Η ατμόσφαιρα στους διαδρόμους της Κουμουνδούρου δεν θυμίζει πλέον απλώς ένα κόμμα σε κρίση, αλλά μια πυριτιδαποθήκη έτοιμη να εκραγεί.
Το ρολόι μετράει αντίστροφα και η ένταση έχει φτάσει σε τέτοιο σημείο, που το καζάνι που κοντεύει να εκραγεί, παρασύροντας ό,τι έχει απομείνει από τον παλιό ΣΥΡΙΖΑ.
Στο επίκεντρο αυτής της δίνης βρίσκεται το πρόσωπο που κάποτε αποτελούσε τον συνεκτικό δεσμό του χώρου, ο Αλέξης Τσίπρας. Μόνο που τώρα το όνομά του δεν προφέρεται με τον σεβασμό του παρελθόντος αλλά συνοδευόμενο από τη ρετσινιά του «διασπαστή».
Η οργή που ξεχειλίζει στα γραφεία της Κουμουνδούρου για πολλούς δεν είναι κεραυνός εν αιθρία. Είναι το αποτέλεσμα μιας μακράς περιόδου εσωστρέφειας, όπου η βάση και η πλειονότητα των στελεχών αισθάνονται ότι ο πρώην αρχηγός τους κινείται πλέον με μοναδικό γνώμονα την προσωπική πολιτική επιβίωσή του και την υστεροφημία του, αδιαφορώντας για τις όποιες συλλογικές αποφάσεις.
Πιέζουν για αυτονομία
Η πεποίθηση ότι ο Α. Τσίπρας υπονομεύει την προσπάθεια ανασύνταξης του ΣΥΡΙΖΑ για να στρώσει το χαλί σε ένα δικό του, νέο και απόλυτα ελεγχόμενο σχήμα, έχει δηλητηριάσει τις σχέσεις σε κάθε επίπεδο. Η πλειονότητα του κομματικού μηχανισμού, κουρασμένη από τις παλινωδίες και τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, ζητά πλέον ξεκάθαρα αυτόνομη πορεία στις εκλογές. Δεν θέλουν έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα αποτελεί το συμπλήρωμα ή το εφαλτήριο για τις φιλοδοξίες ενός ανθρώπου, αλλά έναν οργανισμό που θα πατάει στα δικά του πόδια.
Σε αυτό το τοπίο της απόλυτης ρήξης, πρωτίστως ο Νίκος Παππάς προσπαθεί να ισορροπήσει σε τεντωμένο σκοινί, ζητώντας «την ενότητα της Αριστεράς και των προοδευτικών δυνάμεων». Οι πληροφορίες λένε πως μια κίνηση σύγκλισης δεν πρόκειται να γίνει αποδεκτή από την πλευρά του πρώην πρωθυπουργού.
Ο Αλέξης Τσίπρας, όπως του καταλογίζουν πλέον ανοιχτά πολλοί στην Κουμουνδούρου, δεν δείχνει διατεθειμένος να έχει δίπλα του συνοδοιπόρους με κριτική σκέψη ή αυτόνομη πολιτική άποψη. Αυτό που αναζητά είναι πρόθυμοι χειροκροτητές που θα πλαισιώσουν ένα προσωποπαγές κόμμα, όπου οι δημοκρατικές διαδικασίες θα είναι απλώς το προπέτασμα καπνού για τις αποφάσεις του ενός.
Η καθυστέρηση στη σύγκληση της Πολιτικής Γραμματείας έχει επιτείνει το κλίμα καχυποψίας. Στους διαδρόμους ψιθυρίζεται ότι είναι σκόπιμη, ώστε να ολοκληρωθούν παρασκηνιακές διεργασίες και να αποδυναμωθούν οι φωνές της αμφισβήτησης. Όμως, αυτή η στρατηγική της αναβολής φαίνεται πως λειτουργεί ως μπούμερανγκ. Η βάση και τα στελέχη που παραμένουν πιστά στις αρχές της συλλογικότητας ετοιμάζονται για το μεγάλο ξεκαθάρισμα.
Η επόμενη συνεδρίαση του κομματικού οργάνου δεν θα είναι μια τυπική διαδικασία, αλλά η στιγμή της αλήθειας. Εκεί αναμένεται να δρομολογηθούν οι κινήσεις που θα ορίσουν τη νέα σχέση –ή μάλλον την οριστική ρήξη– με τον Αλέξη Τσίπρα.
Το διακύβευμα είναι τεράστιο και ξεπερνά τα όρια μιας απλής εσωκομματικής κόντρας. Αφορά την ίδια την ύπαρξη του ΣΥΡΙΖΑ ως πόλου στον χώρο της Αριστεράς. Γιατί αν το κόμμα υποκύψει στις πιέσεις Τσίπρα, τότε πολλοί θεωρούν ότι θα υπογράψει τη ληξιαρχική πράξη θανάτου του.
Η ανάγκη για αυτόνομη πορεία, μακριά από τη σκιά και τις μεθοδεύσεις του πρώην ηγέτη, προβάλλει ως η μοναδική οδός σωτηρίας για όσους δεν δέχονται να γίνουν κομπάρσοι στο… έργο «Η επιστροφή του ηγεμόνα», κάτι που δεν συνάδει και με τη μακρά ιστορία της ελληνικής Αριστεράς.
Οι κατηγορίες για διασπαστικές κινήσεις από την πλευρά του Α. Τσίπρα –ο οποίος δεν παίρνει καμία θέση επισήμως– δεν είναι πλέον θεωρίες συνωμοσίας αλλά η σκληρή πραγματικότητα που αντιμετωπίζουν καθημερινά τα στελέχη στην Κουμουνδούρου βλέποντας έναν μηχανισμό να στήνεται παράλληλα και με εχθρική διάθεση προς το κόμμα που κάποτε ήταν όχημα για την εξουσία.
Πολεμικό κλίμα
Η πολιτική μοναξιά στην οποία φαίνεται να περιέρχεται ο πρώην πρωθυπουργός είναι η άλλη όψη του νομίσματος. Επιλέγοντας τον δρόμο της σύγκρουσης με τον ίδιο του τον χώρο, ο Αλέξης Τσίπρας μοιάζει να καίει τις γέφυρες που έχτισε κατά το παρελθόν.
Η απαίτησή του για απόλυτο έλεγχο και η απροθυμία του να δεχτεί οποιαδήποτε μορφή εσωκομματικού ελέγχου τον οδηγούν σε έναν απομονωτισμό, τον οποίο προσπαθεί να καλύψει με επικοινωνιακά πυροτεχνήματα και συζητήσεις εκ του ασφαλούς, όπως η χθεσινή στη Ρεματιά Χαλανδρίου.
Όμως, η πραγματική πολιτική δεν ασκείται μόνο με βίντεο και αναρτήσεις, αλλά στα όργανα και στη σύνδεση με την κοινωνία. Το κλίμα είναι πολεμικό και η αναμέτρηση που έρχεται θα είναι μέχρις εσχάτων. Από τη μία πλευρά, ένας μηχανισμός που παλεύει να κρατήσει ζωντανή την παράδοση της συμμετοχικής Αριστεράς και την αυτονομία του χώρου, και από την άλλη, ένα πρόσωπο που οραματίζεται ένα αρχηγικό κόμμα δυτικού τύπου, όπου ο επικεφαλής είναι ο απόλυτος κυρίαρχος και το κόμμα απλός θεατής.
Η Κουμουνδούρου έχει πάρει το μήνυμα και η απάντηση που ετοιμάζει θα είναι ηχηρή. Το διακύβευμα της αυτονομίας είναι η τελευταία γραμμή άμυνας ενός κόμματος που αρνείται να παραδοθεί αμαχητί στις ορέξεις του «διασπαστή» Τσίπρα.
