Η Νοέλια ήταν μόλις 25 χρονών όταν η ζωή της καταστράφηκε με τρόπο που δεν μπορεί να περιγραφεί εύκολα.
Θύμα σεξουαλικής κακοποίησης και χρόνιας κακοποίησης, βρέθηκε να ζει καθημερινά μέσα σε ένα σώμα που πλέον δεν της επέτρεπε να περπατήσει, να αγκαλιάσει, να ζήσει όπως ήθελε. Η ίδια η ύπαρξή της έγινε ένας αδιάκοπος αγώνας επιβίωσης, μια πάλη που κανείς γύρω της δεν έκρινε αναγκαίο να διευκολύνει.
Το 2022, μετά από απόπειρα αυτοκτονίας που την άφησε παράλυτη, η Νοέλια ζήτησε να τερματίσει τον πόνο της μέσω της ευθανασίας. Ένας αίτημα που στην Ισπανία, βάσει του νόμου που ισχύει από το 2021, μπορεί να γίνει δεκτό σε ενήλικες με σοβαρή και χρόνια αναπηρία. Αλλά η κοινωνία και η οικογένειά της δεν σταμάτησαν να την πολεμούν. Ο πατέρας της προσέφυγε στα δικαστήρια, ενώ η ίδια έπρεπε να υπερασπιστεί το δικαίωμά της να αποφασίσει για τη ζωή της σε κάθε τηλεοπτική συνέντευξη, σε κάθε δημόσια συζήτηση.
Η Νοέλια δεν υπέφερε μόνο από τα τραύματα που της προκάλεσαν άλλοι, υπέφερε και από τη στοχοποίηση, από την αμφισβήτηση, από τη δυσπιστία και την αδιαφορία μιας κοινωνίας που αρνείται να σταθεί στο πλευρό των θυμάτων. Η ίδια η ζωή της έγινε αντικείμενο αντιπαράθεσης, ενώ εκείνη ζητούσε απλώς να βρει λίγη ανακούφιση, λίγη ειρήνη, πριν ο πόνος της καταπιεί ό,τι είχε απομείνει από την ψυχή της.
Και εκεί, σε αυτό το σημείο πρέπει να σταματήσουμε όλοι και να καταλάβουμε ότι η ιστορία της δεν είναι μία απλή νομική υπόθεση. Πρόκειται για βία που συνεχίζεται ασταμάτητα, πολύ πέρα από τον πρώτο χτύπημα, πολύ πέρα από την πρώτη επίθεση. Πρόκειται για την κοινωνία που αρνείται να στηρίξει, που αναγκάζει τα θύματα να απολογούνται για τον πόνο τους, γίνεται μέρος της ίδιας της κακοποίησης. Και σε αυτόν τον πόλεμο, η Νοέλια δεν είχε καμία ελπίδα.
Η βία δεν τελειώνει με τον δράστη και το γεγονός διαιωνίζεται. Το θύμα ζει μέσα στον αποκλεισμό, την κριτική, την κοινωνική αποδοκιμασία. Και πόσο μάλλον όταν ένα θύμα πρέπει να πολεμήσει ταυτόχρονα την αναπηρία, τον πόνο και την αδιαφορία όλων γύρω του. Για αυτό και η ιστορία της Νοέλιας είναι ακόμα μία κραυγή για δράση, για ανθρωπιά, για δικαιοσύνη.
Κανένας άνθρωπος δεν πρέπει να φτάνει στο σημείο να ζητάει να σταματήσει να ζει για να σταματήσει να υποφέρει. Κανένας δεν πρέπει να αντιμετωπίζεται σαν βάρος, σαν αντικείμενο δημόσιου ελέγχου ή σαν «πρόβλημα» για τα δικαστήρια και την κοινή γνώμη. Η Νοέλια πολέμησε μέχρι την τελευταία στιγμή. Οφείλουμε να πολεμήσουμε κι εμείς για ένα σύστημα που προστατεύει, που δεν καταδικάζει, που δίνει χώρο στους ανθρώπους να ζουν και να αγωνίζονται, ακόμα κι όταν η ζωή τους είναι άδικη και αδυσώπητη.
Η ιστορία της είναι μια ντροπή για κάθε κοινωνία που επιτρέπει στον πόνο να μένει χωρίς στήριξη. Και όσο εμείς κοιτάμε αλλού, θα υπάρχουν κι άλλες Νοέλιες που θα αναγκάζονται να δραπετεύσουν από τη ζωή για να γλιτώσουν από την αδικία που βιώνουν κάθε μέρα.
