Σαν σήμερα, 19 Μαρτίου 1983, ο εκδότης της εφημερίδας «Βραδυνή», Τζώρτζης Αθανασιάδης, πέφτει νεκρός μέσα στο γραφείο του στην Αθήνα, όταν ένας άγνωστος άνδρας τον πυροβολεί τρεις φορές, σε μια δολοφονία που θα συγκλονίσει τη χώρα και θα μείνει ανεξιχνίαστη.
Η νύχτα που άλλαξε τα πάντα
Η πόλη ετοιμαζόταν για τις Απόκριες. Στους δρόμους της Αθήνα υπήρχε εκείνη η γνώριμη ανυπομονησία του Σαββατόβραδου, μια αίσθηση ότι η νύχτα θα κυλούσε όπως τόσες άλλες. Κανείς δεν μπορούσε να φανταστεί ότι, πίσω από μια πόρτα γραφείου στην οδό Πειραιώς, θα γραφόταν μια από τις πιο σκοτεινές σελίδες της σύγχρονης ελληνικής ιστορίας.
Ο Τζώρτζης Αθανασιάδης είχε ήδη διανύσει μια πορεία γεμάτη διαδρομές και μεταμορφώσεις. Από την Κωνσταντινούπολη της παιδικής του ηλικίας στον Πειραιά της εγκατάστασης και της ενηλικίωσης, από τα λογιστικά βιβλία στις σελίδες των εφημερίδων. Η δημοσιογραφία δεν άργησε να γίνει ο φυσικός του χώρος, εκεί όπου οι λέξεις αποκτούσαν βάρος και οι αποφάσεις αντίκτυπο.
Το 1934, με τον αδελφό του, έστησε το «Ναυτικόν και Εμπορικόν Δελτίον Πειραιώς», που αργότερα θα εξελισσόταν στη γνωστή Ναυτεμπορική. Χρόνια αργότερα, το 1962, ανέλαβε τη διεύθυνση της Βραδυνή, μετατρέποντάς τη σε σημείο αναφοράς της εποχής. Παράλληλα, η παρουσία του επεκτάθηκε και σε καίριες θέσεις, από τον ΟΠΑΠ μέχρι την Ολυμπιακή Επιτροπή, ενώ οι σχέσεις του με τον Κωνσταντίνος Καραμανλής τον έφερναν κοντά στον πυρήνα των πολιτικών εξελίξεων.
Εκείνο το βράδυ, τίποτα δεν έδειχνε διαφορετικό. Στο γραφείο, λίγοι άνθρωποι, χαμηλές φωνές, μια παρτίδα τάβλι που κυλούσε αθόρυβα. Ώσπου ένας άγνωστος άνδρας εμφανίστηκε με την πρόφαση ενός «επείγοντος μηνύματος». Η πόρτα έκλεισε πίσω τους και η συνομιλία ξεκίνησε.
Κάποια στιγμή, οι τόνοι ανέβηκαν. Μια φράση ακούστηκε πιο δυνατά από τις άλλες: «Δεν είναι δυνατόν…». Και ύστερα, τρεις πυροβολισμοί διέκοψαν απότομα τη ροή της νύχτας.
Ο δράστης εξαφανίστηκε μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα. Το κτήριο βυθίστηκε σε μια παγωμένη σιωπή. Η είδηση απλώθηκε γρήγορα, προκαλώντας σοκ και έντονες αντιδράσεις. Λίγο αργότερα, ένα τηλεφώνημα ανέλαβε την ευθύνη στο όνομα της «Αντιστρατιωτικής Πάλης», όμως η ίδια η οργάνωση διέψευσε κατηγορηματικά κάθε σχέση.
Οι μέρες που ακολούθησαν γέμισαν με υποθέσεις και σενάρια. Πολιτικά κίνητρα, παρακρατικοί μηχανισμοί, οικονομικές διαφορές, ξένες υπηρεσίες. Καμία εκδοχή δεν κατάφερε να σταθεί οριστικά. Ακόμη και όταν, χρόνια αργότερα, η σύλληψη του Ντάνος Κρυστάλλης έφερε νέα στοιχεία στο φως, η υπόθεση δεν έκλεισε.
Η ιστορία έμεινε ανοιχτή. Ένα γεγονός που δεν βρήκε ποτέ ξεκάθαρη απάντηση, παρά μόνο ερωτήματα που επιμένουν να επιστρέφουν.
Και κάπως έτσι, εκείνη η νύχτα του Μαρτίου δεν τελείωσε ποτέ πραγματικά. Έμεινε να αιωρείται πάνω από την πόλη, σαν μια αφήγηση που διακόπηκε απότομα και δεν ολοκληρώθηκε.
