Όταν ο πατέρας του Νίκου Παππά, Στέλιος, αφιέρωνε το ποίημα «Δρακογενιά» στον Αλέξη Τσίπρα μάλλον δεν υπολόγιζε τα σημερινά.
Εκείνο το καλοκαίρι του 2016 ανήμερα των γενεθλίων του Αλέξη Τσίπρα, δηλαδή 28 Ιουλίου, ο Στέλιος Παππάς –πατέρας του Νίκου Παππά και τοποθετημένος στη θέση του προέδρου του ΟΑΣΘ– του αφιέρωνε ένα ποίημα που θα μπορούσε σήμερα να αποτελεί εισαγωγή σε νούμερα επιθεώρησης με όσα έχουν γίνει στην πρώτη φορά Αριστερά και την κατάσταση του ΣΥΡΙΖΑ.
«Η Ανατολή που ροδίζει,
της γλυκιάς Πατρίδας τις πίκρες ανάσες,
του Λαού μας καημούς κι ελπίδες θερμαίνει.
Το ταξίδι μακρύ.
Το φορτίο βαρύ.
Και σεις Δρακογενιάς βλαστοί Τιμονιέρηδες...
Και μεις την τιμή και την περηφάνια των πατεράδων μας».
Αυτά έγραφε ο Στέλιος Παππάς για τον Αλέξη Τσίπρα και τη συντροφιά –όχι του Δαχτυλιδιού– του αριστερού ηθικού πλεονεκτήματος που θα άλλαζε την Ελλάδα, την Ευρώπη και, γιατί όχι, τον κόσμο όλο, όπως άλλωστε έλεγαν και οι ίδιοι οι… τιμονιέρηδες που βρέθηκαν στην ηγεσία της χώρας εργαλειοποιώντας οργή και αγανάκτηση.
Περίπου δέκα χρόνια μετά οι… βλαστοί της «δρακογενιάς» δεν μιλιούνται μεταξύ τους. Έχοντας χάσει τη συγκολλητική ουσία της εξουσίας, κουνούν ο ένας το δάχτυλο εναντίον του άλλου, ανοίγουν θέματα για εξυπηρέτηση συμφερόντων, μαύρα ταμεία και ό,τι άλλο μπορεί να φανταστεί κανείς έχοντας διαλυθεί και περιμένοντας να σφυρίξει η λήξη του αγώνα που δίνουν μεταξύ τους.
Ο… τιμονιέρης τούς εγκατέλειψε και τώρα κάθεται και κοιτά από μακριά το αποτέλεσμα των όσων φαίνεται πως σχεδίαζε εδώ και καιρό αλλά και την απώλεια της αξιοπρέπειας στο όνομα της οποίας έχτισαν πολιτικές καριέρες και δολοφόνησαν χαρακτήρες πολιτικών αντιπάλων.
Η πρώτη φορά Αριστερά εξελίχθηκε σε μια πολιτική φούσκα την οποία έσκασε αυτός που τη δημιούργησε, πιστεύοντας πως ο ίδιος έχει περάσει το ποτάμι χωρίς να βραχεί. Και την ίδια στιγμή παρατηρεί τους πρώην συντρόφους του να αγωνίζονται για το ποιος θα τον πρωτοϊκανοποιήσει προκειμένου να βρεθεί πάλι στο πλευρό του, έστω και πιο πίσω αν πρόκειται να επιβιώσει πολιτικά.
Οι ελπίδες μπορεί να αναπτερώθηκαν, αλλά τελικά κάηκαν και οι τιμονιέρηδες έριξαν τη χώρα στα βράχια και ο επικεφαλής τους ευελπιστεί να τους χρεώσει όλες τις ευθύνες προκειμένου να καταφέρει να βγει νικητής σε ένα παιχνίδι πολιτικής επιβίωσης απέναντι σε πρώην συντρόφους.
Ο Αλέξης Τσίπρας παρακολουθεί τις εξελίξεις στον ΣΥΡΙΖΑ δείχνοντας να αδιαφορεί για τα όσα γίνονται και προσπαθεί να δείξει ότι απέχει. Με μια διαφορά που και αυτή θέλει να ξεχάσουν όλοι όπως τα πεπραγμένα του: από τον ΣΥΡΙΖΑ παραιτήθηκε το 2025 και όχι το 2023. Για δύο και πλέον χρόνια παρέμεινε ως βουλευτής Πειραιά, συνέβαλε στην εκλογή του Στέφανου Κασσελάκη, συντήρησε το εμφυλιοπολεμικό κλίμα στο κόμμα του.
