Αν η πολιτική ήταν επιστήμη διαχείρισης πτωχεύσεων, τα στελέχη του ΣΥΡΙΖΑ θα έπρεπε να διδάσκουν στα μεγαλύτερα πανεπιστήμια του κόσμου.
Η Κουμουνδούρου έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο... «γραφείο τελετών», όπου οι «κληρονόμοι» διαφωνούν δημοσίως όχι για το πώς θα σώσουν τον ασθενή, αλλά για το αν η κηδεία θα γίνει με ενιαίο ψηφοδέλτιο ή με ομαδική μεταπήδηση στο «νέο μαγαζί» του Αλέξη Τσίπρα.
Το θέαμα που προσφέρουν ο Κώστας Ζαχαριάδης και ο Νίκος Παππάς είναι το απόλυτο μνημείο πολιτικού σουρεαλισμού.
Από τη μία, ο εκπρόσωπος Τύπου κ. Ζαχαριάδης, σε ρόλο «προπομπού» του νέου φορέα, μας ενημερώνει ότι «δεν είναι άλλος χώρος ο Τσίπρας και άλλος ο ΣΥΡΙΖΑ». Προφανώς, στην κοσμοθεωρία του, το κόμμα είναι κάτι σαν ενοικιαζόμενο δωμάτιο: το αφήνεις όταν παλιώσει, παίρνεις τα έπιπλα και πας στο απέναντι που μόλις ανακαινίστηκε από τον ίδιο ιδιοκτήτη.
Από την άλλη, ο Νίκος Παππάς, σε μια απέλπιδα προσπάθεια να κρατήσει τα προσχήματα, βαφτίζει «ανιστόρητα» τα περί διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Είναι πραγματικά συγκινητικό να βλέπεις τον κ. Παππά να μιλά για «ιστορία», όταν ο ίδιος και η παρέα του έχουν καταφέρει να μετατρέψουν ένα άλλοτε κόμμα εξουσίας σε πολιτικό ανέκδοτο που παλεύει να αποφύγει την εξαφάνιση. Η πρότασή του μάλιστα για «εκλογές από τον κόσμο» αν δεν υπάρξει συμφωνία για τον αρχηγό, θυμίζει το γνωστό «δεν ξέρουμε τι να κάνουμε, ας στήσουμε μια κάλπη να περάσει η ώρα».
Η ειρωνεία της υπόθεσης ξεπερνά κάθε φαντασία. Αν υπάρχει τόσο μεγάλη «προγραμματική σύμπτωση» και αν ο Τσίπρας είναι ο «φυσικός ηγέτης» όλων, τότε γιατί αλήθεια χρειάστηκε όλο αυτό το δράμα; Γιατί ο κ. Τσίπρας δεν έμεινε στον ΣΥΡΙΖΑ να τον ανασυγκροτήσει, αντί να στήνει σκηνικά στο Χαλάνδρι και να αναγκάζει τους βουλευτές του να ψάχνουν «παραθυράκια» για να μετακομίσουν στο νέο κόσμο;
Ενώ η χώρα προχωρά και η κυβέρνηση Μητσοτάκη αντιμετωπίζει τις προκλήσεις της πραγματικής ζωής, στην Κουμουνδούρου ζουν τον δικό τους «εμφύλιο των ερειπίων».
