Χθες, συμπληρώθηκαν 11 χρόνια από την ημέρα του δημοψηφίσματος το 2015.
Δημοψήφισμα με το οποίο ο Αλέξης Τσίπρας έδειξε ότι δεν διστάζει να παίξει μια ολόκληρη χώρα και τους κατοίκους της στα ζάρια εμπαίζοντας ένα μεγάλο μέρος της κοινωνίας με ένα ψεύτικο ερώτημα και ένα δίλημμα που στόχο είχε την αναβίωση ενός διχαστικού κλίματος.
Σαν σήμερα ο ίδιος έκανε διεθνώς γνωστό τον όρο «kolotoumpa» –με τους λατινικούς χαρακτήρες να κοσμούν πρωτοσέλιδα και ξένων μέσων– βλέποντας πως η ζαριά στην οποία επιχείρησε να ποντάρει όλα τα λεφτά –των Ελλήνων φυσικά– ήταν ένα μεγαλοπρεπές ασόδυο πάνω στο χείλος του γκρεμού.
Η Κυριακή 5 Ιουλίου 2015 έκλεισε έναν κύκλο που άνοιξε τον Ιανουάριο του 2015 όταν οι πολίτες επέλεξαν να πειραματιστούν με ένα πρόγραμμα Θεσσαλονίκης και υποσχέσεις για σκίσιμο των μνημονίων με έναν νόμο και ένα άρθρο και μιας εβδομάδας που είχε ανοίξει με κλειστές τράπεζες, capital controls και ουρές συνταξιούχων, μισθωτών, ελεύθερων επαγγελματιών και μικρομεσαίων επιχειρηματιών έξω από τα ATMs να περιμένουν για 60 ευρώ ημερήσια ανάληψη. Κατάσταση που κράτησε για μεγάλο χρονικό διάστημα, αποτέλεσμα μιας δήθεν περήφανης διαπραγμάτευσης και μιας δημιουργικής ασάφειας από το δίδυμο Τσίπρας-Βαρουφάκης.
Το 60% και πλέον στο δημοψήφισμα που τάχθηκε υπέρ του ΟΧΙ και πανηγύριζε το βράδυ εκείνης της Κυριακής στις πλατείες, περιμένοντας να χτυπήσουν τα νταούλια για να χορέψουν οι αγορές, είδε να ξημερώνει η Δευτέρα 6 Ιουλίου και έναν Αλέξη Τσίπρα να αναζητεί βοήθεια στους υπόλοιπους πολιτικούς αρχηγούς και κυρίως στη ΝΔ και το ΠΑΣΟΚ που κράτησαν από εκείνη την ημέρα όρθια τη χώρα, αναλαμβάνοντας πολιτικό κόστος δεδομένης της στάσης που τήρησε ο Αλέξης Τσίπρας την περίοδο μετά το τρίτο μνημόνιο που έφερε στη χώρα.
Το δημοψήφισμα της 5ης Ιουλίου ήταν ένα δημοψήφισμα χωρίς επίδικο. Ένας ξεκάθαρος εμπαιγμός των πολιτών αφού τα περί έγκρισης ή μη της συμφωνίας με τους δανειστές –τους θεσμούς όπως τους είχε βαπτίσει η λαοπρόβλητη κυβέρνηση Τσίπρα-Καμμένου– και τα περί εντολής για διαπραγμάτευση της συμφωνίας δεν ίσχυαν. Η συμφωνία είχε αποσυρθεί την ημέρα που ο Αλέξης Τσίπρας ανακοίνωνε το δημοψήφισμα κουνώντας αυτό το δάχτυλο που συνεχίζει να κουνά και σήμερα απέναντι στους επικριτές του αλλά και στους συντρόφους του που βρέθηκαν δίπλα του και παρέμειναν ψηφίζοντας ένα αχρείαστο μνημόνιο.
Στο ντοκιμαντέρ των έξι επεισοδίων «Στο Χιλιοστό» που μετέδωσε πρόσφατα ο Σκάι αποτυπώνονται όλα τα γεγονότα που οδήγησαν στην Κυριακή του δημοψηφίσματος. Αυτά για τα οποία όσοι έγραφαν και υποστήριζαν βρέθηκαν να διασύρονται, να στοχοποιούνται, να βλέπουν να εξελίσσεται μια ακραία και οργανωμένη δολοφονία χαρακτήρων ανάλογη με την περίοδο των αγανακτισμένων των πάνω και κάτω πλατειών που ομοιάζει με τη σημερινή διαδικασία ως προς τον διασυρμό πολιτικών αντιπάλων και όχι μόνο.
Σήμερα ο Αλέξης Τσίπρας επιχειρεί να ξαναγράψει την ιστορία έχοντας «πετάξει» από δίπλα του «συντρόφους» και στενούς συνεργάτες. Να επαναπροσδιορίσει και την Kolotoumpa και να την προσαρμόσει σε αυτό που είχε πει περί στροφής 380 μοιρών για να δείξει ότι δεν άλλαξε θέσεις και δεν υπαναχώρησε αν και η Kolotoumpa προσδιορίζεται πάντα με την περιστροφή 180 μοιρών. Να αποδώσει ευθύνες σε όλους τους άλλους, σε αυτούς δηλαδή που ο ίδιος είχε τοποθετήσει και καθοδηγούσε – εκτός αν κάποιος πιστεύει πως οι υπουργοί του δρούσαν μόνοι τους λαμβάνοντας αποφάσεις για τη χώρα και τους πολίτες αυτής.
Το δημοψήφισμα αποτελεί το επιστέγασμα του πολιτικού καιροσκοπισμού. Υπήρξαν και βοήθειες διά της ανοχής όπως και της έγκρισης της διαδικασίας από τον τότε ανώτατο… άρχοντα που σήμερα επιχειρεί να ασκήσει κριτική ακόμη και για θέματα που δεν υφίστανται στη σφαίρα της πολιτικής σκηνής αλλά στη σφαίρα του… Διαδικτύου.
Σε μια εβδομάδα από σήμερα συμπληρώνονται και 11 χρόνια από τη… 17ωρη διαπραγμάτευση του Αλέξη Τσίπρα και της παρέας που τον συνόδευε και σήμερα κάνει ότι δεν… γνωρίζει. Μια διαπραγμάτευση στην οποία ο ίδιος έσυρε τη χώρα και η οποία ξεκίνησε στις 12 Ιουλίου –ημέρα Κυριακή– και ολοκληρώθηκε την επομένη στις 13 Ιουλίου.
Μια διαπραγμάτευση που έφερε ένα τρίτο, ακόμη πιο σκληρό μνημόνιο, ένα επιπλέον κόστος άνω των 100 δισ. ευρώ και μεταξύ πολλών άλλων –μειώσεων συντάξεων, 29 νέων φόρων και διάλυση του κοινωνικού ιστού– τη δέσμευση της δημόσιας περιουσίας για 99 χρόνια. Αυτό που ακολούθησε ήταν η επιτομή της τοξικότητας και της διχαστικής λογικής σε μια προσπάθεια πολιτικής επιβίωσης.
Όσα rebranding και αν επιχειρηθούν, όσοι πρώην σύντροφοι και αν κρεμαστούν στα μανταλάκια, τα γεγονότα και τα δεδομένα δεν αλλάζουν. Μπορεί ο Αλέξης Τσίπρας να δηλώνει ότι ξέρει πώς να κάνει αυτά που υπόσχεται και ξέρει ότι πρέπει να γίνουν, τα ίδια όμως δήλωνε πριν οι πολίτες του δώσουν τη δυνατότητα να σχηματίσει κυβέρνηση με τη στήριξη του Πάνου Καμμένου – τον οποίο επέλεξε δύο φορές εντός του 2015.
Μετά είχε μιλήσει για αυταπάτες. Σήμερα υπόσχεται τα ίδια και ακόμη περισσότερα κόβοντας ευρώ από το λεφτόδεντρο που κουβαλά μαζί του και παρουσιάζει μια νέα βιτρίνα για να πείσει όποιον μπορεί.
