Ας μας πει λίγο ο κύριος Δούκας αν θα πήγαινε ποτέ σε γιατρό που αντί για τον όρκο του Ιπποκράτη θα έλεγε αυτά που είπε ο Κωνσταντίνου για να ορκιστεί δημοτικός σύμβουλος.
Μπορεί στην Ιταλία να έχουν το Βατικανό, αλλά κι εμείς εδώ έχουμε το… Δουκάτο των Αθηνών. Έναν μικρό, αυτόνομο διοικητικό πλανήτη, όπου ακόμα και τα εθιμοτυπικά λειτουργούν πλέον με το γνωστό δόγμα: «όλα καλά - δεν τρέχει και τίποτα αν κάνουμε ό,τι θέλουμε».
Στην πρόσφατη ορκωμοσία του δημοτικού συμβούλου Κωνσταντίνου από την ΑΝΤΑΡΣΥΑ είδαμε για ακόμη μία φορά πως το παραδοσιακό τυπικό θεωρείται μάλλον ξεπερασμένη -μη σας πω και ξεπεσμένη λεπτομέρεια. Ο καθένας ορκίζεται σε ό,τι θεωρεί ιερό και όσιο -κι ας καταλήγει ο ίδιος ο όρκος να στρέφεται πολιτικά και συμβολικά απέναντι στη χώρα που του δίνει το δημόσιο αξίωμα.
Αλλά γιατί να σταματήσουμε εκεί;
Καλά θα κάνει πλέον ο κύριος Δούκας να περάσει όλες τις εξουσίες στον Δήμο Αθηναίων, να τελειώνουμε και με τις «παρεξηγήσεις» περί ελληνικού κράτους. Αφού μόνοι τους αποφασίζουν πώς θα ορκίζονται, μόνοι τους ας ερμηνεύουν τους θεσμούς, μόνοι τους ας ανακαλύπτουν νέα πολιτικά ήθη, ας αποκτήσουν εν ολίγοις και νομοθετική εξουσία. Να ψηφίζουν και κανέναν νόμο μεταξύ καφέ και δημοτικού συμβουλίου, έτσι για την εμπειρία.
Σιγά το πράγμα!
Αν τώρα βγάζουν έναν όρκο της επιλογής τους, αύριο ας βγάζουν και ένα νόμο της επιλογής τους, ούτως ή άλλως λεν και δύο συνθήματα, ανεβάζουν και ένα story και καθάρισαν.
Όχι θα κάτσουν να σκάσουν.
