Ο Αλέξης Τσίπρας παραδέχεται ότι «πριν 10 χρόνια ήξερα τι θέλω να πετύχω, αλλά δεν ήξερα ακριβώς πώς να το πετύχω».
Συνεχίζοντας τη… σιγουριά μιας πολιτικής εκστρατείας μέσω σόσιαλ μίντια, ο Αλέξης Τσίπρας απάντησε σε ερώτηση πολίτη αναφορικά με τα «λάθη» του κατά τη διάρκεια της πρωθυπουργικής θητείας του και αν έμαθε κάτι από αυτά. Ο ίδιος παρέπεμψε στο… βιβλίο του και στις 700 σελίδες του για να επαναλάβει μια φράση που και πρόσφατα χρησιμοποίησε.
«Πριν από 10 χρόνια δεν είχα την εμπειρία της διακυβέρνησης», είπε, προσθέτοντας ότι «ήξερα τι θέλω να πετύχω, αλλά δεν ήξερα ακριβώς πώς να το πετύχω», για να καταλήξει –βέβαια– πως «σήμερα ξέρω καλά και το τι και το πώς».
Μάλιστα. Δηλαδή το 2014 ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήξερε πώς να πετύχει αυτό που ήθελε. Κι όμως, δεν έλεγαν ο ίδιος και οι πρώην σύντροφοί του –που σήμερα βρίσκονται ακόμη και εκτός εξώστη– ότι είχαν σχέδιο; Δεν δήλωναν πως «θα χτυπάμε τα νταούλια και οι αγορές θα χορεύουν»; Στα τέλη του 2014 ο ΣΥΡΙΖΑ –τότε αξιωματική αντιπολίτευση– και ο επικεφαλής του δεν ήταν αυτοί που δεν ψήφισαν το πρόσωπο που είχε προταθεί για Πρόεδρος της Δημοκρατίας με αποτέλεσμα η χώρα να οδηγηθεί σε πρόωρες εκλογές;
Δεν ξέρω αν αυτό πρέπει να περάσει έτσι απλά. Υπήρξαν πολιτικές εξελίξεις, άλλαξε μια κυβέρνηση και ήρθε μια άλλη, η οποία σχηματίστηκε μέσα από μια αλλοπρόσαλλη συνεργασία και οδήγησε –με πράξεις και παραλείψεις– στο κλείσιμο των τραπεζών και σε ένα τρίτο, αχρείαστο μνημόνιο με όλα όσα έγιναν εκείνη την περίοδο και τη χώρα να βρίσκεται στο χείλος του γκρεμού.
«Σήμερα ξέρω καλά και το τι και το πώς», δηλώνει ο πρώην πρωθυπουργός, επικαλούμενος επίσης το γεγονός ότι άφησε όλους τους πρώην συντρόφους του στην… απέξω, που λέμε, και βρήκε νέους συνοδοιπόρους που έχουν άλλη… αντίληψη.
Αλλά το ίδιο δεν δήλωναν και πριν τις εκλογές του 2015, όταν κυριαρχούσε εκείνο το περίφημο ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς, που χάθηκε μεταξύ υποσχέσεων και πράξεων;
Στο περίφημο πρόγραμμα Θεσσαλονίκης δεν μιλούσε για συγκεκριμένο σχέδιο και πρόγραμμα για την αντιμετώπιση της κρίσης, την ανάπτυξη, τη στήριξη της κοινωνίας και τη διαπραγμάτευση με την τρόικα;
Και μετά, στις προγραμματικές δηλώσεις, τον Φεβρουάριο του 2015, ζητώντας την ψήφο εμπιστοσύνης της Βουλής δεν δήλωνε μεταξύ άλλων ότι «έχω πλήρη συναίσθηση των δυσκολιών και της ευθύνης, έχω πλήρη συναίσθηση ότι το όραμα μιας Ελλάδας οικονομικά αυτοδύναμης, κοινωνικά δίκαιης και εθνικά υπερήφανης περνάει μέσα από τις συμπληγάδες πέτρες μιας σκληρής και δύσκολης διαπραγμάτευσης με τους εταίρους μας σε ευρωπαϊκό επίπεδο, περνάει όμως και μέσα από την αποφασιστικότητά μας να συγκρουστούμε με τις παθογένειες και δυσλειτουργίες εδώ, στο εσωτερικό της χώρας, να συγκρουστούμε με ένα καθεστώς πολιτικής και οικονομικής εξουσίας που βύθισε τα τελευταία χρόνια τη χώρα μας στην κρίση και στη διεθνή απαξίωση»;
Με απλά λόγια, το «ξέρω το τι και το πώς» μάλλον το έχει ξαναπεί, άσχετα αν μετά –πολύ μετά– έκανε λόγο για αυταπάτες.
Ναι, το να μιλά κανείς συνέχεια για το παρελθόν δεν είναι κάτι γόνιμο, είναι βέβαιο. Ομως, αν δεν γνωρίζει κανείς την ιστορία ακόμη και την πιο πρόσφατη και διαγράφει τη μνήμη, τότε επανέρχεται στους ίδιους λάθους χειρισμούς και ως πολιτικός και ως ψηφοφόρος.
