Ηταν ξεκάθαρα μια δολοφονική ενέργεια.
Μια ενέργεια τρομοκρατική, όπως πολλές άλλες, που δεν έχει στόχο απλά να εκφοβίσει με συνθήματα και τρικάκια –πράξεις επίσης τρομοκρατικές– αλλά να έχει θύματα, αφού το να βάζει κανείς γκαζάκια είναι ανάλογο με το να τοποθετεί εκρηκτικούς μηχανισμούς. Μια γυναίκα το πλήρωσε με την ίδια της τη ζωή.
Αρέσει, δεν αρέσει σε κάποιους που σπεύδουν να βγάλουν και ανακοινώσεις ανάληψης ευθύνης μετά από τέτοιες ενέργειες, τα γκαζάκια –όπως αποδείχθηκε στην περίπτωση της οικογένειας της Αφροδίτης Νέστορα– μπορούν να προκαλέσουν εκτός από ζημιές και θύματα. Με την τοποθέτησή τους οι θύτες αποδέχονται το γεγονός να τραυματιστεί ή να βρει τον θάνατο ο στόχος, κάποιος ή κάποιοι από την οικογένειά του, ένας ή περισσότεροι γείτονες, κάποιος ή κάποιοι περαστικοί.
Η εικόνα από την πολυκατοικία στην οποία διέμενε η Αφροδίτη Νέστορα και η οικογένειά της είναι αποκαλυπτική. Καταγράφει μια πραγματικότητα που δείχνει το πού μπορεί να φτάσει η βία και το τι μπορεί να κάνει ο λαϊκισμός σε συνδυασμό με την αντίδραση κάποιων δήθεν «αγωνιστών» που μετά από τέτοιες ενέργειες βγάζουν και κάποιες «προκηρύξεις» για να καταγγείλουν το κράτος, την κυβέρνηση και ό,τι άλλο σκεφτούν συνδυάζοντας τις πράξεις τους με κάποια ζητήματα που απασχολούν την επικαιρότητα.
Γίνονται εισαγγελείς και δικαστές. Δικάζουν και καταδικάζουν κατά το δοκούν σε μια αέναη πάλη με το… κακό που υπάρχει μόνο στο μυαλό τους. Και πιστεύουν ότι θα βρουν και συμπαραστάτες, όπως πίστευαν ότι θα βρουν και οι τρομοκράτες της «17Ν» που επίσης δίκαζαν και καταδίκαζαν, δρούσαν με τον μανδύα του «αντάρτικου πόλεως» και έφτασαν να σκοτώσουν ένα 20χρονο παιδί, έναν φοιτητή, τον Θάνο Αξαρλιάν, γιατί βιάζονταν να πάνε… διακοπές.
Διότι ο Θάνος Αξαρλιάν ήταν ένα παράπλευρο θύμα και παράπλευρα θύματα μπορούν να υπάρξουν σε κάθε ενέργεια ή σε ενέργειες τέτοιου είδους όπως αυτή με τα γκαζάκια και πολλές άλλες που έχουν προηγηθεί.
Ουδείς δικαιούται να πιστεύει ότι μπορεί να πάρει τον νόμο στα χέρια του, ουδείς έχει το δικαίωμα να τρομοκρατεί οποιονδήποτε ειδικά όταν επικαλείται λόγους ιδεολογικούς και διαφωνίες για πράξεις ή παραλείψεις που συνδέονται με τη λειτουργία του κράτους.
Ουδείς μπορεί να υιοθετεί τη βία ως απάντηση σε πράξεις ή παραλείψεις. Να επιχειρεί να καταγράψει την όποια διαφωνία του με τέτοιο ακραίο τρόπο.
Ο,τι και να υποστηρίξουν –αν έχουν το θάρρος και το θράσος– οι θύτες αυτών των επιθέσεων, δεν μπορεί να γίνει ανεκτό από τη μεγάλη πλειονότητα των πολιτών της χώρας. Ο εκφοβισμός και η τρομοκρατία δεν έχουν θέση στην κοινωνία όπως και ο λαϊκισμός που σε πολλές περιπτώσεις αποτελεί τη βάση στην οποία πατούν οι δήθεν επαναστάτες και αγωνιστές.
Η κυβέρνηση έχει δείξει ότι δεν υπολογίζει το πολιτικό κόστος, ούτε τις κραυγές της μειοψηφίας ούτε τις πολιτικές και κομματικές ομπρέλες που ανοίγουν κάθε φορά που επιχειρείται η αντιμετώπιση παραβατικών συμπεριφορών. Εκκένωσε τις καταλήψεις, καθαρίζει την ανομία στις φοιτητικές εστίες, δίνει λύσεις που δείχνουν πως επενδύει στην ασφάλεια. Το «νόμος και τάξη» δεν είναι δόγμα. Είναι αναγκαία συνθήκη για την ασφάλεια της κοινωνίας και ως τέτοια πρέπει να αντιμετωπιστεί.
Η Βάγια Νέστορα δολοφονήθηκε. Συνολικά πέντε συνάνθρωποί μας βρέθηκαν στο νοσοκομείο ην ίδια στιγμή ξυπνούν μνήμες από την προηγούμενη δεκαετία. Από τις αρχές του 2010 όταν ο λαϊκισμός υποκινούσε τη βία και η βία έδινε βήμα στον λαϊκισμό.
Ισως κάποια στιγμή πρέπει να αναλογιστούν και να αναλογιστούμε όλοι τις ευθύνες μας.
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
