Μέχρι προχθές, ο Νίκος Ανδρουλάκης περπατούσε με το βλέμμα του ανθρώπου που ετοιμάζεται να μπει στο Μαξίμου, έστω κι αν χρειαστεί να μετρήσει τη νίκη «με μία ψήφο».
Δήλωνε αισιόδοξος, αυτάρκης και θεσμικά αυτάρεσκος. Η κάλπη, έλεγε, θα μιλήσει. Και όταν τον ρωτούσαν με ποιον θα κυβερνήσει, απαντούσε με εκείνο το γνωστό πασοκικό μισόχαμόγελο που σημαίνει «μη με πιέζετε, εγώ είμαι η λύση».Ξαφνικά, όμως, κάτι άλλαξε. Και μαζί του άλλαξε και ο τόνος.
Από βέβαιος νικητής, ο «κραταιός Νικόλας» ανακάλυψε την αξία των «δημοκρατικών προοδευτικών δυνάμεων». Από μοναχικός δρομέας, έγινε ομαδικός παίκτης. Από «θα τα πούμε στην κάλπη», περάσαμε στο «ελάτε όλοι μαζί να διώξουμε τον Μητσοτάκη». Η πολιτική είναι γεμάτη εκπλήξεις, αλλά ο χρόνος αυτής της μεταστροφής είναι σχεδόν ποιητικός.
Διότι, όλως τυχαίως, την ίδια στιγμή που εμφανίζονται –έστω υπό κατασκευή– νέα πολιτικά σχήματα με ονόματα βαριά και σκιές ακόμη βαρύτερες, ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ βλέπει τις δημοσκοπήσεις να τον φέρνουν να παλεύει για το μονοψήφιο και για την τρίτη ή τέταρτη θέση. Ο άλλοτε βέβαιος πρωθυπουργός «έστω και με μία ψήφο» ανακαλύπτει ότι η πολιτική μοναξιά δεν είναι αρετή όταν αρχίζει να θυμίζει απομόνωση.
Έτσι, εκεί που μέχρι χθες δεν μπορούσε «θεσμικά» να προκρίνει συνεργασίες πριν μιλήσει ο λαός, σήμερα απευθύνει γενικό προσκλητήριο. Όχι βέβαια γιατί άλλαξε άποψη· απλώς γιατί άλλαξαν τα νούμερα. Η κάλπη παραμένει ιερή, αλλά οι δημοσκοπήσεις έγιναν ξαφνικά πολύ πιο πειστικές. Και ο Νίκος Ανδρουλάκης, από εγγυητής της αυτοδυναμίας του εαυτού του, μετατρέπεται σε συντονιστή μιας φαντασιακής προοδευτικής συμμαχίας.
Το συμπέρασμα είναι απλό: όταν είσαι πρώτος, είσαι αυτάρκης. Όταν κινδυνεύεις να βγεις τέταρτος, γίνεσαι συναινετικός. Και ο Νικόλας, ως γνήσιο πολιτικό τέκνο της προοδευτικής παράταξης, ξέρει πάντα πότε πρέπει να αλλάζει βηματισμό – ακόμη κι αν αυτό λέγεται κυβίστηση με χαμόγελο.
