Οι παραιτήσεις βουλευτών από τη Νέα Αριστερά, που οδηγούν πλέον και στη διάλυση της κοινοβουλευτικής της ομάδας, αποτελούν μια εξέλιξη με ιδιαίτερο πολιτικό συμβολισμό.
Ακόμη πιο συμβολική είναι η παραίτηση του Πέτρου Κόκκαλη από το ίδιο το κόμμα που ίδρυσε. Πολιτικό οξύμωρο, αν μη τι άλλο. Να αποχωρείς από το δημιούργημά σου και να αφήνεις τους υπόλοιπους να εξηγούν γιατί το εγχείρημα δεν πέτυχε.
Και όλα αυτά μόνο τυχαία δεν είναι. Συμβαίνουν ακριβώς τη στιγμή που διαμορφώνεται ο νέος πολιτικός φορέας του Αλέξη Τσίπρα, στον οποίο, όπως φαίνεται, συγκλίνουν παλιά και νέα στελέχη της ευρύτερης αριστερής και κεντροαριστερής πολυκατοικίας. Μια πολυκατοικία που άδειασε, ξαναγέμισε, διασπάστηκε, επανενώθηκε και τώρα επιστρέφει σχεδόν στα ίδια διαμερίσματα.
Όσο για την ονομασία, ΕΛΑΣ, ομολογώ ότι διαβάζοντάς την, πριν καν σκεφτώ την πολιτική, μου ήρθε αυθόρμητα στο μυαλό η Ελληνική Αστυνομία. Πού θα πάει θα τη συνηθίσω.
Βέβαια, αν όλοι αυτοί βλέπουν φως και μπαίνουν, κάτι θα ξέρουν. Και το φως αυτό μάλλον δεν είναι μεταφυσικό. Είναι το γνώριμο κοινοβουλευτικό φως που πέφτει πάνω στα έδρανα της Βουλής και συνοδεύεται από όλα όσα προσφέρει η επιστροφή στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Κατά τα λοιπά, τίποτα καινούργιο. Οι ίδιοι άνθρωποι, οι ίδιες διαδρομές, οι ίδιες παρέες. Τι είχες Γιάννη, τι είχα πάντα. Και οι καλοί μαθητές της πολιτικής κωλοτούμπας επιστρέφουν, όπως φαίνεται, στον δάσκαλό τους.
