Τα συμφέροντα και οι λεγόμενες προοδευτικές δυνάμεις διακινούσαν για καιρό το σενάριο της «εν κινήσει» αλλαγής ηγεσίας στη ΝΔ.
Ενα από τα έωλα και ανυπόστατα σενάρια που επιχείρησαν να προστατέψουν στον… κόρφο τους με… στοργή και φροντίδα τα αυτοπροσδιοριζόμενα κόμματα της Κεντροαριστεράς ήταν η «εν κινήσει» αλλαγή ηγεσίας στη ΝΔ, κατά τα πρότυπα ενδεχομένως της διαδοχής του Κώστα Σημίτη από τον Γιώργο Παπανδρέου, το 2004. Το σενάριο γέννησαν και ανάθρεψαν τα «χοντρά» συμφέροντα και η διαπλοκή, όπως και οι λεγόμενες δυνάμεις του δήθεν προοδευτικού πόλου, γιατί ήθελαν να τελειώσουν με τον Μητσοτάκη. Μόνο που προοδευτικός πόλος δεν υπήρξε ποτέ. Ούτε μετά το… εν πλω κόμμα Τσίπρα.
Ο Μητσοτάκης και η ΝΔ, παρά την όποια κυβερνητική φθορά, παραμένουν –με βάση και τα στοιχεία των δημοσκοπήσεων– η κυρίαρχη παράταξη στη διακυβέρνηση της χώρας. Και έτσι οι τζογαδόροι των «χοντρών» συμφερόντων έγιναν θεατές σε άλλο εργάκι στα θερινά πολιτικά σινεμά: στην εν κινήσει διάλυση της Κεντροαριστεράς, που στην καλύτερη διεκδικεί απλώς τη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης, πελαγοδρομώντας μεταξύ ΠΑΣΟΚ, ΣΥΡΙΖΑ και ΕΛΑΣ.
Κεντροδεξιά ηγεμονία
Ενώ η ΝΔ επιβιώνει 50 χρόνια ως δύναμη διακυβέρνησης, στην αντίπερα πολιτική όχθη αλλάζουν όνομα, μορφή, φορέα, γραφεία, αρχηγό, μην τυχόν βρουν βηματισμό. Μάλιστα, ενώ κατά το παρελθόν οι ηγέτες της γαλάζιας παράταξης άλλαζαν, ουδέποτε αμφισβητήθηκε από φίλους και εχθρούς, ότι παρέμενε η εστία της Κεντροδεξιάς. Γιατί ήταν η παράταξη κι όχι το κόμμα που παρέμεινε σε πρωταγωνιστική θέση.
Στην Κεντροαριστερά, όσο κυριαρχούσε το ΠΑΣΟΚ του Ανδρέα Παπανδρέου και ακολούθως του Κώστα Σημίτη, υπήρχε μία κανονικότητα. Μέχρι που το 2009 άρχισε η αντίστροφη μέτρηση προς την απαξία. Το κόμμα, υπό την ηγεσία πλέον του Γιώργου Παπανδρέου, κατέρρευσε μέσα σε λίγους μήνες, ανοίγοντας τον δρόμο για την εκρηκτική άνοδο του ΣΥΡΙΖΑ του Αλέξη Τσίπρα.
Ο λαϊκισμός και ο τοξικός πολιτικός λόγος πέρασαν σε πρώτο πλάνο στην κεντροαριστερή ατζέντα και μόλις χάθηκε η εξουσία σκόρπισαν οι… μεν στη Δύση και οι δε στην Ανατολή! Γιατί μπορεί στην Κεντροδεξιά οι ήττες να δρομολογούν διαδικασίες για νέο αρχηγό, αλλά στην Κεντροαριστερά τα… καράβια ναυαγούν μέσα στο λιμάνι, πριν καν προλάβουν να σηκώσουν άγκυρα. Εκεί οι ήττες καταλήγουν σε διασπάσεις και νέα κόμματα.
Η Κεντροαριστερά στην Ελλάδα μοιάζει μετά την ήττα να είναι καταδικασμένη στον αφανισμό και να απαιτείται, απλά και μόνο για να καταγραφεί ως πολιτική δύναμη, rebranding που οδηγεί σε μία… δήθεν νέα ταυτότητα. Και όσο κι αν φαντάζει παράδοξο, δεν λειτούργησε σχεδόν ποτέ ως παράταξη, αλλά ως ευκαιριακό σχήμα για τη νομή της εξουσίας, ανάλογα με τη συγκυρία…
«Πνίγηκε» το rebranding
Η ΝΔ «κατεβαίνει» στις εκλογές, διεκδικώντας την εξουσία, ενώ ο εκάστοτε πολιτικός της αντίπαλος αναλώνεται στην αναζήτηση σχηματισμού που θα μπορέσει πρώτα να ενώσει τις δυνάμεις του και ύστερα να πείσει την κοινωνία ότι μπορεί να κυβερνήσει ξανά.
Το αποτέλεσμα των βουλευτικών εκλογών του 2023 ανέδειξε ότι υπάρχει μόνον ένα κόμμα εξουσίας: η Νέα Δημοκρατία. Και παρά την όποια φθορά, ο Μητσοτάκης εξακολουθεί να αντέχει. Στην κοινωνία είναι διάχυτη η αντίληψη ότι «δεν υπάρχει άλλος να κυβερνήσει», ενώ οι κάλπες του 2023 σηματοδότησαν και το τέλος της ιδεολογικής ηγεμονίας της Αριστεράς. Κάπως έτσι κατέρρευσε και ο κεντροαριστερός πόλος, που μοιάζει να μην μπορεί να ανασυγκροτηθεί όσα… rebranding κι αν κάνει ο Τσίπρας, αφού αυτός κατεδάφισε την κυβερνώσα Αριστερά του ΣΥΡΙΖΑ.
Μέσα σε αυτό το πολιτικό σκηνικό οι… ιδιότυπες ελίτ της χώρας, συνεχίζουν διαχρονικά να επιδιώκουν το… δικό τους «γκουβέρνο», όπως είπε ευθαρσώς στον Ωνάση ο μεγαλοβιομήχανος Πρόδρομος Μποδοσάκης-Αθανασιάδης, αναφορικά με τις κοινωνικές του συναναστροφές και τη συνεργασία του με τους συνταγματάρχες της Χούντας.
«Εγώ είμαι σταθερός στις απόψεις μου. Είμαι πάντα με το γκουβέρνο», είχε πει χαρακτηριστικά, θυμίζοντας τις σημερινές ελίτ των «χοντρών» συμφερόντων που επιδιώκουν ενδεχομένως ένα άλλο, πιο… φιλικό (;) «γκουβέρνο» και καλοβλέπουν τα σενάρια της εν κινήσει αλλαγής πρωθυπουργού. Και ασφαλώς το πρόβλημά τους με τον Μητσοτάκη δεν είναι προσωπικό, είναι βαθύτατα πολιτικό. Είναι πρόβλημα με αυτό που εκπροσωπεί: τη διακυβέρνηση με την ενεργό συμμετοχή του πρωθυπουργού.
«Θα αστειεύεστε…»
Οπως και να έχει, το πολιτικό παιχνίδι δεν θα κερδηθεί στα… σκοτεινά παρασκήνια, αλλά στη σκηνή. Και εκεί ξεχωρίζουν οι πραγματικοί πρωταγωνιστές. Στις 7 Σεπτεμβρίου 2025, απαντώντας σε ερώτηση για τα σενάρια διαδοχής του, ο Κ. Μητσοτάκης είπε: «Θα αστειεύεστε… Εγώ δεν ξέρω ποιοι διακινούν αυτά τα σενάρια. Αν πάτε μια βόλτα εκεί έξω στην κοινωνία, δεν νομίζω ότι αυτό είναι το αντικείμενο συζήτησης… Καταλαβαίνω επίσης γιατί κάποια συγκεκριμένα συμφέροντα για δικούς τους λόγους –που βρίσκονται απέναντι στην κυβέρνηση– θέλουν να προκαλούν ενδεχομένως κάποιες υπόνοιες εσωτερικής αναταραχής. Και αυτά μέσα στο παιχνίδι είναι…
Αλλά πιστεύετε πραγματικά ότι ένας εκλεγμένος πρωθυπουργός με ισχυρή λαϊκή νομιμοποίηση, του οποίου το κόμμα εξακολουθεί να προηγείται στις δημοσκοπήσεις –με κάποια φθορά, το αναγνωρίζω– με παραπάνω από 10 μονάδες από τον δεύτερο, θα ξεκινούσε με οποιονδήποτε τρόπο μια τέτοια συζήτηση; Ας είμαστε λίγο σοβαροί, ας εστιάσουμε στα πραγματικά προβλήματα της κοινωνίας και ας αφήσουμε αυτούς που διακινούν αυτά τα ευφάνταστα σενάρια στη δική τους μοναξιά και στη θλίψη που δυστυχώς θα προκαλέσει η μη επιβεβαίωσή τους».
Αυτά και… προσοχή στα βαθιά!
