά το νέο τότε αεροδρόμιο, δηλαδή περιήλθε, από τους ιδιώτες προς το Δημόσιο, όλη η απολύτως αναγκαία έκταση, μέσω μίας νομικής διαδικασίας, ήτις είχε προκαλέσει μία χρόνια διελκυστίνδα πολιτικής και δικαστικής αντιπαραθέσεως.
Βελτίωσε τις μετακινήσεις των Αθηναίων, αντικαθιστώντας ολοσχερώς, τα αστικά λεωφορεία της πρωτευούσης με καινούργιο στόλο, μάρκας «ΙΚΑRUS», άνευ δημοσίας δαπάνης καθότι επέτυχε τελεσφόρως να λάβει χώρα η αγορά τους με ανταλλαγή γεωργικών προϊόντων.
Αποφάσισε την υποχρεωτική χρήση ζωνών ασφαλείας κατά τις μετακινήσεις μετ’ οχημάτων στους δρόμους, η Αθήνα απέκτησε κίτρινα ταξί, αναγνωρίσιμα προς όλους, προς ταχεία αναγνώριση και μετακίνηση ετέθησαν οι βάσεις του μακρόπνοου έργου του «μετρό» της Αθήνας, καθότι επί των ημερών του ξεκίνησαν και προχώρησαν σημαντικά οι μελέτες για την κατασκευή του.
Συνελόντι ειπείν, ανέλαβε λυσιτελώς την προεδρία του Ναυτικού Ομίλου Ελλάδος (ΝΟΕ) εις το χείλος της οικονομικής καταβαραθρώσεως και το εξυγίανε.
Εν κατακλείδι, εξεδήμησε προς Κύριον ένας γενναίος ευπατρίδης, ο οποίος έθεσε με αταλάντευτη αφοσίωση και ζήλο προς το δημόσιο και εθνικό συμφέρον, τα θεμέλια μέσω της Νέας Δημοκρατίας για μία ισχυρή, σύγχρονη, δημοκρατική και οικονομικώς εύρωστη Ελλάδα, υπήρξε δε, συν τοις άλλοις, υπόδειγμα συζύγου και γονέως, με δύο εξαιρετικά τέκνα-θεματοφύλακες, τον Διονύσιο και την Αλεξία, οι οποίοι φυλάττουν, ως κόρην οφθαλμού, την παρακαταθήκη των εθνικών ιδεωδών αλλά και τα τιμαλφή των ανθρωπιστικών και Δημοκρατικών του αξιών καθώς και το διαχρονικώς, αναλλοίωτο ήθους του, ως κατευθυντήρια γραμμή και πυξίδα, η οποία θα τους συντροφεύει εσαεί και διά τον υπόλοιπον του βίου τους.
Ως ελάχιστη απότιση φόρου τιμής, παραθέτω, ένα απόσπασμα, από το ποίημα του μεγάλου Γ. Σεφέρη, «Τελευταίος Σταθμός»
| «……Κι α σου μιλώ με παραμύθια και παραβολές είναι γιατί τ' ακούς γλυκότερα, κι η φρίκη Δεν κουβεντιάζεται γιατί είναι ζωντανή Γιατί είναι αμίλητη και προχωράει Στάζει τη μέρα στάζει στον ύπνο μνησιπήμων πόνος Να μιλήσω για ήρωες: Ο Μιχάλης που έφυγε μ’ ανοιχτές πληγές απ’ το νοσοκομείο Ίσως μιλούσε για ήρωες, όταν, τη νύχτα εκείνη που έσερνε το πόδι του μες στη συσκοτισμένη πολιτεία ούρλιαζε ψηλαφώντας τον πόνο μας, «Στα σκοτεινά πηγαίνουμε στα σκοτεινά προχωρούμε…» οι ήρωες προχωρούν στα σκοτεινά. Λίγες οι νύχτες με φεγγάρι που μ’ αρέσουν…» Αιωνία σου η μνήμη, αθάνατος, καλό Παράδεισο, Κ. Ναύαρχε, κ. Υπουργέ. | |
