Οι Έλληνες έχουν κορεστεί από ταχυδακτυλουργούς γι’ αυτό εμπιστεύονται τη σταθερή και ασφαλή κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας.
Είναι κοινή πεποίθηση απάντων, οι οποίοι ασχολούνται καθ’ οιονδήποτε τρόπο ενεργώς με τα πολιτικά εν γένει πεπραγμένα, ότι το φαινόμενο της πολιτικής, ανυπερθέτως καθίσταται άκρως πολυσχιδές και σύνθετο και δεν ερμηνεύεται μονολιθικά και επιδερμικά.
Ως εκ τούτου, λοιπόν, για να ασχοληθεί κανείς σοβαρά με την πολιτική προαπαιτείται μία συνισταμένη πραγμάτων και καταστάσεων, μα προπαντός εμπειρία, γνώση και εμπεριστατωμένος στρατηγικός σχεδιασμός.
Επί των ημερών μας η επικαιρότητα βρίθει και κατακλύζεται από ορισμένα υβριδικά κόμματα, τα οποία περιάπτονται του μανδύα μίας άναρθρης και ανερμάτιστης δήθεν επαναστατικής ρητορικής, ευαγγελιζόμενα μεσσιανικώς ότι, έχοντα ελέω Θεού, το προνόμιο της ηθικής καθαρότητας της «αγιοσύνης», αλλά και της αγαθής προαιρέσεως, να διαχύσουν άπλετο φως προς την ενεστώσα διεφθαρμένη πολιτική σκηνή, ούτως ώστε να εξαναστήσουν το «υπόδουλο πεπλανημένο γένος» από τη βορβορώδη και ειδεχθή διαπλοκή της εξουσίας.
Η τοξική και αντικρουόμενη αυτή όμως ανεδαφική επικοινωνιακή πολιτική προσκρούει ευθύς αμέσως προς την κοινή λογική, καθότι ουδόλως διασαφηνίζουν οι εν θέματι εθνοσωτήρες πού ομνύουν πίστη, πώς εκ του μη όντος ύψωσαν το ανάστημά τους, αλλά κυρίως τίνι άραγε τρόπω θα επιφέρουν και εις ποίους την πολύφερνο και δύστοκον κάθαρσιν. Πόθεν δηλαδή προκύπτει η ακλόνητη αυτή πεποίθησή των ότι οι ίδιοι ως ανεπίληπτοι κήνσορες του φωτός και ακατάληπτοι δοκισήσοφοι του Καλού της Κοινωνίας θα συμβάλλουν εις την εξυγίανση του νοσηρού πολιτικού συστήματος.
Η αοριστία, η συνθηματολογία και η εν γένει έλλειψη ορισμένου προγράμματος ή τεχνοκρατικής διάθεσης καθιστά εξ ορισμού οιοδήποτε εγχείρημα ένα άθροισμα φιλοδοξιών κάποιων προσώπων, τα οποία επιχειρούν, επιμελώς μεθοδευμένα, να πειθαναγκάσουν την υδαρή απερίσκεπτη μάζα με δέλεαρ την κατάκτηση των, κατά τα λοιπά, καθολικώς και πανανθρωπίνως παραδεδεγμένων υπέρτατων αγαθών, όπως η Κοινωνική Δικαιοσύνη, η Ισονομία, η Ισοτιμία και η Ηθική Τάξη εις την πολιτική κονίστρα.
Τα έκπαγλα και στιλπνά αυτά ηθικιστικά σχήματα απηχούν ευγλώττως προς το θυμικό της κοινής γνώμης, η οποία είθισται να ετεροκατευθύνεται από βαρύγδουπες ουτοπικές, πλην αντιρεαλιστικές υποσχέσεις.
Εν άλλοις λόγοις, οι εν θέματι προβατόσχημοι λυκοποιμένες, επενδύουν εις το χάος της σωτηριολογίας για το μέλλον του τόπου, δρώντες εκ προοιμίου πατερναλιστικά, ούτως ώστε να υφαρπάξουν απατηλώς την ψήφο του ελληνικού λαού, όστις προσβλέπει ότι, τω όντι, τίκτεται κάτι πολιτικώς καινοφανές, εν τούτους όμως η αλήθεια είναι ότι οι κίβδηλοι αυτοί μηχανισμοί, πέραν της πολιτικής επίφασης αληθείας, εξυπηρετούν αλλότρια σκοτεινά συμφέροντα, εκζητώντας επιμόνως την ψήφο του ελληνικού λαού, υπολαμβάνοντάς τον σιωπηρώς ως θεραπαινίδα και εφαλτήριο, δηλαδή ως άλλο ψηφοθηρικό αγωγό διά την ευχερή κατάκτηση της περιπόθητης νομής της εξουσίας.
Ο κεκαλυμμένος καιροσκοπισμός καθίσταται σαφής εκ των φερόμενων αντισυστημικών κομμάτων διά της συλλήβδην ισοπεδωτικής και συμψηφιστικής λογικής τους, στρεφόμενοι συστημικώς και αδιακρίτως, διά πάντων και κατά πάντων.
Τα παθογενή αυτά συμπτώματα ασφαλώς προσκρούουν σφόδρα εις τα υγιή ορθολογιστικά αντανακλαστικά της κοινής γνώμης, ήτις φείδεται εμπιστοσύνης προς αυτά, εξ ου και αποκηρύττει μετά βδελυγμίας και αποτροπιασμού τον «άρτον και τα θεάματα» έχουσα μάθει να αξιολογεί τους πολιτικούς συνολικά για τη δράση και την αποτελεσματικότητά τους, κρίνοντάς τους από τις πράξεις και παραλείψεις τους, προς όλες τις κατευθύνσεις (ήτοι τα πολιτικά, κοινωνικά, διεθνή, το αναγνωρισμένο κύρος ενός κόμματος προς το εξωτερικό και ούτω καθ’ εξής) και ουχί μόνον διά της πομφοληγοθηρικής φληναφηματολογίας τους.
Ως εκ τούτου, μόνον θυμηδία προξενεί η βεβαιότητα ότι εκ της στάχτης θα τεχθεί κάτι ρηξικέλευθο, άνευ όμως ουδενός θεμελιακού υποβάθρου, σοβαρότητας, εντιμότητας, καθότι, εύλογες υπόνοιες δημιουργεί το εξής αινιγματικό ερώτημα, πώς ορισμένα φερόμενα ως αντισυστημικά κόμματα δεν αποκτούν πρόσβαση ούτε σε τοπική εφημερίδα, ενώ άλλα υπερπροβάλλονται ανελλιπώς και κατ’ εξακολούθηση, φιγουράροντας, μη φειδόμενα έκθεσης, εις όλα τα ραδιοτηλεοπτικά μέσα, πανελλαδικής και εισέτι παγκοσμίας εμβελείας, καθώς και εν ταυτώ εις τον ευρύ συστημικό έντυπο και ηλεκτρονικό Τύπο.
Εν κατακλείδι, η ροπή αυτή συνιστά μία εκ των προτέρων συστημική προβολή από ορισμένα εξωθεσμικά παράκεντρα τα οποία δρουν παρασκηνιακά ως ιθύνοντες νόες διοργάνωσης τέτοιων κομμάτων, με επικεφαλής αυτών ορισμένα πρόσωπα κατ’ επιταγήν των κανόνων πολιτικού μάρκετινγκ της αγοράς, επιδοτώντας συγκεκριμένα το σύνολο του «εμπορικού αυτού πακέτου» προσαρμοσμένο στα, επικαίρως, κατά περίσταση και στιγμή, θελκτικά δακρύβρεκτα, συναισθηματικού τύπου αφηγήματα, τα οποία, εις το κατάλληλο momentum, έχουν διείσδυση εις την πλατιά και ευρεία μάζα, άλλως δε εάν δεν συμβαίνει τούτο, ποια τα κριτήρια των κολοσσών ενημέρωσης να προβάλλουν άραγε αυτά τα κόμματα και να αποκλείουν εκκωφαντικά κάποια άλλα, με τι κριτήρια, ως εκ τούτου, ποια είναι η αλήθεια από το ψεύδος;
Το διαχρονικό ερώτημα, το οποίο επικαίρως αναφύεται εν προκειμένω, έγκειται εις το εξής: ποιος βουλεύεται να κυβερνήσει τον τόπο, το φαινόμενο παρένθετο πρόσωπο δούρειος ίππος ή ο υποκρυπτόμενος μαριονετίστας-ηθικός αυτουργός;
Νομίζω ότι ο ελληνικός λαός έχει κορεστεί από ταχυδακτυλουργούς και καιροσκοπικούς πειραματισμούς, εξ ου και εναποθέτει τις ελπίδες και το μέλλον του σε μία σταθερή, ασφαλή και έμπειρη δοκιμασμένη κυβέρνηση όπως αυτή της Νέας Δημοκρατίας.
*Ο Χαράλαμπος Β. Κατσιβαρδάς είναι δικηγόρος Παρ’ Αρείω Πάγω και Σ.τ.Ε., ανεξάρτητος βουλευτής.
