Στο ΠΑΣΟΚ, εκτός του ότι όλοι είναι εναντίον όλων, βρίσκονται σε κατάσταση που δείχνουν λες και εξετάζονται σε διαγωνισμό για την ανάδειξη του καλύτερου αντιμητσοτάκη, του ικανότερου αντινεοδημοκράτη.
Ξεθάβοντας συνθήματα προηγούμενων δεκαετιών –έως και του προηγούμενου αιώνα– αυτοπροσδιορίζονται ως προοδευτικοί ομνύοντας σε μια συνεργασία με άλλους επίσης αυτοπροσδιοριζόμενους προοδευτικούς για να νικήσουν τη… Δεξιά.
Αδυνατώντας να αρθρώσουν πολιτικό λόγο και πολιτικό πρόγραμμα επενδύουν σε μια διχαστική ρητορική και αναζητούν πολιτικά σωσίβια σε κόμματα που καταρρέουν προκειμένου να δημιουργήσουν μια κοινή συνισταμένη που θα συγκρατήσει τις φυγόκεντρες δυνάμεις που καταγράφονται ήδη στη Χαριλάου Τρικούπη.
Έτσι την ώρα που στην κυριολεξία σφάζονται και βάλλουν ο ένας κατά του άλλου ή καλύτερα συμμαχώντας με κάποιους για να βάλλουν εναντίον άλλων προσπαθούν παράλληλα να επαναφέρουν στο προσκήνιο διλήμματα που έχουν ξεπεραστεί πρώτα απ’ όλα από τους ίδιους τους πολίτες. Μάλλον έχουν ξεπεραστεί από τη σιωπηρή πλειοψηφία που αναζητεί σταθερότητα και προοπτική.
Και όσο βλέπουν τον Κυριάκο Μητσοτάκη να καταλαμβάνει όλο και μεγαλύτερο χώρο και στο κέντρο τόσο αγωνίζονται για το ποιος θα αναγορευτεί στον καλύτερο… αντιδεξιό. Και αυτό αφορά και πρόσωπα που μέχρι τη στιγμή που ενεπλάκησαν με τις εσωκομματικές διεργασίες στις τελευταίες εκλογές για την ανάδειξη αρχηγού έδειχναν πως κινούνται πραγματικά σε έναν προοδευτικό χώρο ο οποίος καθορίζεται όχι με… δηλώσεις αλλά με έργα.
Στο ΠΑΣΟΚ τα περί προοδευτισμού αρχίζουν να θυμίζουν τα περί ηθικού πλεονεκτήματος της Αριστεράς. Και, δυστυχώς, το μόνο κόμμα της αντιπολίτευσης που θα μπορούσε να συμβάλει στις απαραίτητες για την πορεία της χώρας θεσμικές αλλαγές καθίσταται έρμαιο προσωπικών επιδιώξεων ιδεοληπτικού τύπου παρεμβάσεων.
Η αναθεώρηση του συντάγματος έρχεται να αναδείξει ως διαδικασία την αδυναμία του ΠΑΣΟΚ να αντιπαρατεθεί γόνιμα σε μια μάχη πολιτικού περιεχομένου. Το «όχι σε όλα» περιλαμβάνει τώρα και διαδικασίες που για τη δημοκρατία θεωρούνται κορυφαίες. Ο μικρομεγαλισμός που καταγράφεται έρχεται απλώς να επιβεβαιώσει ότι στο τέλος της ημέρας, στις επόμενες εκλογές, όλα θα κριθούν από το ποιος θα κληθεί να κυβερνήσει τη χώρα και πώς.
Στο ΠΑΣΟΚ για κάποιον λόγο έχουν πιστέψει ότι η θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης που κατέχουν σήμερα είναι αποτέλεσμα εκλογών. Ξεχνούν ότι βρέθηκαν εκεί λόγω της διάσπασης του ΣΥΡΙΖΑ –μάλλον των διασπάσεων–, όπως ξεχνούν ότι η δεύτερη θέση των δημοσκοπήσεων σε επίπεδο ποσοστών ανταποκρίνεται σε αυτά που έλαβαν στις εκλογές και βρέθηκαν στην τρίτη θέση.
