Σόου τοξικότητας, εχθροπάθειας, παροχολογίας και αερολογίας του Τσίπρα με λίγο αριστερά, λίγο οικολογία, και ολίγον από σοσιαλδημοκρατία.
Η πολυδιαφημισμένη εμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα στο Θησείο, όπου μάζεψε τα μεσαία στελέχη του παλιού κυβερνητικού ΣΥΡΙΖΑ που πάσχιζε να θυμηθεί τις παλιές του δόξες, λειτούργησε περισσότερο ως καθρέφτης μιας παρατεταμένης πολιτικής αυταπάτης παρά ως η δυναμική επάνοδος που ο ίδιος οραματιζόταν.
Ο πρώην πρωθυπουργός, σε μια απεγνωσμένη αναζήτηση νέου ρόλου στο εγχώριο πολιτικό σκηνικό, επέστρεψε στο προσκήνιο με το νέο κόμμα που το ονόμασε Ελληνική Αριστερή Συμπαράταξη, με τα διακριτικά ΕΛΑΣ (θυμίζει από τον ΕΛΑΣ της Κατοχής μέχρι την Ελληνική Αστυνομία… όπως είπε κάποιος σκωπτικά), ανακυκλώνοντας τις ίδιες, γνώριμες από το παρελθόν, κοινοτοπίες.
Το «νέο» που τόσο έντονα προσπάθησε να ευαγγελιστεί η επικοινωνιακή ομάδα του δεν εμφανίστηκε ποτέ στην εξέδρα. Αντίθετα, αυτό που παρακολούθησαν όσοι βρέθηκαν εκεί αλλά και η ευρύτερη κοινή γνώμη ήταν η επίσημη πρεμιέρα ενός καθαρά προσωποπαγούς πολιτικού σχηματισμού, αποκομμένου από τις κοινωνικές αναγκαιότητες και εγκλωβισμένου στις προσωπικές φιλοδοξίες του αρχηγού του.
Αυτή η νέα κίνηση ήρθε ως συνέχεια μιας μακράς και μάλλον εξαντλητικής περιοδείας.
Αφού κούρασε τους πάντες γυρνώντας την Ελλάδα με το βιβλίο του –μια μάλλον άβολη μεταφορά για τη δική του πολιτική «Ιθάκη» που κανέναν δεν συγκίνησε πραγματικά, αφού δεν είχε στο ελάχιστο ουσιαστική αυτοκριτική– ο Αλέξης Τσίπρας αποφάσισε να κάνει το επόμενο βήμα.
Μόνο που το βήμα αυτό δεν αφορά το κοινό καλό ή την ανασυγκρότηση του αριστερού χώρου, αλλά την επιβολή μιας απόλυτης εσωκομματικής μοναρχίας.
Η στρατηγική του πλέον είναι ξεκάθαρη και προχώρησε στη δημιουργία ενός αυστηρά δικού του κομματικού μηχανισμού, δείχνοντας με τον πιο κυνικό τρόπο την πόρτα της εξόδου σε όλα εκείνα τα παλιά πρόσωπα που τον στήριξαν σταθερά και έβαλαν πλάτη κατά τη διάρκεια της κυβερνητικής του θητείας.
Η επιλεκτική αμνησία του και η διάθεση να αποστασιοποιηθεί από το ίδιο του το παρελθόν, «αδειάζοντας» τους άλλοτε στενούς του συνεργάτες, μαρτυρά έναν πολιτικό εγωισμό που δεν ανέχεται καμία σκιά και καμία εναλλακτική φωνή δίπλα του.
Στη διακήρυξη του κόμματός του ανέφερε επτά βασικές δεσμεύσεις:
– Δεσμευόμαστε για ζωή με αξιοπρέπεια.
– Δεσμευόμαστε για ισχυρή δημοκρατία χωρίς ασυλίες, για διαφάνεια και έλεγχο σε κάθε επίπεδο της εξουσίας και του δημόσιου χρήματος.
– Δεσμευόμαστε για μια ισχυρή οικονομία δίκαιης ανάπτυξης και αξιοπρέπειας. Για αλλαγή του παραγωγικού μοντέλου με έμφαση στην αγροτική παραγωγή και τη μεταποίηση.
– Δεσμευόμαστε για κοινωνικό κράτος δικαιωμάτων απέναντι στην κερδοσκοπία. Για να γίνουν ξανά δικαίωμα για όλους και όχι προνόμια για λίγους η υγεία, η παιδεία, η κοινωνική προστασία, η στέγη και ο πολιτισμός.
– Δεσμευόμαστε για μια ανθεκτική Ελλάδα σε έναν κόσμο διαρκών κρίσεων. Για προστασία και ασφάλεια απέναντι στις κρίσεις, στην ενεργειακή ανασφάλεια και στις ακραίες συνέπειες της κλιματικής αλλαγής.
– Δεσμευόμαστε για ψηφιακή δημοκρατία και κυριαρχία. Για εθνικές τεχνολογικές υποδομές με ρήτρες κυριαρχίας.
– Δεσμευόμαστε για μια ισχυρή Ελλάδα που θωρακίζει τα δικαιώματά της και χτίζει γέφυρες ειρήνης. Για νέα εθνική πυξίδα με επιστροφή στην πολυδιάστατη και ενεργητική εξωτερική πολιτική.
Δεν ήταν λίγοι αυτοί που τον άκουγαν να λέει τα παραπάνω και θυμήθηκαν αυτά που έλεγε πριν από το 2015 και μόλις ανέλαβε τη διακυβέρνηση της χώρας έκανε ακριβώς τα αντίθετα.
Από την παρουσία Τσίπρα στο Θησείο σε μια μεγάλη ομάδα πολιτικών παρατηρητών δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι αντί για συνθέσεις, συμμαχίες και ουσιαστικό διάλογο ο πρώην πρωθυπουργός επιλέγει την απομόνωση και τον ηγεμονισμό, θεωρώντας ότι η πολιτική σκηνή είναι ένας χώρος που διαμορφώνεται κατά παραγγελία για να εξυπηρετήσει το προσωπικό του comeback.
Ωστόσο, η πραγματικότητα αποδεικνύεται πολύ πιο σκληρή από τα επικοινωνιακά επιτελεία και τη γεμάτη… αυτοπεποίθηση εμφάνιση, μπροστά στους συντρόφους και στις συντρόφισσες όπως είπε.
Η κοινωνία φαίνεται να έχει γυρίσει οριστικά την πλάτη σε αυτές τις παλαιοκομματικές πρακτικές που ντύνονται με δήθεν σύγχρονο μανδύα. Τα ποιοτικά στοιχεία των τελευταίων δημοσκοπήσεων είναι κόκκινα και καθόλου ευνοϊκά για τον Αλέξη Τσίπρα, αποτυπώνοντας με ακρίβεια τη φθορά της αξιοπιστίας του.
Το όνομα του νέου κόμματος παρουσιάστηκε με ένα βίντεο σε μουσική που έγραψε ο Σταμάτης Κραουνάκης. Στην ομιλία του, ακολουθώντας τη γνωστή αριστερή ατζέντα του, τόνισε μεταξύ άλλων ότι «αποκριθήκαμε σε αυτό το κάλεσμα γιατί δεν γίνεται να παρακολουθούμε αμέτοχοι μια κοινωνία να ασφυκτιά και μια πατρίδα να χάνει διαρκώς το κύρος της».
Την παρουσίαση έκαναν οι μόνιμοι παρουσιαστές στις εκδηλώσεις της Αριστεράς, Μαριάννα Τουμασάτου και Αιμίλιος Χειλάκης, ενώ παρευρέθηκαν μεσαία στελέχη και πρόσωπα που ασκούσαν πολιτική κατά την κυβερνητική περίοδο του ΣΥΡΙΖΑ. Στο Θησείο βρέθηκαν, μεταξύ άλλων, ο Διονύσης Τεμπονέρας, ο Παναγιώτης Κουρουμπλής, η Μαριζέτα Αντωνοπούλου, ο Γιώργος Βασιλειάδης, ο Νίκος Μπίστης, ο Νίκος Μπελαβίλας, ο Αντώνης Σαουλίδης, ο Κώστας Γαβρόγλου, η Ζαχαρούλα Τσιριγώτη, ο Μάριος Αθανασίου, ο Ανδρέας Νεφελούδης, ο Μενέλαος Μαλτέζος, η Ελένη Αυλωνίτου, ο Γιώργος Σιακαντάρης καθώς και οι ανεξάρτητοι βουλευτές Αθηνά Λινού, Γιάννης Σαρακιώτης, Φερχάτ Οζγκιούρ κ.ά.
Τα σκόρπια συνθήματα κάθε άλλο παρά δημιούργησαν ενθουσιασμό.
Η απόπειρα Τσίπρα να παρουσιάσει το προσωποπαγές του κόμμα ως τη λύση για το μέλλον, φαίνεται με το «καλημέρα» να πέφτει στο κενό, καθώς η πλειονότητα των ψηφοφόρων βλέπει πλέον καθαρά ότι το μόνο που τον ενδιαφέρει είναι η διατήρηση μιας προσωπικής αυλής.
Για το κοριτσάκι που του έδωσε το χαρτί με το όνομα του κόμματος, θέλοντας να θυμίσει την Αννούλα του ΠΑΣΟΚ, παλαιός αριστερός πολιτικός ακούστηκε να λέει: «Άλλα τα μάτια του λαγού κι άλλα της κουκουβάγιας...».
