Σε ρυθμό «σκληρού ροκ» επιστρέφει ο Νίκος Ανδρουλάκης, που μεταμφιέζεται σε... αυριανιστή προκειμένου να αντιμετωπίσει την επανενεργοποίηση του αμετανόητου δημαγωγού Αλέξη Τσίπρα.
Θα μπορούσε να ήταν μια ασυντόνιστη, φάλτσα ορχήστρα που δεν καταφέρνει να συνθέσει μελωδία. Είναι όμως η εικόνα μιας λαϊκίστικης, τοξικής και διχαστικής αντιπολίτευσης, που αφουγκράζεται μόνο τα πάθη και τις εμμονές της, με κυρίαρχο το αντιμητσοτακικό μένος και το τυφλό μίσος. Και όπως φαίνεται, το πολιτικό σκηνικό παγιδεύεται κάθε μέρα και περισσότερο στους ερασιτεχνισμούς και στα τερτίπια της.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης πολώνει τον λόγο του με μια εμπρηστική ρητορική, η οποία συχνά προσομοιάζει στα κόμματα της Άκρας Αριστεράς. Για κάποιους η υιοθέτηση του «σκληρού ροκ» (ξεχασμένου στα χρόνια του Λαλιώτη στα μέσα της δεκαετίας του 2000) από τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ απορρέει και από την… απειλή του Αλέξη Τσίπρα που σιγά σιγά σαλπάρει για την... Ιθάκη.
Ούτε συζήτηση...
Με τον έναν ή με τον άλλον τρόπο, συνολικά η αντιπολίτευση δείχνει πρόθυμη να συμβάλει στην αναστολή λειτουργίας του κράτους… μέχρι να φύγει ο Μητσοτάκης. Γιατί πώς αλλιώς μπορεί να εξηγηθεί το… απεταξάμην της στις 30 προτάσεις Μητσοτάκη για την αναθεώρηση του συντάγματος, όπου ανάμεσά τους ήταν και το επίμαχο άρθρο 86 για το οποίο πλειστάκις και πολλάκις τα κόμματα- θεματοφύλακες της δήθεν ηθικής και των αξιών διερρήγνυαν τα ιμάτιά τους; Να φύγει πρώτα ο Μητσοτάκης και μετά βλέπουμε, απαντούν με τη στάση τους.
Και ποιοι είναι αυτοί που πιστεύουν ότι μπορούν να… σπρώξουν τον Μητσοτάκη στην έξοδο; Είναι αυτοί που διαγκωνίζονται στο μισό των ποσοστών της ΝΔ για τη δεύτερη θέση στις επικείμενες εκλογές. Τσίπρας, Ανδρουλάκης και από κοντά Καρυστιανού, Βελόπουλος και Κωνσταντοπούλου να ποντάρουν σε κάποιο στραβοπάτημα των δύο μονομάχων της λεγόμενης Κεντροαριστεράς.
Οι φωνασκούντες της αντιπολίτευσης, παλιοί και νέοι, συστημικοί και αντισυστημικοί, ανεβοκατεβαίνουν στην πολιτική Βαβέλ της μειοψηφίας και μοιάζουν να φωνάζουν ολοένα και περισσότερο σαν αυτό που τους απασχολεί περισσότερο είναι να ακούνε οι ίδιοι πιο δυνατά τη φωνή τους.
Για παράδειγμα ο Ανδρουλάκης, που οργισμένος ανεβάζει ντεσιμπέλ και ζητάει εκλογές εδώ και τώρα, μάλλον δεν καταλαβαίνει ότι υπάρχει κίνδυνος οι κάλπες να του στοιχίσουν την προεδρία του κόμματος, στην περίπτωση που τον ξεπεράσουν Τσίπρας ή Καρυστιανού, αφού η αμφισβήτηση στο κόμμα του αναμένεται να είναι σχεδόν καθολική.
Στα χνάρια της Ζωής
Προσπαθεί να σώσει την πολιτική παρτίδα με χαρακτηρισμούς όπως «συμμορία του Μαξίμου», «εγκληματική οργάνωση», «διεφθαρμένοι», «παρατράγουδα της Πάνια» κ.ά. συναφή με τη ρητορική της Ζωής Κωνσταντοπούλου. Και έχει ανοίξει διάπλατα μπροστά του την παλιά πασοκική συνταγή του αυριανισμού. Πόλωση και διχασμός. Στείρα ιδεολογήματα και πολιτικά ταξικά διλήμματα με εμφυλιοπολεμικές αναφορές.
Σημαία του γίνεται η δικαίωσή του για τις παρακολουθήσεις και προαναγγέλλει –απλόχερα και μάλλον ανέξοδα– προ ημερησίας συζητήσεις, Εξεταστική και προσφυγή στο Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων. Εξάλλου φαίνεται ότι επιδιώκει αυτή την ατζέντα για να αφήσει πίσω του τα… άλλα σκάνδαλα –ΟΠΕΚΕΠΕ, ΟΠΕΚΑ, προγράμματα επαγγελματικής κατάρτισης– που έχουν και… πράσινες αποχρώσεις.
Ευελπιστεί ότι ίσως έτσι συσπειρώσει όχι μόνο τον κόσμο του ΠΑΣΟΚ αλλά και τους πολίτες που θέλουν την πολιτική αλλαγή, καλύπτοντας σε μεγάλο βαθμό τον χώρο των απογοητευμένων και δυσαρεστημένων πολιτών, με κάποιους εξ αυτών ωστόσο να μελετούν ήδη την… Ιθάκη του Τσίπρα και να αναζητούν το… νέο.
Ο απαξιωμένος που θέλει να φέρει την… αλλαγή
Ο «καινούργιος» Τσίπρας είναι μάλλον μία ΑΙ κατασκευή, που επιχειρεί να αναστήσει ένα τοξικό δίπολο που ταλαιπώρησε τη χώρα και να δημιουργήσει την ψευδαίσθηση μιας προοπτικής, ένας πρώην πρωθυπουργός, ο οποίος μάλιστα καταψηφίστηκε μέσα σε κλίμα πλήρους απαξίωσης και ευτελισμού, να γίνεται εγγυητής της πολιτικής αλλαγής.
Μια πολιτική φιγούρα μάλλον ξεθωριασμένη μπαίνει στο επικοινωνιακό εργαστήριο για να ζωντανέψει με κούφιες υποσχέσεις. Αμετανόητος δημαγωγός και «σικ» λαϊκιστής επιχειρεί να πείσει ότι τώρα, απαλλαγμένος από τα μνημόνια, μπορεί να κάνει όλα όσα υποσχέθηκε το 2015. Να συγκρουστεί με τα μεγαλοεπιχειρηματικά συμφέροντα και να… προστατέψει τη μεσαία τάξη, που τότε είχε τσακίσει.
Ο Τσίπρας είναι ο ίδιος που εύκολα κατασκεύαζε δαίμονες, με δόλια κίνητρα και μικροκομματικές σκοπιμότητες, οι οποίοι πολεμούσαν το… ηθικό του έργο και έριχναν στα βράχια τις δεσμεύσεις του. Είναι ο ίδιος που το 2015 δαιμονοποίησε τους τροϊκανούς και τις απαιτήσεις τους.
Τι και αν 11 χρόνια μετά, σε μία από τις εκδηλώσεις του Ινστιτούτου ΕΝΑ του Γιάννη Δραγασάκη και του Φραγκίσκου Κουτεντάκη, με ομιλητή τον Κουτεντάκη (πρώην γενικό γραμματέα Δημοσιονομικής Πολιτικής στο Γενικό Λογιστήριο του Κράτους και νυν φερόμενο σύμβουλο του Αλέξη Τσίπρα), εκφράζεται δημόσια η παραδοχή ότι το πρώτο εξάμηνο του 2015 υπήρχε πλήρης ασυνεννοησία μεταξύ των μελών της κυβέρνησης και «χάθηκε πολύτιμος χρόνος» με τον υπουργό Οικονομικών-«επαναστάτη της δραχμής», Γιάνη Βαρουφάκη.
Η δημαγωγία όμως της κυβερνώσας Αριστεράς είχε επιμελώς καλλιεργήσει εχθροπάθεια εναντίον της τρόικας, που –υποτίθεται– αποσκοπούσε στην εξόντωση του ελληνικού λαού. Τώρα ο Κουτεντάκης λέει ότι οι τροϊκανοί δεν ήταν «κακοί άνθρωποι ή τίποτα σατανικοί τύποι που συνωμοτούσαν σε βάρος μας για να μας στερήσουν την ελπίδα», και τέλος πάντων με τις κλειστές τράπεζες και τα capital controls δεν πάθαμε και τίποτε φοβερό, αφού «όλοι μπορούσαμε να βγάλουμε 1.800 ευρώ τον μήνα», δηλαδή 60 ευρώ την ημέρα!
