Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ επιχείρησε από την Κάρπαθο να εμφανιστεί ως εναλλακτική πρόταση εξουσίας, αλλά το πολιτικό του μήνυμα περιορίστηκε ξανά σε καταγγελίες κατά της κυβέρνησης.
Η περιοδεία του Νίκου Ανδρουλάκη στα Δωδεκάνησα έκλεισε με μια ακόμη προσπάθεια να πείσει ότι το ΠΑΣΟΚ διαθέτει σχέδιο για την επόμενη ημέρα της χώρας. Ωστόσο, πίσω από τις αναφορές στο Ταμείο Ανάκαμψης, την ενεργειακή πολιτική, τις ανισότητες και τα εθνικά θέματα, το βασικό στοιχείο που κυριάρχησε ήταν η επανάληψη των ίδιων επιθέσεων κατά της κυβέρνησης, χωρίς να παρουσιάζεται μια ολοκληρωμένη και πειστική εναλλακτική στρατηγική. Ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ εμφανίστηκε να καταγγέλλει σχεδόν τα πάντα: από την αξιοποίηση των ευρωπαϊκών πόρων μέχρι τη διαχείριση των ελληνοτουρκικών σχέσεων. Το πρόβλημα όμως για τη Χαριλάου Τρικούπη είναι ότι η συνεχής καταγγελία δεν αρκεί πλέον για να πείσει τους πολίτες ότι υπάρχει έτοιμη πρόταση διακυβέρνησης.
Η κριτική του κ. Ανδρουλάκη για το Ταμείο Ανάκαμψης θυμίζει όλο και περισσότερο το γνωστό μοτίβο της αντιπολίτευσης: τα χρήματα «δεν αξιοποιήθηκαν σωστά», η κυβέρνηση «δεν άλλαξε παραγωγικά τη χώρα» και η ανάπτυξη «παγώνει μετά το 2029». Πρόκειται για βαρύτατες αιτιάσεις που θα είχαν ιδιαίτερη σημασία αν συνοδεύονταν από συγκεκριμένο σχέδιο για το πώς θα αξιοποιούνταν διαφορετικά οι πόροι, ποια έργα θα προτεραιοποιούνταν και ποιο θα ήταν το αναπτυξιακό μοντέλο που προτείνει το ΠΑΣΟΚ. Αντί γι’ αυτό, ο πρόεδρος του κόμματος επέλεξε να επαναλάβει τη ρητορική περί «διαπλοκής» και «ενεργειακού χώρου», αφήνοντας περισσότερο την αίσθηση πολιτικού συνθήματος παρά ολοκληρωμένης οικονομικής πρότασης.
Στο γνωστό έργο... με τις ίδιες αόριστες καταγγελίες
Ακόμη πιο αποκαλυπτική ήταν η προσπάθειά του να τοποθετήσει το ΠΑΣΟΚ ως τη μοναδική υπεύθυνη δύναμη ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και τον Αλέξη Τσίπρα. Το επιχείρημα «μπροστά με το ΠΑΣΟΚ» θα μπορούσε να έχει βάρος, αν το ίδιο το κόμμα δεν παρέμενε εγκλωβισμένο σε εσωτερικές αντιφάσεις για τις μετεκλογικές συνεργασίες και τη στρατηγική του απέναντι στην κεντροαριστερά. Όταν κορυφαία στελέχη εκπέμπουν διαφορετικά μηνύματα για το ενδεχόμενο συνεργασίας είτε με τη ΝΔ είτε με την ΕΛ.Α.Σ., η επίκληση της «σοβαρότητας» ακούγεται λιγότερο πειστική.
Στα εθνικά θέματα, ο κ. Ανδρουλάκης επιχείρησε να ισορροπήσει ανάμεσα στην κριτική προς τον Κυριάκο Μητσοτάκη και στην αποστασιοποίηση από τις υπερβολές άλλων κομμάτων. Ωστόσο, και εδώ το αποτέλεσμα ήταν περισσότερο επικοινωνιακό παρά ουσιαστικό. Η αναφορά στο καλώδιο Ελλάδας – Κύπρου και η απαίτηση για χρονοδιάγραμμα επαναλήφθηκαν χωρίς να προστίθεται κάτι νέο στη δημόσια συζήτηση. Η δε επίκληση της «διαχρονικής στρατηγικής του ΠΑΣΟΚ» για την ένταξη της Κύπρου στην ΕΕ περισσότερο επιχειρεί να δανειστεί κύρος από το παρελθόν παρά να απαντήσει στις προκλήσεις του παρόντος.
Το μεγαλύτερο πολιτικό πρόβλημα του προέδρου του ΠΑΣΟΚ είναι ότι δείχνει να αναζητά νέο αφήγημα, αλλά επιστρέφει διαρκώς στις ίδιες επιθέσεις. Η κοινωνία δεν αμφισβητεί ότι μπορεί να ασκήσει κριτική στην κυβέρνηση· αμφισβητεί αν μπορεί να παρουσιάσει μια συνεκτική και εφαρμόσιμη εναλλακτική πρόταση εξουσίας. Και όσο αυτή η απάντηση δεν δίνεται με σαφήνεια, η προσπάθεια του ΠΑΣΟΚ να εμφανιστεί ως η «τρίτη λύση» κινδυνεύει να μείνει εγκλωβισμένη ανάμεσα στη διαμαρτυρία και στη νοσταλγία για παλιές εποχές πολιτικής κυριαρχίας.
Η ομιλία στην Κάρπαθο έδειξε ότι ο Νίκος Ανδρουλάκης συνεχίζει να επενδύει στην αντιπολιτευτική πίεση. Αυτό που δεν έδειξε, όμως, είναι πώς ακριβώς το ΠΑΣΟΚ σκοπεύει να μετατρέψει αυτή την πίεση σε πειστικό κυβερνητικό σχέδιο. Και εκεί βρίσκεται η ουσία της πολιτικής συζήτησης, όχι στις επαναλαμβανόμενες καταγγελίες.
