Ο Παύλος Πολάκης υψώνει ξανά τους τόνους για ενότητα και «σύστημα Μητσοτακισμού», επιβεβαιώνοντας ότι η υπερβολή παραμένει το βασικό του πολιτικό εργαλείο.
Ο Παύλος Πολάκης, γνωστός και ως «ο αψύς Σφακιανός», ξαναβγήκε με τη σημαία στο χέρι. Δηλώνει πως δεν την υποστέλλει απέναντι στο «σύστημα Μητσοτακισμού», προβλέπει ανεπανόρθωτο «τραυματισμό» του Πρωθυπουργού και διαβεβαιώνει ότι ο μόνος χώρος που μπορεί να εκφράσει την «εργαζόμενη πλειοψηφία» είναι ο ΣΥΡΙΖΑ-ΠΣ. Ρητορικά, όλα στο κόκκινο. Πολιτικά, όμως, ο ΣΥΡΙΖΑ παλεύει ακόμη να βρει βηματισμό, πόσο μάλλον ηγεμονία.
Στα εσωκομματικά, ο «ενωτικός αλλά αποφασιστικός» Πολάκης στηρίζει το προσκλητήριο Φάμελλου, μόνο που – όπως λέει – «ο γάμος θέλει δύο». Με το ΠΑΣΟΚ να κρατά αποστάσεις, το αφήγημα του ενιαίου προοδευτικού μετώπου κινδυνεύει να μείνει στα λόγια. Και όσο η ενότητα εξαρτάται από το αν «οι άλλοι λένε ναι», τόσο περισσότερο μοιάζει με ευχή παρά με στρατηγικό σχέδιο.
Βλέπει... προβοκάτσια στη Νίκαια
Στο νοσοκομείο της Νίκαιας, ο αψύς Σφακιανός ανέβασε ξανά τους τόνους, συγκρίνοντας τον Άδωνις Γεωργιάδης με τον Itamar Ben-Gvir και μιλώντας για «προβοκάτσια» και «εκστρατευτικά σώματα». Η υπερβολή ως πολιτική μέθοδος: βαριές ιστορικές αναφορές, συναισθηματική φόρτιση, εικόνες σύγκρουσης. Μόνο που η αντιπολίτευση δεν κερδίζεται με δραματοποιήσεις, αλλά με πειστικό πρόγραμμα – κι εκεί η εικόνα παραμένει θολή.
Όσο για την άρση ασυλίας και τις καταγγελίες περί «εκδικητικής Δεξιάς», ο κ. Πολάκης επανέρχεται στο γνώριμο μοτίβο: σύγκρουση με τη Δικαιοσύνη, καταγγελία του «συστήματος», αυτοτοποθέτηση σε ρόλο διωκόμενου αποκαλυπτή. Όμως όταν η πολιτική περιορίζεται σε μόνιμη πολεμική διάθεση, το ερώτημα μένει αναπάντητο: μπορεί ο αψύς Σφακιανός να ενώσει, ή απλώς να φανατίσει; Διότι η χώρα δεν κυβερνάται με ντεσιμπέλ — και η αντιπολίτευση δεν χτίζεται με διαρκή κραυγή.
