Όλοι γνωρίζουν ότι η στάση του… στρατάρχη Σαντάμ Χαφτάρ συνδέεται με το ποιος θα παρείχε τα… περισσότερα.
Μπορεί να γίνεται κουραστική η επισήμανση για την άσκηση εξωτερικής πολιτικής, όμως το θέμα της «έγκρισης» του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου και η αντίδραση των κομμάτων της αντιπολίτευσης επιβεβαιώνει την ανάγκη να υπάρχει σοβαρότητα και κυρίως να αποφεύγονται αναφορές που, στη βάση τους, τάσσονται κατά της χώρας.
Τα περί «εθνικής ήττας» και «ήττας της πολιτικής Μητσοτάκη» μέσα από επίσημες ανακοινώσεις και δηλώσεις κομμάτων και στελεχών της αντιπολίτευσης έρχονται να δείξουν μεν την αγωνία να τοποθετηθούν κατά της κυβέρνησης για κάθε θέμα, αλλά ταυτόχρονα να αναδείξουν ένδεια θέσεων απέναντι σε ζητήματα που αφορούν την εξωτερική πολιτική μιας ολόκληρης χώρας.
Τι σημαίνει δηλαδή «εθνική ήττα» και γιατί προκύπτει κάτι τέτοιο από την έγκριση ενός παράνομου –που, μάλιστα, δεν παράγει κανένα αποτέλεσμα– μνημονίου μεταξύ δύο χωρών, η μία εκ των οποίων είναι κομμένη στα δύο και διαθέτει προσωρινές διοικήσεις που στο τέλος της ημέρας επιδιώκουν –εφόσον γίνουν εκλογές– να επικρατήσει η καθεμία στηριζόμενη σε τρίτες δυνάμεις;
Και δεν είναι μόνο αυτό. Όλοι γνωρίζουν ότι η στάση του… στρατάρχη Σαντάμ Χαφτάρ συνδέεται με το ποιος θα παρείχε τα… περισσότερα. Και δεν μιλάμε για συνθήκες διεθνούς δικαίου, αλλά για οτιδήποτε συνδέεται με στήριξη προκειμένου να λάβει μέρος στις εκλογές που κάποια στιγμή θα γίνουν και να τις κερδίσει.
Και μόνο το γεγονός ότι εκδίωξαν τον πρόεδρο της Βουλής από τη θέση του προ περίπου δύο εβδομάδων έδειξε το τι θα ακολουθούσε στην Ανατολική Λιβύη και στο σώμα που έχει συσταθεί. Ήταν το πρόσωπο που αντιστεκόταν σε όλες τις πιέσεις και τις… προσφορές, ενώ ο διάδοχός του, όπως διαβάζουμε, ήταν επικεφαλής της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Φιλίας Λιβύης-Τουρκίας.
Το θέμα όμως δεν είναι η εξέλιξη, που για πολλούς ήταν αναμενόμενη, είναι πώς αντιδρά η εδώ αντιπολίτευση και όχι μόνο. Είναι η βιασύνη και ένας άτυπος διαγκωνισμός για το ποιος θα κατηγορήσει την κυβέρνηση ειδικά σε ό,τι αφορά ζητήματα εξωτερικής πολιτικής που σε όλες τις δημοσκοπήσεις οι πολίτες δηλώνουν πως τα χειρίζεται καλύτερα, έχοντας θωρακίσει αμυντικά και διπλωματικά τη χώρα.
Αρκεί να σημειωθεί ότι οι πρώτες ανακοινώσεις βγήκαν με το… καλημέρα, που λένε, πριν καν υπάρξουν τοποθετήσεις και φυσικά πριν φανεί η στάση και της Ευρωπαϊκής Ένωσης. Μαθαίνουμε ότι η ελληνική πλευρά είχε κάνει σχετικές επαφές με χώρες εκτός ΕΕ που είναι και άμεσα ενδιαφερόμενες για τις εξελίξεις, όπως η Αίγυπτος, ενώ και η αντίδραση από την Ευρώπη ήταν άμεση σε ανώτατο επίπεδο.
Χθες ο εκπρόσωπος της Κομισιόν τόνισε πως «η θέση μας είναι απολύτως σαφής. Πράξεις ή συμφωνίες που δεν συνάδουν με το διεθνές δίκαιο δεν μπορούν να παράγουν έννομα αποτελέσματα έναντι τρίτων κρατών ή των κρατών-μελών μας. Επιπλέον, αξιολογούμε τις επιπτώσεις αυτής της εξέλιξης, φυσικά σε στενό συντονισμό με τα κράτη-μέλη μας. Προτεραιότητά μας παραμένουν ο διάλογος, η αποκλιμάκωση και η διαφύλαξη της περιφερειακής σταθερότητας». Και κατέληξε: «Και, βεβαίως, η ΕΕ είναι έτοιμη να υπερασπιστεί τα συμφέροντα της ίδιας και των κρατών-μελών της».
Δεν γνωρίζουμε τι ακριβώς θα έκαναν όσοι μιλούν για εθνικές ήττες αν κυβερνούσαν. Ίσως έμπαιναν στη λογική των τουρκικών παζαριών. Ο υπουργός Εξωτερικών, Γιώργος Γεραπετρίτης, έδωσε το στίγμα των ελληνικών κινήσεων λέγοντας πως «μέσα από την Ελλάδα περνούν όλα τα χρηματοδοτικά πρωτόκολλα της Λιβύης. Μέσα από την Ελλάδα περνάει η ενταξιακή πορεία της Τουρκίας προς την ΕΕ».
Και όπως είπε και ο κυβερνητικός εκπρόσωπος, Παύλος Μαρινάκης: «Η Ελλάδα παίζει με βάση τους κανόνες, άρα κινείται στρατηγικά με βάση τους κανόνες του διεθνούς δικαίου».
* Το άρθρο δημοσιεύτηκε στην έντυπη έκδοση του «Μανιφέστο»
