Άρθρα επί άρθρων γράφτηκαν για το rebranding και τη στροφή του Αλέξη Τσίπρα στο κέντρο.
Γράφουν φίλα προσκείμενα μέσα ενημέρωσης και αρθρογράφοι αλλά και όλοι όσοι είδαν με έντονη καχυποψία το επικοινωνιακό παιχνίδι του «άχαστου» αρχηγού της Πρώτης Φοράς Αριστερά για την προσπάθειά του να επιστρέψει στην κεντρική πολιτική σκηνή ως άμωμος και αμόλυντος για τα όσα είπε έπραξε και κυρίως δεν έπραξε απ’ όσα είχε υποσχεθεί.
Ο ίδιος έφτασε στο σημείο να μιλά για «δημοκρατικό καπιταλισμό» και οι υμνητές του να επισημαίνουν ότι ανοίγει το βήμα του για να καλύψει το κενό που άφησε ο Νίκος Ανδρουλάκης μεταφέροντας το ΠΑΣΟΚ στην κινηματική Αριστερά κάνοντάς τοένα είδος κόμματος διαμαρτυρίας και εκφραστή διαφόρων συλλογικοτήτων σε μια απέλπιδα προσπάθεια να ψαρέψει και αυτός στη… δεξαμενή του αντισυστημισμού.
Το rebranding έγινε σημαία, ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας έστειλε τους συντρόφους του στον… πολιτικό εξώστη διαλαλώντας την πρόθεσή του να προχωρήσει με νέα άφθαρτα πρόσωπα και τεχνοκράτες έχοντας αδειάσει όλους όσοι βρέθηκαν δίπλα του στα χρόνια της διακυβέρνησης της χώρας αλλά και σε αυτά της αντιπολίτευσης μετά το 2019 και μέχρι το 2023, ρίχνοντάς τους την ευθύνη για όσα έγιναν.
Μόνο που η στροφή στο…κέντρο δεν είχε καμία τύχη, όπως φάνηκε το διάστημα που μεσολάβησε από το καλοκαίρι και μετά. Τα δημοσκοπικά στοιχεία δείχνουν ότι όσα επικοινωνιακά χτίστηκαν, κατεδαφίστηκαν στην πορεία σε σημείο που να καταγράφεται πως αν κάνει κόμμα και κατέβει σε εκλογές θα… τσακώνεται με τον Ανδρουλάκη, την Καρυστιανού και τη Ζωή για τη δεύτερη θέση, χωρίς και αυτή να θεωρείται δεδομένη αφού μετά βίας –με τα σημερινά δεδομένα– πιάνει διψήφια ποσοστά.
Η στροφή στα γνώριμα λημέρια της… αριστεράς των κραυγών και της διαμαρτυρίας ήταν μονόδρομος όπως φάνηκε στη Θεσσαλονίκη και πιστοποιήθηκε στη Λάρισα κατά τις παρουσιάσεις των βιβλίων του, με τον Αλέξη Τσίπρα να εμφανίζεται διατεθειμένος να συμπορευθεί με τους συντρόφους που πρόσφατα εγκατέλειψε και για να βρει… πλήρωμα για το καράβι του αλλά και ψηφοφόρους από τα κόμματα στα οποία διασπάστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ.
Τα παραπάνω ήρθε να επιβεβαιώσει με άρθρο του ο –εκ των στενότερων συνεργατών του– Θανάσης Καρτερός γράφοντας ότι «εκ των πραγμάτων, όλη η αμπελοφιλοσοφία για το rebranding και τα συναφή αποδεικνύεται ανούσια. Ούτε σοσιαλδημοκράτης ούτε πολύ περισσότερο κεντρώος αποφάσισε να το παίξει ο Τσίπρας. Παραμένει αυτός που όλοι έμαθαν, αγάπησαν, στήριξαν, μίσησαν, πολέμησαν, ‘‘επί του πεδίου’’».
Με απλά λόγια, είναι ο ίδιος Αλέξης Τσίπρας. Με την ίδια φρασεολογία και τις ίδιες… αυταπάτες που θέλει να μετατρέψει σε ελπίδα για τους πολίτες αναζητώντας ένα νέο κύμα οργής που θα τον φέρει και πάλι στην εξουσία.
Ο Θανάσης Καρτερός εξηγεί και τη… διαφορά γράφοντας: «Αλλά αν θέλουμε συγκρίσεις με το ’12 και το ’15, τότε είναι ολοφάνερο και δύσκολα μπορεί να το αμφισβητήσει κανείς ότι οι ελαφρά γκρίζοι κρόταφοι συνεπάγονται και μεγαλύτερη ωριμότητα, εμπειρία, συνεκτική σκέψη, προσεκτικό υπολογισμό κάθε βήματος. Αυτό ακριβώς δηλαδή που ξεδιπλώνεται σιγά σιγά με τη νέα του προσπάθεια. Που φιλοδοξεί να αλλάξει τα δεδομένα στην Αριστερά, τη λεγόμενη προοδευτική παράταξη, το πολιτικό σκηνικό».
Δηλαδή αυτό που άλλαξε είναι ότι… ωρίμασε. Το δείχνουν οι… γκρίζοι κρόταφοι που μάλλον δεν τον πτοούν στον αγώνα ν’ αλλάξει την Αριστερά αφού η πρώτη φορά μάλλον πήγε κουβά. Σιγά σιγά θα ακούσουμε ότι μετά θα αλλάξει και την Ευρώπη αλλά και τον κόσμο όλο.
Πόσα de ja vu να αντέξει αυτή η χώρα…
