Μπορεί το ΠΑΣΟΚ να επενδύει στη θεωρία της «χαμένης ψήφου» και να επιτίθεται σε Τσίπρα, ΣΥΡΙΖΑ, όμως τους κλείνει και το μάτι για μετά τις εκλογές.
Το ΠΑΣΟΚ παίζει τα ρέστα του με τη «χαμένη ψήφο» στην προσπάθειά του να διατηρήσει τη δεύτερη θέση στις επόμενες εθνικές εκλογές. Εμφανίζεται να ασκεί κριτική στον Αλέξη Τσίπρα που ετοιμάζει το νέο κόμμα του και στον ΣΥΡΙΖΑ, όμως στην ουσία τούς κλείνει και το μάτι για μετεκλογικές συνεργασίες.
Μάλιστα, εμφανίζεται τώρα να κρατά και μια… πισινή αλλάζοντας κάπως το αφήγημα περί συνεργασίας με όποιο κόμμα συμφωνήσει με το πρόγραμμα της Χαριλάου Τρικούπη αφού, σύμφωνα με τον εκπρόσωπό του, «το κόμμα το οποίο είναι πρώτο καθορίζει σε μεγάλο βαθμό το πρόγραμμα. Προφανώς σε συνεννόηση με τα κόμματα με τα οποία θα συνεργαστεί. Θα ελέγξουμε με ποια άλλα κόμματα μοιραζόμαστε κοινές προτεραιότητες».
Δηλαδή; Δηλαδή αυτό που διαλαλεί ο Νίκος Ανδρουλάκης μάλλον δεν ισχύει, αφού άλλο είναι το να σπεύσουν τα άλλα δήθεν προοδευτικά κόμματα να αποδεχθούν το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ και άλλο να υπάρξουν… συνεννοήσεις επ’ αυτού, ας πούμε για παράδειγμα στα εξοπλιστικά προγράμματα ή στα περί επανακρατικοποίησης της ΔΕΗ που κάποιοι θέτουν ως κυρίαρχα θέματα.
Και ποια είναι τα κόμματα με τα οποία μοιράζεται προτεραιότητες το ΠΑΣΟΚ. Ο ΣΥΡΙΖΑ, η Νέα Αριστερά και εφόσον προκύψει ένα κόμμα Τσίπρα γιατί όχι. Και ποιες είναι αυτές οι προτεραιότητες; Μα το να μετατρέψουν την πολιτική ζωή της χώρας σε ένα μεγάλο δικαστήριο. Να κυνηγούν πολιτικούς αντιπάλους στην πολάκειο λογική τού «να κλείσουμε πολιτικούς αντιπάλους φυλακή...»
Το αστείο στην υπόθεση είναι ότι οι ίδιοι λένε πως είναι μακριά η πρωτιά. Ότι θέλουν χρόνο, την ώρα μάλιστα που ζητούν εκλογές… τώρα. Ίσως και μόνο αυτό να δείχνει ποια είναι η κατάσταση στη Χαριλάου Τρικούπη που αναζητεί αφήγημα μεταξύ υποκλοπών, ΟΠΕΚΕΠΕ και της έναρξης της «κυνηγετικής» περιόδου πτυχίων ως ουρά του Στέφανου Κασσελάκη και του Παύλου Πολάκη.
Το ερώτημα γιατί επιτίθενται στα κόμματα της Αριστεράς και στον Αλέξη Τσίπρα αφού σε αυτούς απευθύνονται για συνεργασία έχει απάντηση και είναι η λέξη… κορμός. Όχι το γλυκό, αλλά το ποιος θα είναι ο… κορμός σε μια επικείμενη συμπόρευση. Ποιος θα είναι δηλαδή πρώτος μεταξύ όσων κληθούν να διαμορφώσουν την επόμενη συμμαχία που θα είναι η «συμμαχία της κάθαρσης».
Το πρόβλημα βέβαια είναι πως όλοι αυτοί δεν έχουν πρόγραμμα. Δεν έχουν προτάσεις και εναλλακτικές λύσεις, δεν μπορούν να υποστηρίξουν το αίτημα των πολιτών που είναι η σταθερότητα και η προοπτική. Το αντίθετο: προκαλούν αρνητικούς συνειρμούς και το κάθε κόμμα χωριστά αλλά και τα πρόσωπα που εμφανίζονται ή θα εμφανιστούν ως επικεφαλής.
