Το ΠΑΣΟΚ χρειάζεται άμεση αλλαγή ηγεσίας, επιστροφή στην πολιτική ουσία, άνοιγμα στην κοινωνική βάση, δημοκρατία.
Οι τελευταίες μετρήσεις της RealPolls απλώς επιβεβαίωσαν αυτό που το σύνολο της κοινωνίας παρατηρεί μήνες τώρα: κάτω από την ηγεσία Ανδρουλάκη το ΠΑΣΟΚ καταρρέει και παραμένει καθηλωμένο, ενώ με οποιονδήποτε άλλον στην ηγεσία εκτοξεύεται.
Δεν υπάρχει πιο ηχηρή απόδειξη πολιτικού αδιεξόδου. Δεν υπάρχει πιο καθαρή παραδοχή αποτυχίας. Και, κυρίως, δεν υπάρχει δρόμος επιστροφής. Ο Νίκος Ανδρουλάκης ετελεύτησε τον πολιτικό του βίο. Όχι επειδή τον πολέμησαν αντίπαλοι. Αλλά επειδή δεν κατάφερε ποτέ να γίνει αρχηγός.
Τα τελευταία δύο χρόνια ο Ανδρουλάκης κατάφερε το ακατόρθωτο: να κάνει ένα ιστορικό κόμμα εξουσίας να μοιάζει με πολιτικό κουφάρι, χωρίς πυξίδα, χωρίς σχέδιο, χωρίς φωνή.
Στην ουσία, το ΠΑΣΟΚ δεν αντιπολιτεύεται τη ΝΔ, δεν πείθει τη μεσαία τάξη, δεν εμπνέει τους νέους, δεν συσπειρώνει ούτε τους παραδοσιακούς ψηφοφόρους του. Ο αρχηγός του είναι άφαντος. Εξαφανισμένος από τη δημόσια συζήτηση. Φοβικός, άτολμος, χωρίς πολιτικό ανάστημα.
Αντί να αντιμετωπίζει τη ΝΔ και τα προβλήματα της κοινωνίας, αναλώνεται σε εσωκομματικά παιχνίδια μικροεξουσίας. Αντί για πολιτικό σχέδιο, διακινεί κενά συνθήματα και γενικότητες. Αντί για όραμα, ένα διαρκές «ναι μεν αλλά» που δεν πείθει ούτε τον ίδιο.
Το κόμμα δεν διοικείται από συλλογικά όργανα, αλλά από κλειστούς κύκλους κολλητών, ανθρώπων ξένων με το πασοκικό DNA, χωρίς πολιτική επάρκεια, χωρίς λαϊκή απήχηση. Μια κλειστή αυλή που μοιράζει ρόλους μεταξύ φίλων, αποκλείει κάθε φωνή ικανότητας, φιμώνει την εσωκομματική δημοκρατία, επιβάλλει ελεγχόμενα πρόσωπα σε όλες τις βαθμίδες. Δεν πρόκειται για κόμμα. Πρόκειται για γκρουπούσκουλο αυλικών, που λειτουργεί με λογική κλειστής λέσχης.
Το αποτέλεσμα; Η κοινωνία γυρίζει την πλάτη. Και οι δημοσκοπήσεις το δείχνουν πλέον ωμά. Όταν ένα κόμμα με άλλον αρχηγό ανεβαίνει, αλλά με τον υπάρχοντα βουλιάζει, τότε δεν υπάρχει περιθώριο ωραιοποίησης.
Ο Νίκος Ανδρουλάκης είναι το πρόβλημα. Το γνωρίζουν στελέχη, το παραδέχονται οργανώσεις, το επιβεβαιώνουν οι αριθμοί. Το ΠΑΣΟΚ δεν μένει χαμηλά εξαιτίας της συγκυρίας. Μένει χαμηλά εξαιτίας του προέδρου του. Σε όλες τις κρίσιμες στιγμές, οικονομική πίεση, ακρίβεια, θεσμικά σκάνδαλα, κοινωνική δυσαρέσκεια, ο Ανδρουλάκης παρουσιάζει μηδενικό πολιτικό αποτύπωμα. Απών από μάχες. Απών από προτάσεις. Απών από δημόσια σύγκρουση.
Την ώρα που ο ΣΥΡΙΖΑ διαλύεται, την ώρα που μεγάλα τμήματα της κοινωνίας αναζητούν εναλλακτική, την ώρα που το πολιτικό Κέντρο προσφέρεται κενό, το ΠΑΣΟΚ, αντί να απογειωθεί, βυθίζεται. Κι αυτό δεν είναι απλώς αδυναμία. Είναι εγκληματική πολιτική απραξία.
Αν ο Ανδρουλάκης παραμείνει στην ηγεσία το ΠΑΣΟΚ θα συνεχίσει να μαραζώνει, οι ικανότατες δυνάμεις του χώρου θα μεταναστεύσουν αλλού, η κοινωνία θα το θεωρεί κόμμα χωρίς σημασία, οι νέες γενιές δεν θα το πλησιάσουν ποτέ. Η αλήθεια είναι σκληρή αλλά αναπόδραστη: κάθε μέρα παραμονής του, το ΠΑΣΟΚ μικραίνει.
Το κόμμα χρειάζεται άμεση αλλαγή ηγεσίας, επιστροφή στην πολιτική ουσία, άνοιγμα στην κοινωνική βάση, δημοκρατία αντί για κλίκες, πρόεδρο που να μπορεί να σταθεί απέναντι στη ΝΔ και να ηγηθεί πραγματικά. Ειδάλλως, το ΠΑΣΟΚ θα παραμείνει στη σκιά της ιστορικής του μνήμης, ακίνητο και αποκομμένο από τη σύγχρονη Ελλάδα.
Η δημόσια παρέμβαση του πρώην βουλευτή Αχαΐας, Δημήτρη Κατσικόπουλου, δεν ήταν απλώς μία ακόμη εσωκομματική τοποθέτηση. Ήταν καταγγελία πολιτικής ασφυξίας. Ήταν χαστούκι. Ηταν η ωμή παραδοχή ότι το ΠΑΣΟΚ δεν διοικείται πλέον ως πολιτικός οργανισμός, αλλά ως κλειστό κλαμπ φίλων του προέδρου.
«Προεδρικές παρεούλες»
Όπως δήλωσε ξεκάθαρα: «Το κόμμα διοικείται από προεδρικές παρεούλες που δεν ενδιαφέρονται για τη διεύρυνση της εκλογικής του απήχησης».
Η φράση αυτή δεν είναι τυχαία. Είναι η συμπύκνωση της πραγματικότητας που επικρατεί στη Χαριλάου Τρικούπη: ένα κόμμα στα χέρια λίγων, άπειρων, άχρωμων και πολιτικά ανεπαρκών ανθρώπων, που λειτουργούν με μοναδικό κριτήριο την εξυπηρέτηση του αρχηγού και όχι του χώρου.
Ο πρώην βουλευτής της Αχαΐας δεν μίλησε τυχαία. Μίλησε επειδή βλέπει αυτό που βιώνουν οι περισσότερες οργανώσεις στη χώρα: η αυλή του προέδρου λειτουργεί ως φράγμα ανάμεσα στο κόμμα και στην κοινωνία. Με αποφάσεις πρόχειρες, πολιτικά άχρωμες και οργανωτικά καταστροφικές, οι «προεδρικές παρέες» στραγγαλίζουν κάθε πιθανότητα ανανέωσης και κάθε ίχνος πολιτικής δυναμικής.
