Η προσωπική επίθεση στον Μάκη Βορίδη αποκαλύπτει πολιτική ένδεια, ρητορική απρέπεια και συνειδητή καλλιέργεια τοξικότητας από το ΠΑΣΟΚ.
Ο Κώστας Τσουκαλάς επέλεξε την εύκολη οδό της προσωπικής επίθεσης, γιατί απλούστατα δεν διαθέτει πολιτικά επιχειρήματα. Αντί για θέσεις, επέλεξε ταμπέλες. Αντί για προγραμματικό λόγο, επέλεξε τον φόβο και τη χονδροειδή σύγκριση. Το αποτέλεσμα δεν ήταν πολιτική αντιπαράθεση, αλλά δημόσια απρέπεια.
Η εξίσωση εκλεγμένων στελεχών της Νέας Δημοκρατίας με τον ΛΑΟΣ και την άκρα δεξιά δεν είναι πολιτική κριτική. Είναι φθηνή προβοκάτσια. Όταν το ΠΑΣΟΚ αδυνατεί να απαντήσει στο γιατί δεν πείθει ως εναλλακτική διακυβέρνηση, καταφεύγει στη λάσπη. Ο Τσουκαλάς δεν στράφηκε κατά του Βορίδη για όσα είπε ή έκανε, αλλά για να καλύψει το κενό λόγου του κόμματός του.
Eπενδύοντας στον διχασμό
Η τοξικότητα δεν είναι ατύχημα. Είναι επιλογή. Το ΠΑΣΟΚ επιχειρεί να ξαναζωντανέψει πολιτικά επενδύοντας στον διχασμό και στη χυδαιότητα, υιοθετώντας πρακτικές που κάποτε κατήγγελλε. Όταν η πολιτική γραμμή μετατρέπεται σε προσωπική επίθεση, τότε το πρόβλημα δεν είναι ο αντίπαλος, αλλά ο καθρέφτης.
Τελικά, ο κ. Τσουκαλάς δεν έθεσε κανένα δίλημμα στους πολίτες. Απλώς αποκάλυψε τον πανικό ενός κόμματος που βλέπει ότι δεν πείθει, δεν εμπνέει και δεν συγκροτεί κυβερνητική πρόταση. Και όταν λείπει η πολιτική ουσία, περισσεύει η τοξικότητα. Αυτό είναι το πραγματικό πρόβλημα του ΠΑΣΟΚ.
