Το ΠΑΣΟΚ βγήκε στα κάγκελα για τον Άδωνι Γεωργιάδη. Μίλησε για «στοχοποίηση» δικαστικών, για θεσμικά όρια που παραβιάζονται, για επικίνδυνες λογικές.
Αφορμή, οι αναφορές του στην Ευρωπαία εισαγγελέα Πόπη Παπανδρέου. Μόνο που υπάρχει μια μικρή λεπτομέρεια. Το 2014, το ίδιο κόμμα ζητούσε την πειθαρχική της δίωξη. Όχι υπαινικτικά. Κανονικά και με το όνομά της.
Τότε δεν υπήρχε καμία αγωνία για τη Δικαιοσύνη. Υπήρχε ενόχληση. Η δικογραφία για τα υποβρύχια έφτασε στη Βουλή και μέσα υπήρχε ο Ευάγγελος Βενιζέλος. Αυτό ήταν αρκετό για να σημάνει συναγερμός. Ο
τότε γραμματέας της Κοινοβουλευτικής Ομάδας του ΠΑΣΟΚ, Παναγιώτης Ρήγας, δεν μάσησε τα λόγια του. Ζήτησε δίωξη της εισαγγελέως επειδή, όπως έλεγαν τότε, ξεπέρασε τα όριά της. Καμία ευαισθησία, καμία δεύτερη σκέψη. Όταν το θέμα ακουμπά το κόμμα, οι θεσμοί γίνονται λάστιχο.
Ας θυμηθούμε λίγο το σκηνικό εκείνης της χρονιάς. Το 2014 δεν ήταν κάποιο μακρινό, αθώο παρελθόν. Η Ελλάδα προσπαθούσε να σηκώσει κεφάλι από την κρίση. Η οικονομία έδινε τα πρώτα σημάδια ζωής. Στην Αμφίπολη ψάχναμε βασιλικούς τάφους και βρήκαμε εθνική υπερηφάνεια. Η Εθνική ομάδα έφτανε στους 16 του Μουντιάλ και μας έκανε να πιστέψουμε ότι κάτι αλλάζει. Στον κόσμο, η Κριμαία άλλαζε χέρια και ο Έμπολα σκόρπιζε φόβο. Και κάπου ανάμεσα σε όλα αυτά, το ΠΑΣΟΚ έδινε μάχη για τη… θεσμική τάξη. Με απειλές πειθαρχικών διώξεων.
Σήμερα, οι ίδιοι άνθρωποι ζητούν να ξεχάσουμε. Μιλούν για μια υπόθεση «παλιά», δώδεκα χρόνια πίσω. Το λένε με ύφος ανθρώπων που βαρέθηκαν να ακούνε τα ίδια. Μόνο που την ίδια στιγμή ξεσκονίζουν υποθέσεις δεκαεννέα ετών και τις σερβίρουν ως φρέσκια πολιτική καταγγελία. Εκεί δεν υπάρχει κόπωση. Εκεί δεν υπάρχει χρονική απόσταση. Εκεί η μνήμη δουλεύει ρολόι.
Κάπου εδώ σταματά και η προσποίηση. Το ΠΑΣΟΚ δεν έχει απλώς παρελθόν. Έχει ποινικό μητρώο. Και κάθε φορά που επιχειρεί να εμφανιστεί ως θεματοφύλακας των θεσμών, αυτό το μητρώο ανοίγει μόνο του. Δεν χρειάζεται ιδιαίτερη προσπάθεια. Τα ίδια τα γεγονότα μιλούν.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης επιχειρεί να δώσει στο κόμμα έναν νέο ρόλο. Να το μετατρέψει σε δύναμη καταγγελίας, με έντονο λόγο και διαρκή επίθεση. Θυμίζει έντονα τη διαδρομή του Αλέξη Τσίπρα. Μόνο που αυτή η διαδρομή είναι γνωστή. Και το τέλος της επίσης. Διαδοχικές ήττες από τον Κυριάκο Μητσοτάκη και μια πολιτική φθορά που δεν κρύφτηκε πίσω από μεγάλα λόγια. Αν αυτό είναι το πρότυπο, τότε το αποτέλεσμα είναι ήδη γραμμένο. Γιατί η υποκρισία δεν ξεχνιέται. Απλώς επιστρέφει.
