ΠΑΣΟΚ και Πλεύση Ελευθερίας χαρακτηρίζονται από οπισθοδρόμηση, στασιμότητα και αδράνεια.
Η στείρα άρνηση στον δρόμο προς τις κάλπες
Στην τελική ευθεία προς τις εκλογές, όλα τα κόμματα καλούνται να ξεδιπλώσουν τις θέσεις και τις προτάσεις τους και να εστιάσουν στα μηνύματά τους προς τους ψηφοφόρους.
Γράφει η Έρση Παπαδάκη
Στους λόγους για τους οποίους καλούν τους πολίτες να τα επιλέξουν και να τα ψηφίσουν και πώς μπορούν ν’ απαντήσουν στα προβλήματα που αντιμετωπίζει η χώρα.
Δυστυχώς, όμως, στον δρόμο προς τις κάλπες αναδεικνύονται δύο κόμματα που δεν έχουν συντεταγμένες προτάσεις και απλώς επιχειρούν με τη στείρα άρνηση να δώσουν το στίγμα τους.
Το ΠΑΣΟΚ επί ημερών Νίκου Ανδρουλάκη
Κι αν κάτι τέτοιο για την Πλεύση Ελευθερίας της Ζωής Κωνσταντοπούλου φαντάζει λογικό, δεδομένου ότι αποτελεί ένα προσωποπαγές κόμμα όπου όλα περιστρέφονται γύρω από την αρχηγό του, τι είναι αυτό που μπορεί να πει κάποιος για το ΠΑΣΟΚ;
Ένα κόμμα που βρέθηκε στον (θεσμικό) ρόλο της αξιωματικής αντιπολίτευσης εξαιτίας της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ μετά τις εκλογές του 2023 και στο παρελθόν έχει αποτελέσει κόμμα εξουσίας, κυβερνώντας τη χώρα σχεδόν για 20 χρόνια, αλλά σήμερα φαίνεται πως έχει μια εντελώς διαφορετική φυσιογνωμία και κατεύθυνση.
Και δεν μπορεί γι’ αυτό να ευθύνεται η μνημονιακή μετάλλαξή του, αφού στα δύσκολα χρόνια της κρίσης και των μνημονίων το ΠΑΣΟΚ πραγματικά κινδύνευσε με διάλυση και υπέστη συρρίκνωση, αλλά ακριβώς αυτή η ταυτότητα που διέθετε ως κόμμα εξουσίας ισχυροποίησε εν τέλει τις αντοχές του και στην πολιτική επιβίωσή του.
Επί των ημερών του Νίκου Ανδρουλάκη, ωστόσο, το ΠΑΣΟΚ κάθε άλλο παρά επιδεικνύει τα αντανακλαστικά αυτά που θα του επιτρέψουν να συνεχίσει να είναι ένα κόμμα εξουσίας και να διεκδικεί πρωταγωνιστικό ρόλο.
Να διεκδικεί «τη νίκη με μια ψήφο διαφορά», όπως λέει χαρακτηριστικά ο αρχηγός του εν όψει εκλογών.
Η στάση στη συνταγματική αναθεώρηση και τα νομοσχέδια
Το πιο πρόσφατο παράδειγμα είναι όσα συνέβησαν με τη συνταγματική αναθεώρηση, όπου το κόμμα της Χαριλάου Τρικούπη είπε «όχι» στη συναίνεση που ζήτησε η κυβέρνηση για αυτονόητες αλλαγές στο σύνταγμα, δεν κατέθεσε δικές του προτάσεις και κατά τη διάρκεια της ψηφοφορίας στη Βουλή επέλεξε «παρών» για να διαμορφώσει τη στάση του και να κρίνει αν θα γνέψει καταφατικά στη ΝΔ και τις προτάσεις της μετά τις εκλογές.
Ανάλογη στάση έχει κρατήσει το ΠΑΣΟΚ και σε διάφορα νομοσχέδια και μεταρρυθμίσεις που έχει φέρει η κυβέρνηση όλα αυτά τα χρόνια, αποδεικνύοντας δυστυχώς ότι αποτελεί ένα κόμμα οπισθοδρομικό, το οποίο βασίζεται κυρίως στην άρνηση και τη στασιμότητα.
Προτιμάει να μη γίνεται τίποτα, δηλαδή την αδράνεια, και γι’ αυτό απορρίπτει οποιαδήποτε αλλαγή προσπαθεί να φέρει η ΝΔ, αναλαμβάνοντας και το αντίστοιχο πολιτικό κόστος.
Ακόμη και ο πολιτικός λόγος του είναι κολλημένος στο παρελθόν, αλλά δεν θυμίζει καν το… ένδοξο παρελθόν του ΠΑΣΟΚ στις δεκαετίες του ’80 και του ’90.
Και γι’ αυτόν τον λόγο είναι απόλυτα δεκτικό στο να συμπαραταχθεί σε ένα αντι-μητσοτακικό και αντι-ΝΔ μέτωπο με τα κόμματα της Αριστεράς, παρά να χαράξει τον δικό του δρόμο και να καταθέσει προτάσεις που θα μπορούσαν ν’ αποτελέσουν μια εναλλακτική λύση απέναντι στην πολιτική της κυβέρνησης.
Η Πλεύση Ελευθερίας και η τοξικότητα
Φυσικά και σ’ αυτά τα «αντί» μέτωπα πρωταγωνιστεί ήδη εδώ και καιρό η Πλεύση Ελευθερίας και προσωπικά η Ζωή Κωνσταντοπούλου, επιχειρώντας να μετατρέψει ακόμη και κάθε κοινοβουλευτική διαδικασία σε ένα προσωπικό σόου, ανεξαρτήτως του περιεχομένου της ή του διακυβεύματος των ψηφοφοριών στη Βουλή.
Μια στείρα άρνηση, μια άκρατη συνωμοσιολογία και με κατηγορίες που εκτοξεύει απέναντι στην κυβέρνηση και προσωπικά στον πρωθυπουργό.
Ποιος ξέχασε άλλωστε ότι ήταν η αρχηγός που «έβαλε» στη Βουλή ακόμη και τις θεωρίες περί ξυλολίου για την τραγωδία των Τεμπών ή πριν από λίγες εβδομάδες ανακάλυψε «προβοκάτσια» στη δολοφονία της Βάγιας Νέστορα με τα γκαζάκια στη Θεσσαλονίκη;
Μπορεί η ίδια να θεωρεί ότι αυτό είναι πολιτική και πως έτσι μιλάει πολιτικά, αλλά σίγουρα το μόνο που κάνει είναι να τροφοδοτεί την τοξικότητα που τόσο κακό έχει κάνει όχι απλώς στην πολιτική ζωή, αλλά στην ίδια την κοινωνία τα τελευταία χρόνια…
