Υπάρχουν στιγμές που ακόμη και οι ψεκασμένες θεωρίες συνωμοσίας χρειάζονται έναν λογιστή για να βγάλουν τα νούμερά τους.
Μία από αυτές ήταν η πρόσφατη εμφάνιση του γνωστού κωμικού εθνικού εισαγγελέα, ο οποίος από τη συχνότητα ενός πάλαι ποτέ μεγάλου καναλιού άφησε να αιωρείται ο υπαινιγμός ότι μέσω του Predator μπορεί να αλλοιωθεί ακόμη και το αποτέλεσμα των εκλογών. Η λογική ήταν απλή: αν υπάρχει πρόσβαση σε κινητές συσκευές,τότε κάπου ανάμεσα σε αυτή την πρόσβαση και στην κάλπη μπορεί να χωρέσει και η νοθεία.
Μόνο που ανάμεσα στα δύο δεν υπάρχει γέφυρα. Υπάρχει μια ολόκληρη θεσμική ήπειρος.
Για να σταθεί ένας τέτοιος ισχυρισμός θα έπρεπε να καταρρεύσει ταυτόχρονα κάθε επίπεδο της εκλογικής διαδικασίας. Χιλιάδες δικαστικοί αντιπρόσωποι, εφορευτικές επιτροπές και κομματικοί παρατηρητές θα έπρεπε να μην βλέπουν ή να μην καταγράφουν αυτό που συμβαίνει μπροστά τους. Η καταμέτρηση, που γίνεται επιτόπου, θα έπρεπε να είναι προσχηματική. Τα πρακτικά, που συντάσσονται και υπογράφονται εκείνη τη στιγμή, θα έπρεπε να έχουν χάσει κάθε σημασία. Και οι σφραγισμένοι εκλογικοί σάκοι, με το φυσικό αποτύπωμα της ψήφου, θα έπρεπε να είναι διακοσμητικά αντικείμενα.
Στην πραγματικότητα, η διαδικασία λειτουργεί με μια σχεδόν επίμονη διαφάνεια. Κάθε εκλογικό τμήμα έχει πολλαπλά επίπεδα παρουσίας και ελέγχου. Τα κόμματα γνωρίζουν από πρώτο χέρι τι συμβαίνει εκεί όπου έχουν εκπροσώπους. Η εικόνα δεν προκύπτει από κάποιο κεντρικό σύστημα που μπορεί να «πειραχτεί», αλλά από χιλιάδες μικρές, ταυτόχρονες καταγραφές που συγκλίνουν.
Κι όμως, το αφήγημα της αόρατης παρέμβασης παραμένει ελκυστικό. Όχι επειδή πείθει, αλλά επειδή δεν χρειάζεται να αποδείξει τίποτα. Αρκεί να αφήσει μια σκιά. Από εκεί και πέρα, η σκιά κάνει τη δουλειά της.
Ο συγκεκριμένος κωμικός δεν είναι άπειρος σε τέτοιες μετατοπίσεις. Κάποτε από το σατιρικό του τσαντίρι λειτουργούσε ως πολιτικός επιταχυντής, καλώντας ανοιχτά το κοινό του να στηρίξει τον Αλέξη Τσίπρα. Τότε η σάτιρα είχε μετατραπεί σε ευθεία πολιτική καθοδήγηση, χωρίς ιδιαίτερες αποχρώσεις.
Σήμερα ο ρόλος έχει αλλάξει μορφή, όχι όμως κατεύθυνση. Από τη σκηνή της σάτιρας έχει περάσει στη σκηνή της υποψίας, όπου κάθε αφήγηση που ακουμπά την κυβερνητική πλευρά αποκτά σχεδόν αυτονόητη εγκυρότητα. Και το τελευταίο του εύρημα, η σύνδεση τεχνολογίας παρακολούθησης με αλλοίωση εκλογικού αποτελέσματος, εντάσσεται ακριβώς σε αυτή τη λογική: ένα σενάριο χωρίς ανάγκη απόδειξης, μόνο από απήχηση.
Κάπως έτσι, ο άλλοτε σατιρικός παρατηρητής κατέληξε να κυνηγά φαντάσματα. Και όσο περισσότερο επιμένει να βλέπει συνωμοσίες πίσω από κάθε κάλπη, τόσο λιγότερο μοιάζει με σατιρικό και τόσο περισσότερο με άνθρωπο που άρχισε να πιστεύει τα ίδια ψεκασμένα σενάρια που αφηγείται.
