Η ορκωμοσία ενός δημοτικού συμβούλου στον Δήμο Αθηναίων θα έπρεπε να είναι μια σοβαρή στιγμή. Μια καθαρή δέσμευση απέναντι στην πόλη, στους πολίτες και στους νόμους της χώρας.
Ο Πέτρος Κωνσταντίνου αποφάσισε να την κάνει πολιτική παράσταση. Αντί για τον προβλεπόμενο όρκο, στάθηκε στο δημοτικό συμβούλιο και απήγγειλε έναν δικό του «όρκο αγώνα», γεμάτο συνθήματα, ιδεολογικές εμμονές και επαναστατικές φαντασιώσεις. Ούτε μία λέξη για πίστη στην Ελλάδα. Ούτε μία κουβέντα για σεβασμό στο Σύνταγμα και τους νόμους. Σαν να θεωρεί πως οι θεσμοί είναι κάτι δευτερεύον μπροστά στη δική του πολιτική ατζέντα.
Η εικόνα ήταν προσβλητική για τον ίδιο τον θεσμό. Μέσα στον Δήμο της πρωτεύουσας, όχι σε κάποια κομματική συγκέντρωση, ένας δημοτικός σύμβουλος εμφανίστηκε με παλαιστινιακή καφίγια και μετέτρεψε την ορκωμοσία σε ακτιβιστικό σόου. Και δίπλα του, σχεδόν συμβολικά, ο πρόεδρος της Πακιστανικής Κοινότητας, Τζαβέντ Ασλάμ, για τον οποίο εκκρεμεί απόφαση του υπουργείου Μετανάστευσης σχετικά με το αν πρέπει να διατηρήσει το καθεστώς ασύλου του στην Ελλάδα.
Εδώ πια δεν μιλάμε απλώς για πρόκληση. Μιλάμε για πλήρη περιφρόνηση της κοινής λογικής. Την ώρα που οι αρμόδιες αρχές εξετάζουν μια τόσο σοβαρή υπόθεση, ο άνθρωπος αυτός εμφανίζεται σαν επίσημος προσκεκλημένος σε μια πολιτική φιέστα μέσα στον Δήμο Αθηναίων. Και αντί να υπάρξει στοιχειώδης θεσμική απόσταση, η δημοτική αρχή έσπευσε να τον καλύψει πολιτικά.
Ο Χάρης Δούκας απάντησε στις αντιδράσεις με τις γνωστές μεγαλόστομες αναφορές περί «πόλης αλληλεγγύης». Ωραία ακούγονται αυτά στα συνθήματα. Μόνο που η Αθήνα δεν είναι ούτε φοιτητική συνέλευση ούτε στέκι ακτιβιστών. Είναι η πρωτεύουσα της χώρας. Και ένας δήμαρχος οφείλει πρώτα να σέβεται τους θεσμούς και τις αποφάσεις της Πολιτείας, όχι να λειτουργεί σαν πολιτικός προστάτης κάθε υπόθεσης που σηκώνει αντισυστημικές σημαίες.
Το χειρότερο όμως είναι ότι όλα αυτά ήταν αναμενόμενα. Ο Δούκας εξελέγη χάρη σε μια παράξενη συμμαχία δυνάμεων που ενώθηκαν όχι επειδή είχαν κοινό σχέδιο για την Αθήνα, αλλά επειδή ήθελαν να ρίξουν τον Μπακογιάννη. Από τον ΣΥΡΙΖΑ και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ μέχρι κάθε πικραμένο «αντιδεξιό» μέτωπο, όλοι στριμώχτηκαν κάτω από την ίδια ομπρέλα. Και τώρα η πόλη βλέπει το αποτέλεσμα.
Βλέπει έναν Δήμο που αντί να ασχολείται με την καθαριότητα, την εγκατάλειψη και την καθημερινή ταλαιπωρία των πολιτών, μετατρέπεται σε σκηνικό πολιτικού ακτιβισμού φιλοξενώντας παραστάσεις επαναστατικού ναρκισσισμού. Βλέπει θεσμούς να ευτελίζονται και την πρωτεύουσα να γίνεται φόντο για ιδεολογικές παραστάσεις.
Και ας γίνει επιτέλους μάθημα αυτό για όσους εφησύχασαν στις τελευταίες δημοτικές εκλογές. Για όσους πίστεψαν ότι «δεν πειράζει αν δεν πάω να ψηφίσω στον δεύτερο γύρο, σίγουρα θα βγει ο Μπακογιάννης». Στην πολιτική, τα κενά δεν μένουν ποτέ άδεια. Τα γεμίζουν πάντα οι πιο φανατικοί, οι πιο θορυβώδεις και συχνά οι πιο ακραίοι. Και τότε η πόλη ξυπνά και βλέπει τον Δήμο Αθηναίων να μοιάζει περισσότερο με κατάληψη παρά με διοίκηση ευρωπαϊκής πρωτεύουσας.
