Οι δύο κόσμοι της πολιτικής σκηνής αναδείχθηκαν και μέσα από την επίσκεψη του υπουργού Εξωτερικών των ΗΠΑ.
Την ώρα που ο Μάρκο Ρούμπιο έπλεκε το εγκώμιο της χώρας αναδεικνύοντας τη στρατηγική σημασία και κυρίως την αυτόνομη σχέση της με τις ΗΠΑ και όχι μόνο, η αντιπολίτευση έτρεχε να δηλώσει… παρών μέσα από κριτική, ερωτήματα και δήθεν επιφυλάξεις για την επίσκεψη αυτήν.
Ο υπουργός Εξωτερικών των ΗΠΑ ανέδειξε την Ελλάδα, τον ρόλο της και τον ρόλο που μπορεί να έχει στο παρόν και στο μέλλον, πέρα από συνεργασίες σε όλα τα επίπεδα. Η ομιλία του στην Πνύκα, αν μη τι άλλο, χαρακτηριστική.
Κι όμως η αντιπολίτευση, που χαρακτηρίζει «πρόθυμη και προβλέψιμη σύμμαχο» την κυβέρνηση, έκλεισε τα αυτιά στην αναφορά σε «ισχυρό εταίρο» και άρχισε να βάλλει με έναν οίστρο που επιβεβαιώνει την αδυναμία της να ξεφύγει από μικροκομματικές λογικές και πολιτικούς καιροσκοπισμούς.
Το ΠΑΣΟΚ στη Βουλή άσκησε κριτική, ζήτησε ενημέρωση για τις συναντήσεις του Μάρκο Ρούμπιο και γενικά επιχείρησε να υποβαθμίσει την επίσκεψη την ώρα που αυτή ήταν σε εξέλιξη, πριν καν μιλήσει στην Πνύκα και στη συνέχεια βρεθεί στο Μέγαρο Μαξίμου.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης επέλεξε να πραγματοποιήσει συνεδρίαση της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ για να επιτεθεί στην κυβέρνηση και να καταστροφολογήσει καλώντας τους βουλευτές του να μην αφήνουν να πέσει τίποτα κάτω.
Ο Αλέξης Τσίπρας άφησε αιχμές για την επίσκεψη του Μάρκο Ρούμπιο και εξέφρασε… επιφυλάξεις για την παραχώρηση της Πνύκας ενώ στελέχη του κόμματός του από νωρίς ασκούσαν κριτική στην κυβέρνηση, επιλέγοντας να θέτουν θέματα όσον αφορά τις σχέσεις με την Τουρκία, την ώρα που ουσιαστικά αυτό που προέκυψε από την επίσκεψη είναι μια πορεία της χώρας αυτόνομη ως προς τις σχέσεις με τις ΗΠΑ.
Η αντιπολίτευση επέλεξε την κριτική. Απαγορεύεται; Όχι. Το θέμα είναι πάντα το πότε επιλέγεις να κάνεις κάτι και τι είναι αυτό. Όταν χάνεις τη μεγάλη εικόνα και επιλέξεις τη μικροπολιτική και μάλιστα για θέματα εξωτερικής πολιτικής.
Έτσι, την ώρα που η παρουσία Ρούμπιο αποτέλεσε μείζον θέμα και για τις ίδιες τις ΗΠΑ, εδώ ο φόβος και ο πανικός αποτέλεσαν τη βάση της στάσης της αντιπολίτευσης αναδεικνύοντας τους δύο –πολύ διαφορετικούς κόσμους– της ελληνικής πολιτικής σκηνής.
