Η συνεδρίαση της Πολιτικής Γραμματείας του ΠΑΣΟΚ επιβεβαίωσε με τον πιο θορυβώδη τρόπο ότι το πρόβλημα δεν είναι επικοινωνιακό.
Είναι πολιτικό, δομικό και αφορά ευθέως την ηγεσία. Με τις δημοσκοπήσεις κολλημένες και το Συνέδριο προ των πυλών, η εσωκομματική δυσφορία έπαψε να ψιθυρίζεται και ειπώθηκε δυνατά, άκομψα και χωρίς ιδιαίτερη αυτοσυγκράτηση.
Ο Χάρης Δούκας έθεσε ανοιχτά ζήτημα στρατηγικής, λέγοντας αυτό που συζητείται εδώ και μήνες χαμηλόφωνα. Με τη σημερινή γραμμή, το ΠΑΣΟΚ δεν έχει καμία πιθανότητα να πλησιάσει την πρωτιά. Παράλληλα, επέμεινε στη θέση για ρητή απόφαση μη συνεργασίας με τη Νέα Δημοκρατία, αποφεύγοντας επιμελώς να ξεκαθαρίσει τι συμβαίνει με κόμματα που κινούνται στα όρια του πολιτικού παραλόγου. Η παρέμβασή του δεν περιορίστηκε εκεί. Άφησε σαφείς αιχμές για τη διαδικασία εκλογής συνέδρων, μιλώντας για τεχνικές επιλογές και γεωγραφικές υπεραντιπροσωπεύσεις που μόνο τυχαίες δεν μοιάζουν.
Ο Παύλος Γερουλάνος ακολούθησε, επισημαίνοντας ότι ο σχεδιασμός δεν αποδίδει και ότι το κόμμα λειτουργεί με περιορισμένο κύκλο αποφάσεων. Η απάντηση του Νίκου Ανδρουλάκη ήταν απολύτως ευθυγραμμισμένη με το προφίλ του. Υπεράσπιση της κεντρικής γραμμής, σαφής απόσταση από κάθε ιδέα συλλογικής ηγεσίας και μια σχεδόν αδιατάρακτη βεβαιότητα ότι ο δρόμος είναι σωστός.
Αυτή η βεβαιότητα, όμως, συνθλίβεται από τους αριθμούς. Οι μετρήσεις δείχνουν ότι μόλις το 5% των πολιτών πιστεύει πως το ΠΑΣΟΚ μπορεί να κερδίσει τις επόμενες εκλογές. Την ίδια στιγμή, τα ίδια δεδομένα καταγράφουν ότι με οποιονδήποτε άλλο αρχηγό το κόμμα διπλασιάζει τα ποσοστά του. Κι όμως, ο πρόεδρος επιμένει πως το ΠΑΣΟΚ θα έρθει πρώτο, έστω και με μία ψήφο διαφορά. Η επιμονή αυτή πλέον δεν προκαλεί εντύπωση. Προκαλεί ειρωνικά χαμόγελα.
Η παρέμβαση της Άννας Διαμαντοπούλου για τη διαρροή της εισήγησης του δημάρχου Αθηναίων πρόσθεσε ακόμη έναν τόνο εσωστρέφειας σε μια ήδη τεταμένη εικόνα.
Αν κάτι απέδειξε αυτή η συνεδρίαση, είναι ότι η πίεση δεν προέρχεται απ’ έξω. Είναι εσωτερική και αυξανόμενη. Και όσο η βελόνα μένει ακίνητη, τόσο ο «κραταιός Νικόλας» θα μετρά όχι ποσοστά, αλλά υπομονή. Λίγη έχει απομείνει.
