Μετά τους Βαρουφάκη, Τσακαλώτο και Κατρούγκαλο, ο Αλέξης Τσίπρας φέρνει την καινούργια φουρνιά ειδικών, που θα… σώσουν ξανά τη χώρα.
Από τον Τσίπρα που έπεσε σε αυταπάτες κι έριξε στα βράχια οικονομία και χώρα, στον «asset» Βαρουφάκη των υποσχετικών, στον Τσακαλώτο που με άνεση μάτωσε τη μεσαία τάξη, στον νόμο Κατρούγκαλου που πετσόκοψε τις συντάξεις και τώρα στους «σοφούς» ΕΛΑΣίτες, που υποτίθεται δεν έχουν καμία σχέση με το πρώτο πείραμα του Αλέξη.
Υπάρχει μια παλιά πολιτική αλήθεια. Προτού αποκτήσει κάποιος εξουσία, κρίνεται από όσα λέει. Στην περίπτωση του Τσίπρα, ό,τι παράλογο και ακοστολόγητο μπορούσε να έχει πει, το είχε πει. Όταν αποκτήσει εξουσία, κρίνεται από όσα κάνει. Αυταπάτη μάς είπε μετά. Στην περίπτωση της διακυβέρνησης 2015-2019 είναι τα στελέχη που επέλεξε να αναδείξει σε υπουργούς, με την απόσταση ανάμεσα στα λόγια και στα έργα να αποδεικνύεται χαοτική.
Στις ημέρες της μεγάλης κρίσης, τρεις από τους ανθρώπους που αργότερα βρέθηκαν σε κορυφαίες κυβερνητικές θέσεις εμφανίζονταν ως οι «ειδικοί» που είχαν απαντήσεις για όλα. Είναι η τρίωρη ανοιχτή συνέντευξη στους «αγανακτισμένους» στην πλατεία Συντάγματος των Βαρουφάκη, Τσακαλώτου και Κατρούγκαλου, στην ανάπαυλα των σκληρών επεισοδίων του 2011. Με βεβαιότητα μιλούσαν για εύκολες λύσεις, για σύγκρουση με τους δανειστές, για ανατροπή των ευρωπαϊκών συσχετισμών και για έναν διαφορετικό δρόμο που δήθεν θα οδηγούσε τη χώρα έξω από την κρίση χωρίς κόστος.
Ο Αλέξης Τσίπρας όχι μόνο υιοθέτησε αυτήν τη ρητορική, αλλά επένδυσε πολιτικά σε αυτήν. Τους παρουσίασε ως τους ανθρώπους που γνώριζαν καλύτερα από όλους πώς θα διαπραγματευθούν, πώς θα ακυρώσουν τα μνημόνια και πώς θα αλλάξουν τους κανόνες του παιχνιδιού στην Ευρώπη. Τελικά, όμως, οι θεωρίες κατέρρευσαν όταν ήρθαν αντιμέτωπες με την πραγματικότητα.
Η ζημιά των 100 δισ.
Ο Γιάνης Βαρουφάκης εξελίχθηκε στο πιο ακριβό και οικονομικά διεστραμμένο πολιτικό πείραμα της μεταπολίτευσης. Η περίφημη διαπραγμάτευση του 2015, οι συγκρούσεις με τους ευρωπαϊκούς θεσμούς, η αβεβαιότητα και τα capital controls οδήγησαν την οικονομία σε νέα περιδίνηση. Η χώρα βρέθηκε ένα βήμα πριν από την έξοδο από το ευρώ, οι τράπεζες έκλεισαν και η εμπιστοσύνη κατέρρευσε. Χρεοκοπία μέσα στη χρεοκοπία. Το αποτέλεσμα ήταν ένα νέο μνημόνιο και ένας λογαριασμός που, σύμφωνα με πολλές εκτιμήσεις, ξεπέρασε τα 100 δισ. ευρώ. Και κάποια στιγμή θα πρέπει να πει στον ελληνικό λαό τι εντολές έδωσε ως υπουργός Οικονομικών και σε ποιους το βράδυ του δημοψηφίσματος.
Ο Ευκλείδης Τσακαλώτος εμφανίστηκε ως ο άνθρωπος που θα έφερνε κοινωνική δικαιοσύνη. Ήρθε ο απόγονος ακραίου στρατηγού από... την Αριστερά να βάλει φόρο σε ό,τι πατάει, αναπνέει και ζει στον έρημο τούτο τόπο. Ως υπουργός Οικονομικών ταυτίστηκε με την υπερφορολόγηση νοικοκυριών και επιχειρήσεων, με τα εξοντωτικά πρωτογενή πλεονάσματα και με μια πολιτική που χτύπησε κυρίως τη μεσαία τάξη. Εκείνοι που υποσχέθηκαν ανακούφιση κατέληξαν να επιβάλλουν έναν από τους βαρύτερους φορολογικούς λογαριασμούς της τελευταίας δεκαετίας. Έδιωξε χιλιάδες Έλληνες στο εξωτερικό.
Ο Γιώργος Κατρούγκαλος υποσχόταν προστασία του κοινωνικού κράτους. Το όνομά του όμως συνδέθηκε με τον ασφαλιστικό νόμο που προκάλεσε αντιδράσεις σε ολόκληρη την κοινωνία. Συνταξιούχοι, επαγγελματίες και ασφαλισμένοι βρέθηκαν αντιμέτωποι με παρεμβάσεις που η ίδια η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ αναγκαζόταν συχνά να υπερασπίζεται απολογούμενη. Ακόμα και τώρα πέφτουν άπταιστα γαλλικά από τους συνταξιούχους για τον κατάπτυστο νόμο του και τον ίδιο.
Το πολιτικό πρόβλημα, ωστόσο, δεν αφορά μόνο τα συγκεκριμένα πρόσωπα. Αφορά κυρίως τον άνθρωπο που τους επέλεξε, τους προώθησε και τους εμπιστεύθηκε τη διαχείριση της χώρας. Ο Αλέξης Τσίπρας δεν ήταν παρατηρητής. Τους διάλεξε έναν έναν από το καλάθι του ψεύδους και της οικονομικής επαναστατικής γυμναστικής που επέβαλε τον ελληνικό λαό. Ήταν ο πρωθυπουργός που μετέτρεψε την αντιμνημονιακή δημαγωγία σε κυβερνητική πολιτική. Ήταν ο πολιτικός που υποσχέθηκε κατάργηση των μνημονίων και υπέγραψε το τρίτο. Ήταν ο πρωθυπουργός επί των ημερών του οποίου δημιουργήθηκε το Υπερταμείο και δεσμεύθηκε δημόσια περιουσία για 99 χρόνια. Ήταν ο πολιτικός που παρέλαβε μια οικονομία σε πορεία σταθεροποίησης και την οδήγησε ξανά σε αβεβαιότητα, ύφεση και νέο δανεισμό.
Οι νεοΕΛΑσίτες του Αλέξη
Σήμερα, αρκετοί από τους πρωταγωνιστές εκείνης της περιόδου επιχειρούν να εμφανιστούν ξανά ως αναλυτές, σχολιαστές ή φορείς νέων προτάσεων για τη χώρα. Η ιστορία όμως έχει ήδη καταγράψει το αποτέλεσμα των ιδεών τους. Οι «σοφοί» που διαβεβαίωναν ότι γνωρίζουν καλύτερα από όλους τον δρόμο της οικονομίας, παρέδωσαν τελικά περισσότερους φόρους, νέο μνημόνιο, δεσμεύσεις δεκαετιών και ένα τεράστιο κόστος για τους πολίτες.
Και αυτό είναι ένα πολιτικό αποτύπωμα που δεν διαγράφεται ούτε με την πάροδο του χρόνου ούτε με τις μεταγενέστερες αναθεωρήσεις. Σήμερα υποτίθεται ότι ο Αλέξης Τσίπρας, χωρίς να ζητήσει συγγνώμη από τον ελληνικό λαό, τους πέταξε στο καλάθι της ιστορίας που ο ίδιος δημιούργησε. Είναι όμως έτσι ή θα μας βρει κανένα νέο κακό; Η ιστορία θα δείξει...
