Οι καταγγελίες για οικονομικές αδιαφάνειες στον ΣΥΡΙΖΑ, οι εσωκομματικοί πόλεμοι, οι μηχανισμοί φίμωσης και η λογική «όποιος διαφωνεί τελειώνει», συνθέτουν ένα σκηνικό βαθιάς υποκρισίας.
Οι τελευταίες παρεμβάσεις και καταγγελίες που έχουν βγει στο φως γύρω από την περίοδο διακυβέρνησης και κομματικής λειτουργίας του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά και όσα δημόσια υποστήριξε ο Στέφανος Κασσελάκης για «μαύρα ταμεία», οικονομικές σκιές και μηχανισμούς εξουσίας, επανέρχονται πλέον με εκκωφαντικό τρόπο στο πολιτικό προσκήνιο.
Και δεν είναι μόνο οι αιχμές για το τι παρέλαβε ή τι άφησε πίσω του ο Αλέξης Τσίπρας στο κόμμα της Κουμουνδούρου. Είναι και η συνολική εικόνα ενός συστήματος που, ενώ εμφανιζόταν ως δήθεν «ηθικό πλεονέκτημα της Αριστεράς», λειτουργούσε με όρους απόλυτου ελέγχου, εσωτερικών εκκαθαρίσεων και πολιτικής τρομοκράτησης.
Η υπόθεση με τον δημοσιογράφο Νίκο Παναγιωτόπουλο και οι αποκαλύψεις για παρεμβάσεις που συνδέθηκαν με την απομάκρυνσή του από το Kontra Channel ήρθαν να επιβεβαιώσουν κάτι πολύ βαθύτερο: ότι πίσω από το προσωπείο της «προοδευτικότητας» υπήρχε ένας μηχανισμός που δεν ανεχόταν κριτική, αποκλίσεις ή ανεξάρτητες φωνές.
Οι δημόσιες αναφορές και οι πολιτικές πιέσεις που περιγράφηκαν αποτυπώνουν μια νοοτροπία αλαζονείας εξουσίας, η οποία δεν διαφέρει σε τίποτα από όσα ο ίδιος ο ΣΥΡΙΖΑ κατήγγελλε επί χρόνια στους πολιτικούς του αντιπάλους.
Και εδώ ακριβώς αποκαλύπτεται το πραγματικό πρόσωπο του νέου εγχειρήματος Τσίπρα. Ένα πολιτικό σχέδιο που επιχειρεί να παρουσιαστεί ως «νέα αρχή», ενώ κουβαλά όλα τα βαρίδια, τις σκιές και τις πρακτικές του χθες.
Οι καταγγελίες για οικονομικές αδιαφάνειες, οι εσωκομματικοί πόλεμοι, οι μηχανισμοί φίμωσης και η λογική «όποιος διαφωνεί τελειώνει», συνθέτουν ένα σκηνικό βαθιάς υποκρισίας.
Διότι τελικά, το πρόβλημα δεν είναι μόνο πολιτικό. Είναι βαθιά ηθικό. Όταν κάποιοι εμφανίζονταν ως υπερασπιστές της δημοκρατίας και της διαφάνειας, αλλά στο παρασκήνιο λειτουργούσαν με όρους κλειστού μηχανισμού εξουσίας, τότε καταρρέει ολόκληρο το αφήγημα περί «νέου» και «καθαρού». Και αυτό είναι κάτι που πλέον δεν το λένε μόνο οι αντίπαλοί τους. Το φωνάζουν πρώην στελέχη τους, πρώην συνοδοιπόροι τους και άνθρωποι που έζησαν από μέσα την πραγματικότητα της Κουμουνδούρου.
Ο Στέφανος Κασσελάκης μπορεί σήμερα να βρίσκεται εκτός ΣΥΡΙΖΑ, όμως οι δημόσιες αναφορές που έκανε για τα οικονομικά της Κουμουνδούρου συνεχίζουν να αιωρούνται σαν βαριά σκιά πάνω από τον Αλέξη Τσίπρα και το περιβάλλον του.
Δεν ήταν μία και μοναδική αποστροφή λόγου. Ήταν επαναλαμβανόμενες αιχμές για «μαύρο χρήμα», για ένα τεράστιο payroll, για οικονομικό χάος και για μηχανισμούς που λειτουργούσαν στο παρασκήνιο.
Ο ίδιος είχε δηλώσει χαρακτηριστικά πως όταν παρέλαβε τον ΣΥΡΙΖΑ βρήκε «ένα τεράστιο payroll μεταξύ κόμματος και μέσων ενημέρωσης», κάνοντας λόγο ακόμη και για περίπου 150 εργαζόμενους σε κομματικά media και αφήνοντας ξεκάθαρα υπονοούμενα περί αργομισθιών και αδιαφανούς διαχείρισης. Παράλληλα, είχε υποστηρίξει ότι «όσο ήμουν εγώ πρόεδρος δεν πέρασε ούτε ένα ευρώ μαύρο χρήμα».
Τι ήθελε άραγε να πει ο «ποιητής» πίσω από τις γραμμές; Και μήπως ήρθε η ώρα να ανοίξουν περισσότερα στόματα από τον Στέφανο που πλέον είναι πρόεδρος νέου κόμματος;
Και ξαφνικά, ένας δημοσιογράφος τόλμησε να κάνει δημόσια την ερώτηση που όλοι ψιθύριζαν. Ο Νίκος Παναγιωτόπουλος έθεσε στο Kontra το ζήτημα των καταγγελιών για «μαύρα ταμεία» και των υπαινιγμών που είχαν προηγηθεί από τον ίδιο τον Κασσελάκη.
Λίγο αργότερα ήρθε η απομάκρυνσή του από τον σταθμό και μαζί ένα τεράστιο πολιτικό παρασκήνιο, με δημόσιες αναφορές ακόμη και για τηλεφωνικές παρεμβάσεις.
Και κάπου εδώ καταρρέει οριστικά το παραμύθι του «ηθικού πλεονεκτήματος». Γιατί όσοι εμφανίζονταν επί χρόνια ως τιμητές της διαφάνειας και της δημοκρατίας, σήμερα μοιάζουν να ενοχλούνται ακόμη και από μία ερώτηση. Μία ερώτηση για χρήματα, για payrolls, για κομματικούς μηχανισμούς και για όσα –σύμφωνα με δημόσιες καταγγελίες– παρέλαβε ο Κασσελάκης από την εποχή Τσίπρα.
Ο Αλέξης Τσίπρας επιχείρησε να χτίσει ένα νέο πολιτικό προσωπείο, ένα δήθεν «καινούργιο» ξεκίνημα. Όμως όσο πληθαίνουν οι καταγγελίες, όσο επανέρχονται οι σκιές γύρω από τα οικονομικά της Κουμουνδούρου και όσο άνθρωποι του ίδιου του χώρου μιλούν ανοιχτά για μηχανισμούς, τόσο αποκαλύπτεται ότι πίσω από το προοδευτικό περιτύλιγμα κρύβεται η πιο παλιά και σκληρή εκδοχή κομματικής εξουσίας: έλεγχος, αδιαφάνεια, φίμωση και πολιτική αλαζονεία.
Και τελικά αυτό είναι το μεγαλύτερο πρόβλημα για τον Τσίπρα. Όχι οι αντίπαλοί του. Αλλά το γεγονός ότι οι πιο βαριές σκιές προέρχονται πλέον από ανθρώπους που βρέθηκαν μέσα στο ίδιο του το σύστημα.
