Στη Δύση υπάρχει ένα φαινόμενο που όλο και περισσότεροι βλέπουν καθώς περνούν τα χρόνια, καθώς οι μεγαλουπόλεις ψηφίζουν Αριστερά, ενώ η ύπαιθρος «στρίβει» Δεξιά.
Η Μαδρίτη αποτελεί την πιο σταθερή πολιτική εξαίρεση της Δυτικής Ευρώπης σε αυτό το μοτίβο. Ενώ δηλαδή Παρίσι, Λονδίνο, Βερολίνο, Ρώμη και Αμστερνταμ ψηφίζουν συστηματικά αριστερά ή προοδευτικά κόμματα, η ισπανική πρωτεύουσα παραμένει προπύργιο της Δεξιάς.
Το Λαϊκό Κόμμα κυβερνά την πόλη σχεδόν αδιάκοπα από το 1991 και την Αυτόνομη Κοινότητα επί δεκαετίες, με μόνη ουσιαστική διακοπή την τετραετία της Μανουέλα Καρμένα, ενώ το 2023 η Ισαβέλ Ντίαθ Αγιούσο εξασφάλισε απόλυτη πλειοψηφία με 47%.
Η πρώτη αιτία είναι εδαφική, καθώς στην Ισπανία ο άξονας κέντρου-περιφέρειας συγκρούεται με τον καταλανικό και τον βασκικό εθνικισμό. Η Μαδρίτη αυτοπροσδιορίζεται ως φύλακας της ενότητας του κράτους, όπου η υπεράσπιση ενός συγκεντρωτικού μοντέλου ταυτίζεται πολιτικά με τη Δεξιά, ενώ η Αριστερά συνδέεται συχνότερα με τις περιφερειακές ταυτότητες. Έτσι, η πρωτεύουσα γίνεται «φρούριο του ισπανισμού», χωρίς να συγκρούεται με την αγροτική ενδοχώρα, όπως στη Γαλλία ή τη Βρετανία.
Δεύτερον, καθοριστικό ρόλο παίζει το κοινωνικοοικονομικό προφίλ, καθώς από τη δεκαετία του 1990 η Μαδρίτη οικοδόμησε οικονομία υπηρεσιών, χαμηλής φορολογίας και ιδιοκτησίας. Οι μεσαίες τάξεις συνδέθηκαν με την ευημερία, όχι με πράσινες ή μετα-υλιστικές ατζέντες, ενώ η βιομηχανική εργατική τάξη ήταν πιο αδύναμη απ’ ό,τι στη Βαρκελώνη. Παράλληλα, η μετανάστευση από την Καστίλη ενίσχυσε συντηρητικότερα στρώματα, με τα εύπορα βόρεια διαμερίσματα να ψηφίζουν μαζικά δεξιά και να συμμετέχουν περισσότερο από τα φτωχότερα νότια.
Τρίτον, η Δεξιά κέρδισε την πολιτιστική ηγεμονία, μετατρέποντας την «ελευθερία» (χαμηλούς φόρους, νυχτερινή ζωή, απορρύθμιση) σε συλλογική ταυτότητα απέναντι στον κρατικό παρεμβατισμό. Παράλληλα, η συνεχής αντιπαράθεση με την κυβέρνηση Σάντσεθ ενίσχυσε το αφήγημα της επιτυχημένης διαχείρισης.
Η Μαδρίτη δεν είναι απλώς πόλη, αλλά μια ισχυρή μητροπολιτική περιφέρεια με συντηρητικά προάστια. Γι’ αυτό, ενώ άλλες μεγαλουπόλεις της Ευρώπης «στρίβουν» αριστερά, εκείνη μένει δεξιά, όχι από σύμπτωση, αλλά από σύγκλιση εθνικής ταυτότητας, ταξικής σύνθεσης και πολιτικού λόγου.
