Τα 7 θανάσιμα αμαρτήματα του Νίκου Ανδρουλάκη που δείχνουν ότι για τον πρόεδρο του ΠΑΣΟΚ το λεγόμενο μομέντουμ έχει χαθεί οριστικά.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης για τους παροικούντες τη Χαριλάου Τρικούπη είναι ένας τυχερός άνθρωπος. Η ζωή τού ήρθε από τα δεξιά. Γιος επιφανούς στελέχους του πανίσχυρου τις δεκαετίες του ’80 και του ’90 ΠΑΣΟΚ στην Κρήτη, αρχηγός των νεολαίων του κόμματος στην Ξάνθη, επιλογή του Ευάγγελου Βενιζέλου για τη θέση του γραμματέα του κόμματος, ευρωβουλευτής, υποψήφιος πρόεδρος, πρόεδρος, αλλά… κάπου εδώ φαίνεται να τελειώνει η τύχη. Μόνο που δεν έτυχε. Απέτυχε!
1. Βλέποντας, πλέον, την πλάτη του Αλέξη Τσίπρα ακόμη και συνεργάτες του αναζητούν το τι πήγε στραβά. Αυτό στο οποίο φαίνεται να συμφωνούν όλοι είναι ότι –παρότι ο πρόεδρος αγαπά την καλή παρέα– στην πραγματικότητα είναι ένας άνθρωπος που δεν ανοίγεται. Για την ακρίβεια, μετά την εκλογή του το 2021 απομακρύνθηκε ακόμη και από ανθρώπους με τους οποίους ήταν κολλητός από τα φοιτητικά του χρόνια. Από στελέχη που είχαν διαδραματίσει τεράστιο ρόλο για να κρατήσει την ηγετική του θέση στην ομάδα της νεολαίας, όσο καιρό ασκούσε τα καθήκοντα του ευρωβουλευτή και απολάμβανε την καλή ζωή στις Βρυξέλλες.
2. Στη συνέχεια εγκλωβίστηκε σε μονοθεματική αντιπολίτευση, μιλώντας από το 2022 μονότονα για την υπόθεση των υποκλοπών. Ενα γεγονός που φαίνεται να ενίσχυσε την καχυποψία που ορισμένοι του αποδίδουν ως φυσικό χαρακτηριστικό. Στο πλαίσιο αυτό, υιοθέτησε μια σκυθρωπή εμφάνιση με αποτέλεσμα να κερδίσει το παρατσούκλι «ο θυμωμένος αρχηγός».
3. Μετά τις εκλογές του 2023 άφησε να περάσει αναξιοποίητο το θετικό μομέντουμ της διάλυσης του ΣΥΡΙΖΑ. Ακόμη και όταν το ΠΑΣΟΚ, το οποίο ήταν τρίτο στην κάλπη, βρέθηκε από καραμπόλες να είναι αξιωματική αντιπολίτευση στη Βουλή μετά από πολλά χρόνια, δεν μπόρεσε να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα. Η Κοινοβουλευτική Ομάδα, στη διαμόρφωση της οποίας είχε συμβάλει καθοριστικά ο ίδιος με την επιλογή των ψηφοδελτίων, δεν μπόρεσε να σηκώσει το βάρος και να κερδίσει πολιτικούς και επικοινωνιακούς πόντους.
Θολή στρατηγική
4. Εμεινε μετέωρος ανάμεσα στην επιλογή της αυτόνομης πορείας και των συνεργασιών. Στα λόγια επέλεξε αυτόνομη πορεία, αλλά στην πραγματικότητα έκλεινε το μάτι στ’ αριστερά, δεδομένης της απόλυτα αρνητικής στάσης του απέναντι στη ΝΔ. Το κόμμα με το οποίο το ΠΑΣΟΚ είχε την τελευταία κυβερνητική του εμπειρία και μία παράταξη που κατέχει μεγάλο μέρος του Κέντρου στο οποίο ιστορικά είχε προνομιακή πρόσβαση η Χαριλάου Τρικούπη.
5. Χωρίς στελεχιακή πολιτική, έμεινε μόνος με τους συνεργάτες του. Ακόμη και με τους δύο βουλευτές Επικρατείας που διόρισε ο ίδιος –Μάντζο και Δουδωνή– βρέθηκε κάποια στιγμή σε απόσταση. Συγκρούστηκε ακόμη και με τον πολιτικό του πατέρα, τον Κώστα Σκανδαλίδη (βρισκόταν επί σειρά ετών στο πολιτικό περιβάλλον του ιστορικού στελέχους του Κινήματος), προωθώντας την υποψηφιότητα του Παύλου Γερουλάνου. Αντίστοιχη μεταχείριση επιφύλαξε και στον Ανδρέα Λοβέρδο, καλώντας από την αποστρατεία τη Μιλένα Αποστολάκη για να έχει αντίπαλο δέος στον Βόρειο Τομέα Αθηνών. Και, τελικά, τα έσπασε και με τον Οδυσσέα Κωνσταντινόπουλο, τον οποίο μάλιστα διέγραψε από το ΠΑΣΟΚ.
6. Επιπλέον, επέτρεψε να υπάρχουν θολές σχέσεις με νέους και παλιούς παίκτες. Δεν απέκτησε ποτέ σχέση εμπιστοσύνης με τον Γιώργο Παπανδρέου και κατάφερε να γίνει αντίπαλός του ο Χάρης Δούκας τον οποίο ο ίδιος πρότεινε για δήμαρχο Αθηναίων.
7. Αυτό το λάθος που φαίνεται όμως ότι θα πληρώσει πιο ακριβά είναι ότι δεν έφτιαξε έγκαιρα μια στρατηγική αντιμετώπισης του Αλέξη Τσίπρα. Παρότι το έλεγαν οι κούκοι στα βουνά και οι πέρδικες στα πλάγια ότι θα κάνει νέο κόμμα, το ΠΑΣΟΚ έμοιαζε υπνωτισμένο ή χαμένο στη δική του εσωστρέφεια. Επέτρεψε έτσι στον πρώην πρωθυπουργό να πετύχει το αδύνατο: να αιφνιδιάσει ανθρώπους με τους οποίους στην πραγματικότητα είχε κλείσει ραντεβού.
Αγκομαχά η Μαρία
Αντιμέτωπη με τις δυσκολίες της πολιτικής επί του πεδίου είναι πλέον η Μαρία Καρυστιανού. Η πρόεδρος της Ελπίδας δεν είναι μόνο ότι βλέπει το κόμμα της να φυλλορροεί, το κύριο πρόβλημά της είναι η αντιμετώπιση των ΜΜΕ, τα οποία είχε συνηθίσει να την αποθεώνουν. Οι ρόλοι, όμως, έχουν αλλάξει, οπότε είναι διαφορετικά και τα κριτήρια. Θα έπρεπε οι συνεργάτες της να την έχουν προετοιμάσει για αυτό. Και δεν είναι ότι δεν είχε (και δεν έχει) ανθρώπους από τη δημοσιογραφία στο περιβάλλον της.
Μαδάει τη μαργαρίτα
Λίγο αγχωμένος εμφανίζεται το τελευταίο διάστημα ο Κυριάκος Βελόπουλος, τουλάχιστον σύμφωνα με ανθρώπους που τον έχουν συναντήσει. Ο λόγος είναι το πιθανό κόμμα Σαμαρά το οποίο θα εξαϋλώσει την Ελληνική Λύση στα νότια της χώρας και είναι εξαιρετικά πιθανό να περιορίσει την επιρροή της και στα βόρεια. «Ειδικά αν συνεργαστούν Νίκη και Ελπίδα, το κόμμα του θα βρεθεί σε δύσκολη θέση» υποστηρίζουν στελέχη που γνωρίζουν πρόσωπα και πράγματα στο δεξιό τμήμα του πολιτικού μας φάσματος. Οπότε, τι άλλο μένει; Μαδάει τη μαργαρίτα! Θα κάνει κόμμα ο Αντώνης, δεν θα κάνει, θα τα βρουν Καρυστιανού και Νατσιός, δεν θα τα βρουν.
Είναι δυνατόν, Αλέξη;
«Παρέθεσα στην πρέσβη τους λόγους και το πλαίσιο δημιουργίας της ΕΛΑΣ, για την ανάγκη πολιτικής αλλαγής, αλλά και αλλαγής πολιτικής που χρειάζεται η χώρα». Η φράση στα εισαγωγικά είναι κόπι πάστε, που θα έλεγε και ο απογοητευμένος Παύλος –χρόνια του πολλά κιόλας– από την ανάρτηση του Αλέξη Τσίπρα μετά τη συνάντησή του με την κυρία Γκιλφόιλ. Είναι δυνατόν;
Φαντάζεστε το 2019 να είχε πάει ο Κυριάκος Μητσοτάκης στον τότε πρέσβη των ΗΠΑ στην Ελλάδα και να είχε πει κάτι αντίστοιχο, τι θα έλεγε ο τότε πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ (μην τα ξεχνάμε αυτά); Θα ξεκινούσε από τον Πιουριφόι και θα έφτανε στη… ρωμαϊκή κατάκτηση! Κέρδισε επάξια ο πρόεδρος της ΕΛΑΣ τη θέση του στο μαύρο ράστερ, όπως λέμε στη γλώσσα της δουλειάς μας.
