Ένα παζλ ιστορικών συμβολισμών, με αναγωγές στο παρελθόν και οσμή πολυκαιρισμένου σπιτικού ξεδίπλωσε ο Τσίπρας κάτω από τον βράχο της Ακρόπολης για να ξορκίσει το παλιό και το φθαρμένο.
Λίγο αντάρτικο με ΕΑΜ-ΕΛΑΣ και αποχρώσεις ΕΔΕΣ, λίγο κεντροαριστερή «Ελιά» του 2014 και ελπίδα από τα χέρια των παιδιών, τακτική που εγκαινίασε στην Ελλάδα το 1985 ο Ανδρέας Παπανδρέου με τη μικρή Αννούλα. Ήταν τελικά rebranding ή μήπως reunion με όσους δεν τον αμφισβήτησαν καθολικά και απόλυτα;
Η εκδήλωση στο Θησείο για την παρουσίαση της Ελληνικής Αριστερής Συμπαράταξης, ή αλλιώς... ΕΛΑΣ (όνομα προσωπικής έμπνευσης Τσίπρα), ήταν γεμάτη υποσχέσεις, συμβολισμούς και… ακάλυπτες συναλλαγματικές.
Με μία μάλλον αμήχανη παρουσίαση από τους ηθοποιούς Α. Χειλάκη και Μ. Τουμασάτου, που έπαιζαν τον ρόλο τους διαβάζοντας το κείμενο.
Ανέμπνευστες αντιγραφές
Κορύφωση η στιγμή της αποκάλυψης –όχι του Ιωάννη– αλλά του ονόματος και του εμβλήματος του κόμματος, με το μικρό λευκοντυμένο κορίτσι, τη 10χρονη Ήρα (κόρη οικογενειακών φίλων του Αλέξη Τσίπρα), το οποίο επιστράτευσε ο πρώην πρωθυπουργός για να του παραδώσει το χαρτί με το όνομα.
Ο χρόνος γύρισε στο 1985 για να επικυρώσει τον στοχευμένο μιμητισμό Τσίπρα απέναντι στον Ανδρέα Παπανδρέου, όταν ανέβασε στην εξέδρα τη μικρή Αννούλα, η οποία εμφανίστηκε και σε αφίσες του ΠΑΣΟΚ.
Ο Τσίπρας ακολούθησε την αισθητική της αντισυμβατικότητας για να επιβεβαιώσει ότι τέτοιες επιλογές ενέχουν πάντα τον κίνδυνο, ειδικά στην ελληνική πολιτική επικοινωνία, να αποδειχτούν ό,τι πιο συμβατικό υπάρχει.
Έτσι, έδειξε ότι μάλλον παραμένει αμετανόητος και απαράλλαχτος και ότι δεν επιστρέφει ως ένας πολιτικός που έχασε πολλές φορές και ζητά δεύτερη ευκαιρία, θυμίζοντας τους λόγους που τον καταψήφισαν οι πολίτες. Επιστρέφει ως ο άνθρωπος της Αριστεράς που όταν κλήθηκε να κρατήσει στα χέρια του τα ηνία της χώρας, υπέγραψε ένα τρίτο μνημόνιο και εφάρμοσε λιτότητα, «εγκαινίασε» τα capital controls και τις κλειστές τράπεζες, έκοψε συντάξεις.
Τότε έλεγε ότι υπήρχε τρίτος δρόμος, τον οποίο τελικά δεν ακολούθησε. Τώρα υποστηρίζει ότι θα τον ακολουθήσει… Με νέα χρώματα και σύμβολα, κι αφού προηγουμένως είχε παρέδωσε στον παλιατζή το κόμμα που τον ανέδειξε πρωθυπουργό και μαζί τις ιδέες και τις προσδοκίες χιλιάδων ανθρώπων.
Δεν επέλεξε τον δρόμο της ανόρθωσης του ΣΥΡΙΖΑ, αλλά του γκρεμίσματος. Αποφάσισε να ξεκινήσει από μηδενική βάση, κουβαλώντας στις αποσκευές του ό,τι χρειαζόταν. Πρόσωπα, βουλευτικές έδρες και την όποια δυναμική ενδεχομένως για να οριοθετήσει την κοίτη στο νέο αριστερόστροφο «Ποτάμι» της πολιτικής ζωής.
Όταν έχασε τις εκλογές το 2019, άφησε τον ΣΥΡΙΖΑ αποδυναμωμένο και το εκλογικό σώμα να αισθάνεται εξαπατημένο. Και τώρα επιστρέφει φιλοδοξώντας να εμφανιστεί όχι ως ένας ακόμα πρώην πρωθυπουργός που ποντάρει στη διάσωση του πολιτικού του κεφαλαίου μέσω της ίδρυσης ενός νέου κόμματος, αλλά ως ο ηγέτης που μπορεί δήθεν να συγκεντρώσει και να συγκολλήσει τα σκόρπια κομμάτια της Αριστεράς, της σοσιαλδημοκρατίας και της πολιτικής απόγνωσης. Ως ο εγγυητής του δήθεν προοδευτικού πόλου διακυβέρνησης και αδιαμφισβήτητος… βασιλιάς της Κεντροαριστεράς.
Ωστόσο, το όνομα του νέου κόμματος προϊδεάζει ότι ενδεχομένως ήταν στις σκέψεις του Τσίπρα να διατρέξει την ιστορία της Αριστεράς, από τον αντιστασιακό ΕΛΑΣ της γερμανικής Κατοχής μέχρι σήμερα. Εκεί όμως, στα χρόνια του εθνικού διχασμού, έρχονται και άλλοι συνειρμοί, ίσως αρκετά υπερβατικοί συγκριτικά με τον συσχετισμό του ονόματος με τα αρχικά της Ελληνικής Αστυνομίας.
Είναι δεδομένο ότι ο Τσίπρας… μεγαλοπιάνεται, ειδικά στον τομέα της πολιτικής επικοινωνίας, αφού το πολιτικό μάρκετινγκ με παιδιά είναι ξενόφερτο, κυρίως εξ Αμερικής και με ιδιαίτερο ιστορικό υπόβαθρο. Να θυμηθούμε την «Daisy» του Λίντον Τζόνσον, το 1964, όπου ένα τρίχρονο κορίτσι σε ένα λιβάδι μετράει αντίστροφα μαδώντας τα πέταλα μιας μαργαρίτας και ξαφνικά η εικόνα συμπυκνώνεται σε ένα μανιτάρι ατομικής βόμβας ως το αποτύπωμα της νίκης του Μπάρι Γκολντγουότερ στις εκλογές. Με μία μόνο προβολή, άλλαξαν τα δεδομένα. Αλλά και η απάντηση Γκολντγουότερ ήταν αντίστοιχης φιλοσοφίας, καθώς οι όρκοι πίστης στην πατρίδα μιας ομάδας παιδιών πνίγηκαν από τη φωνή του Σοβιετικού ηγέτη, Νικίτα Χρουστσόφ, που ούρλιαζε «Θα σας θάψουμε! Τα παιδιά σας θα γίνουν κομμουνιστές!»
Αλλά και το «Morning in America» του Ρόναλντ Ρέιγκαν, το 1984, που πρόβαλλε την οικονομική ανάκαμψη της χώρας, μέσα από την εικόνα παιδιών που πήγαιναν χαρούμενα στο σχολείο και οικογενειών να μετακομίζουν σε νέα, φωτεινά σπίτια.
Απαράλλαχτα ίδιος
Από τούδε και στο εξής το κόμμα Τσίπρα γίνεται μετρήσιμη πολιτική δύναμη και το όποιο όνομα δεν αρκεί για να τον ξανακάνει πρωθυπουργό. Το ζητούμενο δεν είναι να αποδείξει ότι έμαθε –εκτός από τα αγγλικά– να μιλά πιο θεσμικά, πιο ώριμα και με ορθολογισμό, αλλά να δείξει ότι διδάχτηκε στο ελάχιστο από όσα τραυμάτισαν τον ίδιο και τη χώρα, τόσο την περίοδο της διακυβέρνησής του όσο και την περίοδο της αντιπολίτευσης 2019-2023. Και τέτοια δείγματα δεν διαφαίνονται στον ορίζοντα, τουλάχιστον μέχρι τις κάλπες.
