Η αντισυστημική ευρωπαϊκή Αριστερά αντιμετωπίζει το πρόσωπο του ιδρυτή της ΕΛΑΣ με προβληματισμό, απογοήτευση και επιφυλάξεις.
Ο Τσίπρας από τα μικράτα του επιδίωξε να διεθνοποιήσει τη δράση του, να απλωθεί πέρα από το δεκαπενταμελές συμβούλιο του Λυκείου Αμπελοκήπων. Από τα κινήματα στην εφηβεία του, μέχρι την Κούβα, τη Βενεζουέλα και τον Μαδούρο, τους Podemos στην Ισπανία, σε σύμπνοια με τους «Αγανακτισμένους» στην «κάτω» Πλατεία Συντάγματος, την πρωθυπουργία, την αποχώρηση, αλλά και εσχάτως τον… ευρωπαϊκό νεοδιαφωτισμό και την ακαδημαϊκή συναναστροφή μέσω του ινστιτούτου που δημιούργησε. Από την Πρωτοβουλία Γένοβα 2001 κατά του G8, μέχρι τις διαλέξεις και τις διεθνείς επαφές με επιστήμονες και ανθρώπους των γραμμάτων της Ευρώπης και των ΗΠΑ. Ηταν 17 χρονών, γραμματέας της Νεολαίας του Συνασπισμού, στη Γένοβα, τον Ιούλιο του 2001 και η αντικαπιταλιστική του ανυπακοή περίσσευε…
Η διαδρομή από τη Γένοβα έως τη στροφή προς το Κέντρο
Κανείς δεν ήταν ίδιος μετά τη Γένοβα που εκτός των ταραχών σημαδεύτηκε και από την δολοφονία του Ιταλού διαδηλωτή Κάρλος Τζουλιάνι, με τις ιαχές «assassini, assassini», να αντηχούν στην πόλη. Είκοσι πέντε χρόνια μετά, όλα είναι αλλιώς. Ο Μπερλουσκόνι, ο Ντ’ Αλέμα, ο Τσίπρας.
Αλλιώς είναι και ο κόσμος. Το κύμα της οργής και της αγανάκτησης στα Εξάρχεια και στο Σύνταγμα που καβαλίκεψε με ακροβατικές κινήσεις ο Τσίπρας και έφθασε μέχρι το Μαξίμου έσκασε, και κανείς δεν θέλει να ξαναζήσει την πλημμυρίδα που ακολούθησε. Ο Τσίπρας έβαλε παρωπίδες στην ανυπακοή και την επαναστατική αριστεροσύνη του και με την «Ιθάκη» έβαλε πλώρη για… κεντρώους πολιτικούς τόπους. Είχε φροντίσει να στείλει στον εξώστη πριν από τους παλιούς συντρόφους του στον ΣΥΡΙΖΑ τον Πάμπλο Ιγκλέσιας και να προσεγγίσει τον σοσιαλιστή Σάντσεθ.
Και να τώρα πάλι η ευκαιρία να καβαλικέψει ένα νέο κύμα διαμαρτυρίας, το οποίο προσδοκά να έρθει ορμώμενο από τη Γαλλία. Μόνο που δεν έχει διασφαλίσει τον… κομιστή, καθώς με τον Μελανσόν η σχέση του είναι μάλλον εχθρική.
Το χρονικό της συμμαχίας και της ρήξης με τους Podemos
Την περίοδο της ελληνικής οικονομικής κρίσης, ο ΣΥΡΙΖΑ και ο Αλέξης Τσίπρας έχτισαν μια στενή πολιτική συμμαχία με το ισπανικό αριστερό κίνημα των Podemos και τον Πάμπλο Ιγκλέσιας. Στα κιτάπια και στις μπροσούρες του Τσίπρα ήταν το ευρωπαϊκό πρότυπο για την ανατροπή της λιτότητας. Αποκορύφωμα της συμμαχίας η περίοδος 2014-2015, με το σύνθημα «Podemos – ΣΥΡΙΖΑ Venceremos», να κυριαρχεί.
Στις ελληνικές εκλογές του Ιανουαρίου 2015, προστέθηκε και το σύνθημα «Sí se puede» (σ.σ.: «ναι, μπορείς») με βασικό πολιτικό στόχο την ανατροπή της λιτότητας στην Ευρωζώνη. Η αποδοχή του τρίτου μνημονίου από την κυβέρνηση Τσίπρα τον Αύγουστο του 2015 προκάλεσε απογοήτευση στους κύκλους των Podemos. Οι δρόμοι Τσίπρα και Ιγκλέσιας διαφοροποιήθηκαν και ο ΣΥΡΙΖΑ έγινε το… κακό παράδειγμα και συνώνυμο της κυβίστησης!
Οι εικόνες τους στην Πλατεία Κλαυθμώνος να αγκαλιάζονται το βράδυ των εθνικών εκλογών και να τραγουδούν συνθήματα ξεθώριασαν, όπως και το όνειρο ότι οι δύο νεαροί ηγέτες θα μπορούσαν να μετασχηματίσουν την Ευρώπη. Ο Τσίπρας, βέβαια, με τον γνώριμο πλέον καιροσκοπισμό του και τον κυνικό ρεαλισμό του είχε φροντίσει να αποκηρύξει τους Podemos και να αγαπήσει τους Ισπανούς σοσιαλιστές του Πέδρο Σάντσεθ, ο οποίος είχε γράψει στον προσωπικό του λογαριασμό στο Twitter ότι «Ο Τσίπρας είπε ψέματα στους Ελληνες όπως ο Ραχόι είχε πει ψέματα στους Ισπανούς».
Ετσι, το βράδυ των εθνικών εκλογών της Ισπανίας το 2018, πανηγύριζε για τη νίκη των σοσιαλιστών αδιαφορώντας για τη μεγάλη πτώση των ποσοστών του κόμματος του Ιγκλέσιας. Το νέο λαμπερό σουβενίρ για τον Τσίπρα ήταν η σοσιαλδημοκρατία.
Η στάση της ευρωπαϊκής Αριστεράς και οι προσδοκίες για νέες εντάσεις
Και κάπως έτσι φθάσαμε σήμερα στον Τσίπρα να προσπαθεί να στριμώξει στην πολιτική του προσωπικότητα και κάτι από τη μετριοπάθεια του σοσιαλδημοκράτη. Αλληλέγγυος στις διαδηλώσεις στη Γαλλία, χωρίς να διαχωρίζει τη στάση του από τα έκτροπα, τους βανδαλισμούς και το πλιάτσικο, αλλά δύσκολα θα… αγκαλιαστεί με τον Ζαν-Λικ Μελανσόν, ο οποίος, το 2018, μέσω της γαλλικής τηλεόρασης (BFMTV), τον χαρακτήρισε «μία από τις πιο ελεεινές φιγούρες της ευρωπαϊκής πολιτικής ζωής», λόγω της οικονομικής πολιτικής που εφάρμοσε στη χώρα μας. Το κόμμα του Μελανσόν (La France Insoumise – Ανυπότακτη Γαλλία) ζήτησε μάλιστα ακόμη και τη διαγραφή του ΣΥΡΙΖΑ από το Κόμμα της Ευρωπαϊκής Αριστεράς, θεωρώντας πως εφάρμοσε νεοφιλελεύθερες πολιτικές.
Αν ο Τσίπρας έχει κάτι… χειροπιαστό, αυτό είναι η κοινωνική αναταραχή και το ενδεχόμενο εισαγωγής της γαλλικής έντασης στην Ελλάδα. Στο πλαίσιο του νέου κύκλου επαναστατικής γυμναστικής ο ιδρυτής της ΕΛΑΣ απευθύνει κάλεσμα διαμαρτυρίας, τονίζοντας πως «οι νέοι δεν θα μείνουν απαθείς και θα αντιδράσουν», ενώ σε αναφορές στελεχών του περιβάλλοντός του είναι σε περίοπτη θέση ο συσχετισμός των κινητοποιήσεων με τον Μάη του ’68 και τη Γαλλική Επανάσταση.
Η αντισυστημική ευρωπαϊκή Αριστερά αντιμετωπίζει το πρόσωπο του Αλέξη Τσίπρα με προβληματισμό, απογοήτευση και επιφυλάξεις. Εξάλλου και ο ίδιος περισσότερο επιδίωξε τη γεφύρωση με τους Ευρωσοσιαλιστές και τους Πράσινους. «Αφόρισε» τους αριστερούς συντρόφους του και κατά καιρούς ανέπτυξε ισχυρές συμμαχίες με κορυφαία στελέχη της ευρωπαϊκής σοσιαλδημοκρατίας, όπως ο Πορτογάλος Αντόνιο Κόστα, ο Σάντσεθ, ο Φρανσουά Ολάντ και ο Μάρτιν Σουλτς.
Τώρα, ωστόσο, καλεί το κίνημα να μιλήσει… Και ευελπιστεί να τον ακούσουν οι θεοί της αντάρας και του μπάχαλου.
