Αλέξης Τσίπρας, ο πολιτικάντης ηγέτης που μπορεί να τάζει λαγούς με πετραχήλια, αλλά είναι καλό και έντιμο παιδί.
Στην επανεμφάνισή του ο Τσίπρας επιδιώκει να ξεπεράσει τον ρόλο του θρυλικού Ψευτοθόδωρου –που ενσάρκωσε ο Ντίνος Ηλιόπουλος στην αριστουργηματική κινηματογραφική μεταφορά του θεατρικού έργου που έγραψε ο Δημήτρης Ψαθάς, «Ζητείται ψεύτης»– προσθέτοντας και ολίγη από… Ιονέσκο.
Εμφανίζεται λοιπόν ως ο «ηθικός ψεύτης», ως ο «έντιμος και άδολος τυχοδιώκτης», λανσάροντας έτσι στην κοινωνική και πολιτική ζωή μία νέα διάσταση στην… τιμιότητα. Αυτή που εξωραΐζει και παραγράφει ένα παρελθόν, με διχαστικό δημοψήφισμα, capital controls και τρίτο μνημόνιο, σκευωρία Novartis, βοσκοτόπια και Καλογρίτσα, κατακερματισμό των δημόσιων έργων προσφορά στους ημετέρους, Πετσίτη και ταξίδια στη Βενεζουέλα, αλλά και την τραγική θεατρική παράσταση το βράδυ της φονικής πυρκαγιάς στο Μάτι.
Ο Τσίπρας έρχεται αναβαπτισμένος να υποσχεθεί δωρεάν λεωφορεία και μετρό, φθηνό ρεύμα, σπίτια, πανεπιστήμιο για όλους και λεφτά στους εκπαιδευτικούς και τους γιατρούς. Την πρώτη φορά Αριστερά συνέθλιψε την επιχειρηματικότητα και τη μεσαία τάξη, αλλά προστάτεψε τους εφοπλιστές, όπως αποκάλυψε ο Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, μιλώντας «Στο χιλιοστό» του ΣΚΑΪ.
Επιστρέφει λοιπόν με τα ίδια κόλπα, τις ίδιες τεχνικές του τυχοδιώκτη και του… τιτλούχου πρωταθλητή των πολιτικών κυβιστήσεων, με ένα σκηνικό πιο κοντά στην εποχή της ψηφιακής κυριαρχίας και της ΑΙ.
Μέσω του λεγόμενου Εθνικού Συμβουλίου της ΕΛΑΣ, ο Τσίπρας συμπληρώνει και αναγιγνώσκει το πολιτικό του αφήγημα-παραμύθι… για «Ηθική επανάσταση», «Νέο πατριωτισμό» και «Νέα μεταπολίτευση». Διαμορφώνει τον κομματικό μηχανισμό on camera, μοιράζει ρόλους σε πρωταγωνιστές και κομπάρσους, και σχηματοποιεί νέα διχαστικά δίπολα, με άξονα την ανατροπή και τη δήθεν εντιμότητα.
Πρώτος στόχος η καταγραφή του στην ηγεμονία του Κέντρου και βασική σκοπιμότητα η ανάδειξη της… ηθικής επανάστασης ως παραπέτασμα και καμουφλάζ της ανεπάρκειας και της αφερεγγυότητας μιας εναλλακτικής πρότασης διακυβέρνησης. Μια ηθικολογία που έγινε εργαλείο κατά καιρούς επικίνδυνων δημαγωγών. Ακόμη και του Χρυσαυγίτη Μιχαλολιάκου που φωνασκούσε εντός και εκτός Βουλής: «Εμείς δεν κλέψαμε».
Η… ηθική διάσταση, εξάλλου, είναι και η προμετωπίδα στο απολιτίκ –κατά τα φαινόμενα– κόμμα της Μαρίας Καρυστιανού. Αλλά και προσφιλής τακτική κάθε είδους πολιτικού τυχοδιωκτισμού. Είτε για όσους επιβουλεύονται τη Δημοκρατία και την εύνομη πολιτεία είτε για όσους επιχειρούν να καλύψουν την όποια πολιτική γύμνια και κενότητα.
Για τον Τσίπρα, βέβαια, υπάρχει και μία ακόμη στόχευση. Επιδιώκει να κάνει τη διαφορά, αυτός ο έντιμος και καθαρός, κόντρα στους διεφθαρμένους! Και έτσι αρχίζει να φιλοτεχνεί το νέο δίλημμα: «Με τη διαφθορά ή με την εντιμότητα». Ασχετα αν ο ίδιος επιβεβαιώνει ότι είναι ένας πολιτικός τυχοδιώκτης που στη δημαγωγία και στο ψέμα ξεπέρασε ακόμα και τους δασκάλους του.
Πριν κάποια χρόνια κατάφερε να… κυβερνήσει τη χώρα οδηγώντας εκατοντάδες χιλιάδες ψηφοφόρους σε αδιέξοδο. Σήμερα, με μία μαγιά παλιών αγανακτισμένων, επιχειρεί να κάνει την πολιτική ζύμωση με την όποια κοινωνική δυσαρέσκεια.
Με όχημα τον ΣΥΡΙΖΑ, κόμμα του «ηθικού πλεονεκτήματος» με την αριστερή… συμπαράταξη παλιών ανανεωτικών, τροτσκιστών και μαοϊκών, ο Τσίπρας έφτιαξε κυβέρνηση με την προσθήκη και κάποιων μεμονομένων τεχνοκρατών και πολιτικών που συμβόλιζαν τη διεύρυνση. Εκείνον τον ΣΥΡΙΖΑ, κρατώντας πάντα στη ρητορική το ηθικό πλεονέκτημα, τον έλεγχε μέχρι κεραίας. Κι όταν έπαψε αυτό να συμβαίνει, τον εγκατέλειψε και τον έριξε βορά σε... Κασσελάκηδες.
Ολοι... γύρω του
Γι’ αυτό στη νέα… Συμπαράταξη της ΕΛΑΣ απαραίτητη προϋπόθεση είναι ο έλεγχος, στο όνομα και πάλι της εντιμότητας. Εχοντας μειώσει τη δόση των αυθεντικών αριστερών, εμφανίζεται πιο ανοιχτός σε ποικίλης ιδεολογικής απόχρωσης πολιτικούς γυρολόγους, τυχοδιώκτες και παντός είδους εξουσιαστές.
Εξάλλου στην ΕΛΑΣ είναι πιο καθαρό ότι βάση της ενότητας δεν είναι η Αριστερά, αλλά ο ίδιος ο Τσίπρας. Ο πολιτικάντης ηγέτης που μπορεί να τάζει λαγούς με πετραχήλια, αλλά είναι καλό και έντιμο παιδί.
Κάπως έτσι οι… ξεχασμένοι ιδεολόγοι σε ΣΥΡΙΖΑ και ΝΕΑΡ ανακάλυψαν ότι ήταν και είναι αναλώσιμοι σύντροφοι. Κομπάρσοι στις θεατρικές παραστάσεις του πρώην αρχηγού τους, μέχρι που εκτίμησε ότι δεν… του κόβουν πια εισιτήρια.
Στο πυρ το εξώτερον
Η αείμνηστη Φώφη Γεννηματά είχε χαρακτηρίσει τον Αλέξη Τσίπρα «τυχοδιώκτη νεοκοµµουνιστή». Ακόμη κι αν τέτοιο είναι το… πολιτικό είδος στο οποίο ανήκει, το μόνο βέβαιο είναι ότι στην παρούσα συγκυρία θέλει να ρίξει στην πυρά τα πεπραγμένα του παρελθόντος.
Μοναδική έγνοια του είναι να τα παραγράψουν ο χρόνος και οι εξελίξεις. Κάπως έτσι είπε έξω από τα δόντια και χωρίς να κρατήσει τα προσχήματα, ότι ο ιστορικός κύκλος του ΣΥΡΙΖΑ έχει κλείσει και επιδίωξή του είναι να καταστήσει την ΕΛΑΣ μια κυβερνώσα δύναμη της Αριστεράς. Γι’ αυτό –ή πιο σωστά και γι’ αυτό– ξεκαθάρισε προς τα συντρόφια του παρελθόντος ότι δεν υπάρχουν προκρατημένες θέσεις και όλα θα αποφασιστούν από τα συλλογικά όργανα, τα οποία όμως ελέγχει απολύτως.
