Η παραπομπή Τριαντόπουλου στο Ειδικό Δικαστήριο ήταν αναμενόμενο να πυροδοτήσει νέο κύκλο πολιτικής αντιπαράθεσης.
Αναμενόμενη, επίσης, δυστυχώς ήταν και… η άγονη, λαϊκίστικη και τοξική τακτική των δύο μονομάχων της δεύτερης θέσης. Για πολλοστή φορά… λιντσάρουν τη Δικαιοσύνη και στήνουν επικοινωνιακά παιχνίδια με τις αποφάσεις της, ποντάροντας στον… τζίρο και στους followers. Τσίπρας και Ανδρουλάκης σε ρόλο τηλεδικαστή για τα ψηφαλάκια που ίσως κάνουν τη διαφορά. Τη μεταξύ τους διαφορά. Γιατί αυτό είναι το πρώτο στοίχημα, αν δεν είναι και το μοναδικό.
Διαγκωνίζονται στον λαϊκισμό
Την άμεση παραίτηση του υπουργού Δικαιοσύνης, Γιώργου Φλωρίδη, ζήτησε ο Τσίπρας, τονίζοντας ότι, εάν ο ίδιος δεν διαθέτει τη στοιχειώδη πολιτική ευθιξία για να αποχωρήσει οικειοθελώς, τότε ο Κυριάκος Μητσοτάκης οφείλει να δράσει και να προχωρήσει στην άμεση αποπομπή του. Στο ίδιο μότο και το ΠΑΣΟΚ του Νίκου Ανδρουλάκη. «Θυμόμαστε τι έλεγε ο Φλωρίδης – Ποιος είναι για τα μπάζα τώρα;» υποστηρίζει η Χαριλάου Τρικούπη.
Αφορμή για το αίτημα Τσίπρα η αποστροφή λόγου του υπουργού Δικαιοσύνης στο πρόσφατο παρελθόν ότι όσοι μιλούν για μπάζωμα στον τόπο του σιδηροδρομικού δυστυχήματος «είναι για τα μπάζα». Μένει ασφαλώς να διευκρινιστεί ποια σχέση υπάρχει ανάμεσα στις τελευταίες εξελίξεις και στο βούλευμα του Δικαστικού Συμβουλίου, ως ενδιάμεσο στάδιο, της τελικής απόφασης της Δικαιοσύνης για τις ευθύνες Τριαντόπουλου, με τα εξωφρενικά που έχουν ακουστεί όλο το προηγούμενο διάστημα, πριν από ενάμιση χρόνο, για τα βαγόνια που δήθεν μεταφέρθηκαν, τα ξυλόλια και το δήθεν παράνομο φορτίο.
«Δεν μας συγχωρούν ότι αποκαλύψαμε τη συνωμοσία στην οποία συμμετείχε ο κ. Τσίπρας... Δεν μου συγχωρούν ότι έκανα τα πάντα να ξεκινήσει αυτή η δίκη (σ.σ.: Τέμπη)… Εγώ αγωνίστηκα πολύ σκληρά στο πολιτικό πεδίο για να μπορέσει να αποκαλυφθεί αυτή η συνωμοσία και αυτή η απάτη που έβγαλε στον δρόμο εκατομμύρια Ελληνες που πίστευαν ότι κάτι έγινε. Αυτό είναι που τους τρελαίνει», είπε στον ΑΝΤ1 και στα Παραπολιτικά FM ο Γιώργος Φλωρίδης και καταλήγει: «Ζητάει ο Τσίπρας την παραίτησή μου για μια δήλωση που έχει δικαιωθεί την ώρα που αυτός ως πρωθυπουργός, ενώ είχανε καεί 104 άνθρωποι στο Μάτι, έπαιζε εκείνο το θέατρο “πότε θα πετάξουν τα αεροπλάνα”».
Αμετανόητοι
Τσίπρας και Ανδρουλάκης, όμως, είναι αμετανόητοι… Τι και αν οι εξελίξεις στην υπόθεση του ΟΠΕΚΕΠΕ τούς εξέθεσαν με τους ισχυρισμούς τους περί κυβέρνησης υποδίκων… Αμφότεροι τον χαβά τους. Ανταγωνίζονται στον… καλύτερο λαϊκισμό.
Ο διευθυντής του Πολιτικού Γραφείου του Αλέξη Τσίπρα, Γιώργος Βασιλειάδης, υπουργός της διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ-ΑΝΕΛ, αυτής που έγραψε στα πεπραγμένα της το… παραδικαστικό κύκλωμα του Παπαγγελόπουλου και της ομάδας του, επιμένει ότι ο υπουργός Δικαιοσύνης δεν μπορεί πλέον να σταθεί στη θέση του! Μήπως έπαθε μια σύγχυση με τον Κοντονή, που έφυγε τρέχοντας όταν δεν είχε πού να σταθεί από τα παραπήγματα εξουσίας που είχαν στήσει πέριξ του Μαξίμου της κυβερνώσας Αριστεράς;
«Οταν ανέλαβα την ηγεσία του ΠΑΣΟΚ, είχα μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στη Δικαιοσύνη. Η εμπειρία μου αυτά τα χρόνια έχει κλονίσει την εμπιστοσύνη μου, και προς την εξουσία, το κράτος, τον πρωθυπουργό, και προς τη Δικαιοσύνη», δήλωνε ο Νίκος Ανδρουλάκης, τον Φεβρουάριο του 2025, για να ακολουθήσει η σφοδρή επίθεσή του στον Αρειο Πάγο για την απόφαση να μην ανασυρθεί από το αρχείο η υπόθεση των παρακολουθήσεων.
Η εργαλειοποίηση της Δικαιοσύνης
Τσίπρας και Ανδρουλάκης δεν εγκαταλείπουν την… πολιτικάντικη τακτική. Γιατί άλλο είναι να ασκεί κανείς κριτική σε μια δικαστική κρίση και άλλο να μεταχειρίζεται τη Δικαιοσύνη ως όργανο πολιτικής επιβεβαίωσης: Είναι καλή η Δικαιοσύνη όταν μας δικαιώνει, ύποπτη και κακή όταν μας διαψεύδει. Αυτή είναι η… χρήσιμη Δικαιοσύνη α λα καρτ για τους μικροκομματισμούς και τους Μαυρογιαλούρους. Αυτή είναι η καλύτερη συνθήκη για τον σκληρό πυρήνα της δημαγωγίας, όπου η υποψία γίνεται στοιχείο και η πολιτική εικασία γίνεται δικαστικό δεδομένο.
Κάπως έτσι καταλήγει να γίνεται η Δικαιοσύνη σκηνικό πολιτικής αναμέτρησης και ενίοτε μηχανισμός επανόρθωσης της όποιας πολιτικής ήττας. Ετσι έγινε όταν καταδικάστηκε ο Νίκος Παππάς και το ΠΑΣΟΚ επικαλέστηκε τη Δικαιοσύνη ως τεκμήριο πολιτικής κρίσεως. Ή όταν στα πρώιμα στάδια, μέχρι να καταπέσουν όλες οι υποψίες, η Novartis προσέφερε στον ΣΥΡΙΖΑ μια ψευδαίσθηση πολιτικής δικαίωσης.
Κι αν δυστυχώς η πολιτική ζει και συχνά αναζωογονείται από… υποψίες, υπαινιγμούς και ίντριγκες, η Δικαιοσύνη οφείλει να λειτουργεί και να δρα μόνο με αποδείξεις και τεκμήρια.
