Όλοι μιλούν για «αναδιάταξη του πολιτικού σκηνικού» μετά και την εμφάνιση των δύο νέων κομμάτων.
Ενός της Μαρίας Καρυστιανού, που πλέον αντιμετωπίζεται όχι με την τραγική ιδιότητα με την οποία έγινε γνωστή. Και ενός του Αλέξη Τσίπρα, που η αντιμετώπισή του παραμένει η ίδια με εκείνη που είχε και την περίοδο που παραιτήθηκε.
Σπαταλώνται τόνοι μελάνης στα τυπογραφεία των εφημερίδων, χύνονται άπειροι κουβάδες gigabytes για το αν η Καρυστιανού είχε οργανώσει σωστά την ημέρα και την ώρα της παρουσίασης, αν είχαν νόημα οι ασυναρτησίες και το μπλαζέ ύφος των ηθοποιών και άλλων καλλιτεχνών που άνοιξαν την παρουσίαση στο Θησείο, αν ο Τσίπρας μιμείται σε βαθμό πιθηκισμού τον Ανδρέα Παπανδρέου χωρίς να έχει το απαιτούμενο πολιτικό-επικοινωνιακό έρμα, αν το κρεμ σακάκι ήταν κατάλληλο για τον Άρειο Πάγο.
Το γεγονός ότι οι περισσότεροι ασχολούμαστε με τα δευτερεύοντα στα δύο κομματικά γεννητούρια του τελευταίου διαστήματος συνιστά ήδη την πρώτη επιτυχία του Αλέξη πριν και από τη δημοσκοπική κατάκτηση της δεύτερης θέσης. Ας δούμε όμως πόσο πραγματική είναι αυτή η «επιτυχία».
Η επιλογή του ονόματος και η έντονη ΠΑΣΟΚική σημειωτική αντιγραφή της πράσινης ηρωικής εποχής αυτό ακριβώς επεδίωκαν: να πετάξουν την μπάλα στην κερκίδα με τα σύμβολα. Αυτό, δηλαδή, που ξέρει να κάνει πολύ καλά ο Αλέξης Τσίπρας. Η πρώτη μεγάλη επένδυσή του αυτή είναι: τα σύμβολα.
Εθνική Αντίσταση, Εμφύλιος, προδότες, δωσίλογοι, Δεξιά, ξερονήσια, ΠΑΣΟΚ, Αλλαγή, συνθήματα, το μεγάλο πανηγύρι στα social, διαχωριστικές γραμμές μία ακόμα φορά, το πολιτικό ντάντεμα κομματικών πελατών που αποφασίζουν με σημαντικότερο κριτήριο ποιος θα τους χαϊδέψει καλύτερα τα αυτιά και θα τους τάξει ότι θα ξαναγίνουν όπως ήταν πριν αλλάξει ο κόσμος. Βασικό κόλπο του λαϊκισμού, δεκάδες χρόνια τώρα.
Ο Αλέξης Τσίπρας το έχει ξανακάνει και έχει πετύχει. Κάτι σαν «Εγώ ειμί το αριστερό φως». Μόνο που τώρα έχει βάλει και ολίγη από εθνικισμό βλέποντας –και αυτός– ότι υπάρχει μπόλικο ψωμί δεξιότερα του κεντροδεξιού τερέν όπου κυριαρχεί ανενόχλητη η Νέα Δημοκρατία.
Το ότι οι μέχρι στιγμής δύο νέοι κομματικοί σχηματισμοί που εμφανίστηκαν στο νεοελληνικό πολιτικό παλκοσένικο συστήνονται ως «καινούργιο» χωρίς να έχουν τίποτα καινούργιο να πλασάρουν, φαίνεται πως δεν απασχολεί ιδιαιτέρως ένα μεγάλο κομμάτι του δημόσιου διαλόγου. Πιο ενδιαφέρουσες τοποθετήσεις διατυπώνονται για τη μικρή τσέπη στο κρεμ σακάκι του Τσίπρα όταν πήγε στον Άρειο Πάγο για την κατάθεση της ιδρυτικής διακήρυξης παρά για την επανάληψη της αδιάφορης συνθηματικής κενολογίας.
Λες και πέρασε ο άσπρος σίφουνας και διέγραψε ό,τι σοβαρό έβρισκε μπροστά του. Και αυτό ακριβώς ήθελε να πετύχει με την επίσημη πρώτη τής επανεμφάνισης. Και το κατάφερε και αυτό από ό,τι έδειξαν οι σχετικές δημοσκοπήσεις όση προσοχή και αν απαιτεί η χρήση τους για την ανάλυση του πολιτικού σκηνικού. Και αυτή είναι η δεύτερη μεγάλη επένδυσή του, μετά από αυτήν στα σύμβολα: η μαζική αμνησία.
Και εδώ η μεγάλη σύγκρουση με την πραγματικότητα είναι εξαιρετικά χρήσιμη. Έναν μήνα τώρα, παράλληλα με την προετοιμασία και την εμφάνιση της ΕΛΑΣ –όνομα που φλερτάρει εξ ορισμού με τη σημειολογική αστειότητα– κυριαρχούν στην επικαιρότητα οι αποκαλύψεις από το ντοκιμαντέρ του ΣΚΑΪ «Στο χιλιοστό».
Αποκαλύψεις που κάθε εβδομάδα έρχονται να προσθέσουν επιπλέον επιβαρυντικό υλικό για τις ευθύνες του Αλέξη Τσίπρα και της τότε κυβέρνησής του. Και αυτό που, μαζί με όλα τα άλλα, προκαλεί έκπληξη είναι ότι ο ίδιος –παρά τις αποκαλύψεις που τον αφορούν προσωπικά– δεν έχει αναφερθεί σε αυτές ούτε διά της πλαγίας.
Η αδρανοποίηση τη μνήμης είναι το πρώτο βήμα για τη βολική επαναδημιουργία της πραγματικότητας. Και αυτό το ξέρει καλά ο Αλέξης Τσίπρας λόγω της ιδεολογικής καταγωγής του. Όλα αυτά, όμως, απέχουν από τις πραγματικές ανάγκες της ελληνικής κοινωνίας που έχει να διαλέξει μεταξύ μέλλοντος και προοπτικής από τη μία και οπισθοχώρησης από την άλλη. Και μάλιστα με… φόρα. Πέρα από την πλάκα που μπορεί να κάνει κάποιος, το πρόβλημα του Αλέξη Τσίπρα είναι πρόβλημα συγκρότησης και εν τέλει ικανότητας.
Ο Γιάννης Βούλγαρης το γράφει με ιδιαίτερη σαφήνεια στο βιβλίο του «Στην άκρη του γκρεμού – Ελλάδα 2007-2019» (Μεταίχμιο): «Κατ’ αρχάς, το πολιτικό και τεχνοκρατικό προσωπικό, ξεκινώντας από τον ίδιο τον πρωθυπουργό, δεν είχε την προπαρασκευή, τις παραστάσεις και την εμπειρία. Αυτό ήταν φυσικό δεδομένης της απότομης εκτόξευσης του κόμματος στην εξουσία, αλλά στη συγκεκριμένη περίπτωση επιδεινωνόταν από την περιθωριακή αφετηρία της μεγάλης πλειονότητας των περισσότερων στελεχών.
»Φυσικά, και οι μπολσεβίκοι εργάτες είχαν μπει με τις λασπωμένες αρβύλες τους στα Χειμερινά Ανάκτορα, αλλά για να κάνουν επανάσταση, όχι για να διαχειριστούν μια πολύπλοκη διεθνοποιημένη κοινωνία. Εδώ χρειαζόταν χρόνο για μια διαδικασία on the job training, αλλά χρόνος δεν υπήρξε. Η κύρια όμως προϋπόθεση που έλειψε ήταν προγραμματικού χαρακτήρα. Μια πεπαλαιωμένη αριστερή κρατικιστική-συντεχνιακή κουλτούρα αδυνατούσε να ανταποκριθεί στις απαιτήσεις μεταρρύθμισης κρίσιμων τομέων της οικονομικής κοινωνικής ζωής».
Όσο προβληματικές και αν είναι οι κοινωνιολογικές, πολιτικές, ιστορικές και ιδεολογικές αναγωγές της ΕΛΑΣ αυτό που μετράει για τον συνετό ψηφοφόρο, επί του του συγκεκριμένου θέματος, είναι ένα: Δεν είναι το όνομα το πρόβλημα. Ούτε και το κρεμ σακάκι με την επιπλέον τσεπούλα που φορούσε ο Αλέξης Τσίπρας στον Άρειο Πάγο…
